Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Spotlight (2015)

''Όταν οι άνθρωποι σταματούν να πιστεύουν στο Θεό, δεν είναι ότι δεν πιστεύουν πια τίποτα. Πιστεύουν στα πάντα''.
Umberto Eco, 1932-, Ιταλός συγγραφέας



''If it takes a village to raise a child, it takes a village to abuse them. That's the truth of it''.

Η ερευνητική ομάδα της στήλης ''Spotlight'', κομμάτι της Boston Globe, μιας από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της Βοστώνης, αποφασίζει να ασχοληθεί με το θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών από ιερείς. Καθώς ανακαλύπτουν όλο και περισσότερα ενοχοποιητικά στοιχεία, τα εμπόδια και οι αντιστάσεις από τη πλευρά της Εκκλησίας αυξάνονται. Το θέμα αναμένεται να πάρει τεράστιες διαστάσεις όσο μεγαλώνει ο αριθμός των θυμάτων, των ιερέων, των δικηγόρων και κρατικών φορέων που εμπλέκονται στην υπόθεση..

Σε σκηνοθεσία και σενάριο του Tom McCarthy (The Cobbler, Win Win) που συνοδεύεται από ένα λαμπρό καστ ικανότατων ηθοποιών όπως είναι οι Mark Ruffalo, Michael Keaton, Rachel McAdams, Liev Schreiber, John Slattery και Brian d'Arcy James, κατέχει αναμφίβολα τη θέση μιας από τις καλύτερες ταινίες του 2015. Η ερευνητική δημοσιογραφία αποτελεί έναν κλάδο της δημοσιογραφίας στον οποίο προβάλλονται σημαντικά ανθρώπινα θέματα και προβλήματα μέσω της οργάνωσης μιας μεγάλης μελέτης που μπορεί να διαρκέσει ακόμα και χρόνια. Μια εκτενή έρευνα που εστιάζει σε νόμιμα στοιχεία, αποδείξεις και αληθινές ιστορίες που χειρίζονται με σεβασμό -ιδιαίτερα απέναντι στα θύματα, αλλά και σε όλα τα άτομα που εμπλέκονται. Με τον τρόπο αυτό μας παρουσιάζεται εδώ μια αληθινή υπόθεση, αυτή της κακοποίησης ανηλίκων στην οποία ενεπλάκησαν 400 ιερείς και αποκάλυψε η Αγία Έδρα την περίοδο του 2008-2009. Το θέμα της απόκρυψης για πολλά έτη αυτών των στοιχείων από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία συγκλόνισε όλο τον κόσμο.

Εμβαθύνοντας στο εύρος της δύναμης που κατέχει ο οργανισμός της Εκκλησίας και επεκτείνεται σε διάφορα πεδία όπως κρατικούς, νομικούς, δικαστικούς και οικονομικούς φορείς, με προεκτάσεις που ξεπερνούν όρια κρατών, γίνεται σαφές πως αυτό επιτυγχάνεται μέσω της πίστης και έμμεσα της ανάγκης των ανθρώπων για ελπίδα, παρηγοριά, αποδοχή. Χωρίς να παραβλέπεται φυσικά το φιλανθρωπικό έργο και η βοήθεια που προσφέρει σε χιλιάδες ανθρώπους, η Εκκλησία, Καθολική, Ορθόδοξη, καθώς και άλλες αιρέσεις και οργανώσεις, αποτελούν πολύ καλά οργανωμένες κερδοφόρες επιχειρήσεις με μεγάλη επιρροή σε ποικίλα θέματα. Η δύναμη αυτή είναι που δίνει το περιθώριο για συνωμοσίες, αποκρύψεις στοιχείων, αλλαγή ή αποφυγή δικαστικών μέτρων, με σκοπό στην προκειμένη περίπτωση να διαφυλαχθεί η φήμη και επακόλουθα η επιρροή της.

Το θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης που είναι ούτως η άλλως σημαντικά ευαίσθητο και σκληρό, δεν φανερώνεται εύκολα, πόσο μάλλον όταν αφορά παιδιά και οι θύτες είναι οι ιερείς -λειτουργοί της θρησκείας. Η κατάσταση αυτή που αποτελεί μια σωματική, αλλά και ιδιαίτερα ψυχική φθορά που στιγματίζει για το υπόλοιπο της ζωής, παρουσιάζεται χωρίς να αναλώνεται σε υπερβολικούς συναισθηματισμούς, όμως προβάλλεται τόσο ώστε να είναι επαρκής. Οι συνεντεύξεις των θυμάτων αποτελούν μικρό κομμάτι στην ταινία και είναι σπαρακτικές, όχι όμως έντονα δραματικές. Το ίδιο ισχύει και για τις συναισθηματικές μεταπτώσεις των μελών της ''Spotlight'' που είναι αργές και σταδιακές, αλλά πολύ ουσιαστικές. Χωρίς να παραβλέψουμε τον μόχθο και τις ικανότητες της δημοσιογραφικής ομάδας, αν τους δούμε απλά ως ανθρώπους που μέσω της δουλειάς τους κάνουν κάτι πολύ σημαντικό, αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να κάνουμε όλοι μας, γιατί εμείς είμαστε υπεύθυνοι όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για την κοινωνία που μας περιβάλει.. 

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

Inside Out (2015)



Η Riley είναι ένα χαρούμενο κοριτσάκι που μεγαλώνει στη Μινεσότα με τους γονείς της που την υπεραγαπούν. Όταν όμως ο μπαμπάς της παίρνει μετάθεση και μετακομίζουν στο Σαν Φρανσίσκο, όλη η ζωή τους αλλάζει...όπως και τα συναισθήματα της Riley καθώς μπαίνει σιγά σιγά στην εφηβεία. Βέβαια τα συναισθήματα της φαίνονται να είναι μικρά ανθρωπάκια που ζουν στο κέντρο ελέγχου του μυαλού της και προσπαθούν να κρατήσουν τις ισορροπίες μεγαλώνοντας και αυτά μαζί της..!
Χαρά, λύπη, θυμός, φόβος, αηδία. Αυτά τα συναισθήματα που υπάρχουν μέσα σε όλους μας και είναι όλα απαραίτητα για την επιβίωση μας, παρουσιάζονται εδώ σαν μικρές ανθρώπινες μορφές που δουλεύουν ολημερίς και ολονυχτίς προσφέροντας την βοήθεια τους για να μας προστατεύσουν στο δρόμο για το ταξίδι της ζωής.. Η τελευταία δημιουργία της συνεργασίας Disney-Pixar, σε σενάριο και σκηνοθεσία των Pete Docter και Ronaldo Del Carmen (Up, Monsters, Inc., Toy Story), είναι μια πολύχρωμη, ευφάνταστη και πρωτότυπη κωμωδία με στοιχεία δράματος που θα μπορούσε να έχει εκπαιδευτικό σκοπό, όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και τους μεγάλους, καθώς εστιάζει σε πραγματικά συμβάντα της ψυχολογίας που αναλύονται με απλό και κατανοητό τρόπο. Οι ψυχολογικές μεταπτώσεις που συνοδεύουν κάθε ηλικία είναι εμφανείς, όπως για παράδειγμα το γκρέμισμα του νησιού της διασκέδασης, το σβήσιμο του φανταστικού φίλου από την μνήμη, αλλά και κάποιων αναμνήσεων που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα και περνούν στη λήθη. Όλα τα στάδια είναι φυσιολογικά και αναμενόμενα όταν η διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός παιδιού στηρίζεται στην άνευ όρων αγάπη από την οικογένεια. Έτσι, η χαρά επικρατεί χωρίς όμως να παραγκωνίζει τα υπόλοιπα συναισθήματα, η παρουσία των οποίων είναι επίσης αναγκαία, αν και με διαφορετικό τρόπο, όπως μας αποκαλύπτεται στο τέλος της ταινίας..

''Μην ψάχνεις την ευτυχία, είναι πάντα μέσα σου''.
Πυθαγόρας, 580-490 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Loin des Hommes (2014)

''Είναι στη φύση του ανθρώπου να σκέφτεται λογικά και να ενεργεί παράλογα''..
Anatole France, 1844-1924, Γάλλος συγγραφέας, Νόμπελ 1921


1954. Ένας Γάλλος δάσκαλος ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλγερία, διδάσκει παιδάκια από τα γύρω χωριά στο απομακρυσμένο σχολείο του. Απομονωμένος από ανθρώπινες συναναστροφές παρ' ότι σεβαστός και αγαπητός, ζει ήσυχα προσφέροντας γνώση και παιδεία. Όταν οι Γάλλοι πολιτοφύλακες τον αναγκάζουν να συνοδεύσει έναν κατηγορούμενο στη διπλανή πόλη ώστε να δικαστεί, έρχεται αντιμέτωπος με τον πόλεμο μεταξύ των ανταρτών Αλγερινών και των Γάλλων, αλλά και με ηθικά διλήμματα..
Βασισμένη στο διήγημα του Albert Camus με τίτλο ''L'Hôte'' (Η Φιλοξενία), υπό την σκηνοθετική ματιά του David Oelhoffen, το Loin des Hommes ή Far From Men (Μακρυά από τους ανθρώπους), είναι μια εξαιρετική ταινία, που προκαλεί ανάμικτα συναισθήματα. Στην αρχή ευγνωμοσύνη και χαρά για το έργο του δασκάλου Daru, ο οποίος σε μια υπανάπτυκτη χώρα που χαρακτηρίζεται από φτώχεια, πολιτική αστάθεια και πολεμικές αναταραχές, προσφέρει κάτι ανεκτίμητο: την μόρφωση των παιδιών. Η αγάπη από και προς τους μαθητές του είναι ολοφάνερη στην μικρή τάξη του σχολείου του. Έπειτα, η δύσκολη θέση της υποχρέωσης να μεταφέρει έναν κρατούμενο των Γάλλων για να δικαστεί, ενώ γνωρίζει πως στην ουσία τον οδηγεί στον θάνατο του. Η φιλική σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους και οι ενδιάμεσες δυσκολίες που συναντούν στην διαδρομή, φανερώνουν τις ανθρώπινες αξίες -αυτές που δεν εξαρτώνται απόλυτα από την ανατροφή και την καλλιέργεια, αφού η καλοσύνη και η ωριμότητα είναι αρετές που όλοι μπορούν να αναπτύξουν ανεξάρτητα από το βιοποριστικό τους υπόβαθρο. Το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν δέχονται να αναγνωρίσουν το καλό από το κακό, με βάση την απλή λογική, παρόλο που διαθέτουν την ικανότητα (όλοι διαθέτουν αυτή την ικανότητα από την βρεφική τους ηλικία ακόμα) δικαιολογεί τον τίτλο της ταινίας. Υπέροχες εικόνες στη μακρινή Αλγερία, άγονες εκτάσεις, έρημοι και βουνά γεμάτα πέτρες. Ένα ταξίδι με διάφορους εχθρούς και κινδύνους. Πολύ καλές ερμηνείες στους κύριους ρόλους. Ο Viggo Mortensen είναι ένας καταξιωμένος ηθοποιός με μεγάλη εκφραστικότητα, όπως έχει αποδείξει στο παρελθόν, εδώ παρουσιάζει ακόμα ένα ταλέντο του σε μια Γαλλόφωνη ερμηνεία. Ιδιαίτερα ικανός και ο Reda Kateb στον ρόλο του Mohamed. Το σύνολο συμπληρώνει ένα εκπληκτικό soundtrack των Nick Cave και Warren Ellis, με ήχους ορχηστρικής μουσικής, εναλλαγές από διαστήματα ηρεμίας και έντασης, όπως ταιριάζει τέλεια με το αφιλόξενο τοπίο της Νότιας Αφρικής και τις συναισθηματικές αναταράξεις των πρωταγωνιστών..

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Xenia (2014)

Μια όμορφη ιστορία δεν χρειάζεται να υπόκεινται σε κανόνες της κοινωνίας, ούτε σε άψυχα στερεότυπα. Μια όμορφη διαδρομή παραβλέπει αγκάθια και δάκρυα..αντανακλά αυτά που φαίνονται μόνο μέσα από την αναγκαιότητα της καλοσύνης και της αξιοπρέπειας, χωρίς να γνωρίζει ανθρώπινα σύνορα....


Ο Ντάνυ, ένας δεκαεξάχρονος Αλβανικής καταγωγής, επισκέπτεται τον μεγαλύτερο αδερφό του στην Αθήνα αμέσως μετά τον θάνατο της μητέρας τους. Με πρόφαση τον κίνδυνο της απέλασης και της οικονομικής δυσχέρειας τον πείθει να ξεκινήσουν ένα ταξίδι μέχρι την Θεσσαλονίκη, με σκοπό να βρουν τον Έλληνα πατέρα τους ο οποίος τους εγκατέλειψε χρόνια πριν..
Μια από τις καλύτερες ταινίες του σύγχρονου Ελληνικού Κινηματογράφου αποτελεί αυτή η δημιουργία του σκηνοθέτη Πάνου Κούτρα (Στρέλλα, Αληθινή Ζωή, Η Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά) που εστιάζει σε πολλά θέματα και προβλήματα της σύγχρονης Ελλάδας, κυρίως αυτό του ρατσισμού που αγγίζει πια τα όρια του φασισμού και σήμερα ενισχύεται ιδιαίτερα μέσα από πολιτικές επιρροές. Η μετανάστευση είναι ένας τομέας που επιβάλλει επιτακτικές λύσεις για τους τόσους ανθρώπους που ενώ έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε μια χώρα, καταλήγουν να νιώθουν εντελώς ξένοι, όπως μαρτυρά και ο αλληγορικός τίτλος της ταινίας. Ο Κούτρας χρησιμοποιώντας την ίδια ευαισθησία και βάθος στους χαρακτήρες, όπως και στην πρώτη του επιτυχία, το Στρέλλα, με επιπλέον στοιχεία εξωπραγματικού και κωμικού, μας παρουσιάζει μια όμορφη ιστορία δυο εφήβων που ενηλικιώνονται μέσα από το μικρό ταξίδι τους. Οι οικογενειακές σχέσεις, η ομοφυλοφιλία, η γονεϊκή επίδραση και εγκατάλειψη προσεγγίζονται με τρόπο που θυμίζουν τις ταινίες του Αλμοδόβαρ, εδώ όμως επικεντρώνονται στο αντρικό φύλο, μόνο ''τυπικά'' όμως. Μέσα από τις αντιθέσεις της Ελλάδας, μεταξύ κέντρου και επαρχίας, από την αποπνικτική και αφιλόξενη Αθήνα, τη παρακμή των απομονωμένων μπουζουκτσίδικων της Λάρισας, ως ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο στην Κοζάνη, να γεμίζει ζωή με τα όνειρα νέων ανθρώπων, να ανθίζει με φιλοδοξία και ελπίδα. Το σύνολο ολοκληρώνουν οι πολύ καλές ερμηνείες του Κώστα Νικούλι και Νίκου Γκέλια, που συνοδεύονται από ένα υπέροχο soundtrack, κυρίως παλιών ιταλικών τραγουδιών της Patty Pravo και της Raffaella Carrà. Η ταινία άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στην πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ των Καννών και ακολούθησε μια αξιοσημείωτη πορεία και σε άλλα Ευρωπαϊκά Φεστιβάλ, ενώ κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Stand by Me (1986)

Ο θάνατος ενός παιδιού πάντα συγκλονίζει. Όμως η ιστορία που κρύβεται από πίσω μπορεί να είναι φρικτή. Όπως επίσης και οι μετέπειτα αλληλεπιδράσεις που αφορούν όλο τον κύκλο του θύματος. Μια βασανισμένη ψυχή που ελευθερώθηκε μπορεί να λυτρωθεί μόνο όταν μαθευτεί η αλήθεια και επέλθει η θεία δίκη στους θύτες του, ώστε να μην ξανασυμβεί αυτό σε κανέναν άλλο. Για την ισορροπία της φύσης και της κοινωνίας - για την καλοσύνη και την δικαιοσύνη..


Gordie: Do you think I'm weird?
Chris: Definitely.
Gordie: No man, seriously. Am I weird?
Chris: Yeah, but so what? Everybody's weird.

Τέσσερις δωδεκάχρονοι φίλοι περνούν δυο ημέρες του καλοκαιριού διασχίζοντας το δάσος έξω από το Καστλ Ροκ, της πολιτείας του Όρεγκον, αναζητώντας το πτώμα ενός παιδιού που αγνοείται για αρκετές ημέρες. Στην πορεία έχουν να αντιμετωπίσουν πολλούς κινδύνους, αλλά κυρίως να ανακαλύψουν το ποιοι είναι...


Μια από τις καλύτερες και πιο αγαπημένες ταινίας της δεκαετίας του 80', το Stand by Me σε σκηνοθεσία του Rob Reiner (When Harry Met Sally, Misery) αναφέρεται σε μια παρέα παιδιών στην Αμερικανική επαρχία του 1959. Χαρακτηριστικό της ταινίας αποτελεί και το ομώνυμο τραγούδι του Ben E. King που ακούγεται στους τίτλους τέλους. Σε μια εποχή που χαρακτηριζόταν από την πατριαρχική σκληρότητα στο οικογενειακό περιβάλλον και τον εκφοβισμό να είναι must όχι απλά μια συμπεριφορά, βλέπουμε τον αντίκτυπο όλων αυτών στις αθώες παιδικές ψυχές και την δύναμη να τις επηρεάζουν. Όμως κάποια γεγονότα στιγματίζουν και αυτό μπορεί να έχει ένα πολύ θετικό ή ένα πολύ αρνητικό αποτέλεσμα. Η στάση μας κατά του bullying και η σημασία αυτού, ίσως είναι το πρώτο που πρέπει να διδαχτούμε και να διδάξουμε είτε είμαστε γονιοί, είτε δάσκαλοι, είτε απλά μέλη αυτής της τόσο απογοητευτικής κοινωνίας που έχουμε δημιουργήσει. Με ευαισθησία, απλότητα, ουμανισμό, όπως και στη νουβέλα με τίτλο "The Body" του Stephen King στην οποία βασίζεται, οι μικροί ήρωες ξεδιπλώνονται όταν πια ξεπερνούν τον φόβο να δείξουν τις αδυναμίες τους και ενηλικιώνονται, επιτυγχάνοντας να αποφύγουν τα λάθη της συμπεριφοράς των άλλων απέναντι τους στο μέλλον. Αυτός είναι ένας στόχος που πρέπει να έχουμε όλοι, καθώς δυνατότερος δεν είναι αυτός που έχει σωματική δύναμη, εξυπνάδα, χρήματα ή υλικά αγαθά - δυνατότερος είναι αυτός που έχει θάρρος. Ότι κατακτούμε δεν είναι αυτό που αξίζουμε, αλλά αυτό που διεκδικούμε..

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Still Alice (2014)

Πόσο δύσκολο να νιώθει κανείς ότι όλος ο κόσμος του γκρεμίζεται.. Κάθε αρρώστια είναι διαφορετική. Εκτός από τα σωματικά ή τα ψυχολογικά συμπτώματα η αντιμετώπιση της εξαρτάται από τον βαθμό του αντίκτυπου που έχει στους άλλους και ιδιαίτερα στα πιο κοντινά πρόσωπα..


Dr. Alice Howland:There's no peace in being unsure of everything all the time. I miss doing everything easily. I miss being a part of what's happening. I miss feeling wanted. I miss my life and my family.

Η Alice είναι μια επιτυχημένη γλωσσολόγος, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Columbia, μια ευτυχισμένη σύζυγος και μητέρα. Όταν σιγά σιγά διαπιστώνει ότι δυσκολεύεται να θυμηθεί γεγονότα και σημαντικά πράγματα της καθημερινότητας, παρακινείται να εξεταστεί από νευρολόγο. Μετά την επιβεβαίωση της διάγνωσης, ότι δηλαδή βρίσκεται στα πρώιμα στάδια της νόσου Αλτσχάιμερ λόγω μιας σπάνιας κληρονομικής διαταραχής, μπαίνει σε μια χρονοβόρα δοκιμασία που επηρεάζει όλες τις σχέσεις και τους τομείς της ζωής της..
Βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Lisa Genova και με κεντρική πρωταγωνίστρια την οσκαρική πια Julianne Moore, βραβευμένη για την υπέροχη ερμηνεία της στο ρόλο μιας δυναμικής γυναίκας με καριέρα, που έμαθε να πετυχαίνει τα πάντα, να συνθλίβεται από μια αρρώστια του μυαλού η οποία δεν απειλεί την λογική, αλλά τις αναμνήσεις. Εκτός από τους γενετικούς παράγοντες, το Αλτσχάιμερ αποτελεί μια νόσο πολυπαραγοντική που μπορεί να απειλήσει τον καθένα ανά πάσα στιγμή, καθώς η πάροδος του χρόνου φθίνει κάθε οργανισμό. Ο ηθικός αντίκτυπος που έχει μια τέτοια ασθένεια αναδύεται μέσα από ένα ρεαλιστικό πλαίσιο υπό την σκηνοθεσία των Richard Glatzer και Wash Westmoreland, με την συνεχή αγωνιώδη προσπάθεια της Alice να διατηρήσει όσο μπορεί περισσότερο την μνήμη της και την ανησυχία ότι χάνει τον εαυτό της να γίνεται φανερή σε κάθε σκηνή, μέχρι που κορυφώνεται σταδιακά, ιδιαίτερα όταν μαθαίνει ότι και η κόρη της είναι θετική στο ένοχο γονίδιο. Εκτός από την Julianne Moore, πολύ καλές και οι ερμηνείες των Alec Baldwin στον ρόλο του συζύγου, αλλά και της Kristen Stewart ως η μικρότερη κόρη, αυτή που καταλαβαίνει και την στηρίζει περισσότερο από όλους. Ίσως η επιτυχία της ταινίας στο να αποτυπώσει αντικειμενικά τον ψυχικό πόνο που προκαλεί το Αλτσχάιμερ να οφείλεται στην εν μέρη σκηνοθεσία του Richard Glatzer, καθώς έπασχε ο ίδιος από μια πολύ δύσκολη εκφυλιστική νόσο, την αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ALS). Παρόλο που αρχικά φαίνεται μια αρκετά δραματική ταινία, κρατά μια σταθερή πορεία εστιάζοντας στο γεγονός ότι οι άνθρωποι συνήθως βρίσκουν την δύναμη να προσαρμόζονται και να αντεπεξέρχονται στις δυσκολίες, ιδιαίτερα όταν η θεραπεία τους συνοδεύεται από την στήριξη και την φροντίδα των μελών της οικογένειας -σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αναγκαία και επιβάλει πολύ υπομονή και αγάπη, όμως έτσι όλα είναι ικανά.. Έτσι και αλλιώς για όλους μπορεί να υπάρξουν καλές και κακές ημέρες.. 

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Wild (2014)

Η καθημερινότητα ως μια μάχη με την αθωότητα που κρύβουμε μέσα μας. Η απόδειξη ότι δεν μεγαλώνουμε ποτέ, μένουμε πάντα παιδιά. Δε χρειάζεται να βρούμε το ταξίδι. Είναι ήδη μπροστά μας. Τον εαυτό μας χρειάζεται να βρούμε.


Cheryl: What if I forgave myself? I thought. What if I forgave myself even though I'd done something I shouldn't have? What if I was a liar and a cheat and there was no excuse for what I'd done other than because it was what I wanted and needed to do? What if I was sorry, but if I could go back in time I wouldn't do anything differently than I had done?

Η Cheryl, απογοητευμένη μετά τον πρόωρο θάνατο της μητέρας της, πήρε κάθε λάθος δρόμο στη ζωή, που την οδήγησε σε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και δυσλειτουργικές σχέσεις. Με αποκορύφωμα τον χωρισμό από τον σύζυγό της, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα και πολλά βάρη στους ώμους της, παίρνει μια απόφαση. Να διανύσει 1,100 χιλιόμετρα, μια διαδρομή στην κορυφογραμμή του Ειρηνικού, μέσα στην Αμερικανική έρημο..
Η αληθινή ιστορία της Cheryl Strayed όπως την εξιστόρησε η ίδια στο βιβλίο της ''Wild: From Lost to Found on the Pacific Crest Trail'' που είναι ένα μοναχικό οδοιπορικό ταξίδι προς αναζήτηση των βαθύτερων μυστικών της ψυχής. Η Reese Witherspoon αμακιγιάριστη, “τσαλακωμένη”, υποδύεται με επιτυχία μια γυναίκα μόνη, κατεστραμμένη από τα πολλά σφάλματα της, στιγματισμένη από τον χαμό της πολυαγαπημένης της μητέρας, η οποία διψά για μια νέα αρχή. Ο Καναδός σκηνοθέτης Jean-Marc Vallée -περισσότερο γνωστός για την περσινή του ταινία, το Dallas Buyers Club- μας παρουσιάζει ισορροπημένα μια ανθρώπινη ταινία, με μικρές δόσεις αγωνίας ως προς τους κινδύνους (ηθικούς και πρακτικούς) που μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιος στην άγρια φύση, μια διαφάνεια που φανερώνει την νοσταλγία για τα παιδικά χρόνια και τις ουλές που αφήνει οτιδήποτε μας έχει επηρεάσει πολύ στη ζωή μας, είτε είναι σχέση, είτε είναι μια δύσκολη κατάσταση. Μας εισάγει βαθύτερα στον ψυχικό κόσμο της Cheryl μέσω φλας-μπακ, στα οποία θυμάται η ίδια εικόνες από την ζωή της, κυρίως την σχέση με την μητέρα και τον σύζυγο της, οδηγώντας τον θεατή όχι μόνο στην διαδρομή, αλλά και στο να διαβάσει άμεσα τις σκέψεις της, μέσα από περιγραφές στο ημερολόγιο των περιπετειών της. Όλα αυτά με τελικό σκοπό να επιβεβαιώσει ότι μια από τις ισχυρότερες και περισσότερο καθοριστικές σχέσεις της ζωής μας είναι αυτή που έχουμε με την μητέρα μας. Η θέση της δεν αναπληρώνεται, ορίζει τα πάντα μας. καθώς επίσης και την επιτακτική ανάγκη κάποιες φορές να αφήνουμε πίσω το παρελθόν για έναν καινούργιο δρόμο..