Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Captain Phillips (2013)

''Είναι έργο των σοφών να προβλέψουν τη συμφορά πριν έρθει. Είναι έργο των γενναίων να αντιμετωπίσουν τη συμφορά όταν έρθει''.
Πιττακός ο Μυτιληναίος, 650-570 π.Χ., εκ των 7 σοφών της Αρχ. Ελλάδας


Ο καπετάνιος Richard Phillips αποχαιρετά τη σύζυγο του καθώς αποχωρεί για ένα ακόμα ταξίδι με σκοπό τη μεταφορά εμπορευμάτων από το Ομάν με τελικό προορισμό τη Μομπάσα. Όμως, οι υδάτινοι αυτοί δρόμοι είναι άκρως επικίνδυνοι καθώς τα πλοία απειλούνται από Σομαλούς πειρατές. Κάνοντας άψογα τη δουλειά του και βάση σχεδίου δεν μπορεί να αποτρέψει την επίθεση που δέχεται από ένστολους Σομαλούς. Τώρα πρέπει να κάνει ότι μπορεί για να σώσει το πλήρωμα του όπως και τον εαυτό του..
Η αληθινή ιστορία του καπετάνιου Richard Phillips και του πληρώματος του εμπορικού Αμερικανικού πλοίου MV Maersk Alabama το οποίο το 2009 υπέστη την πρώτη πειρατεία πλοίου μετά από διακόσια χρόνια. Σήμερα τα φορτηγά πλοία προστατεύονται από ένοπλη ασφάλεια. Ο σκηνοθέτης Paul Greengrass (United 93, Green Zone, The Bourne Ultimatum) δημιουργεί μια δραματική περιπέτεια, γεμάτη ένταση και αγωνία. Η ταινία είναι πολύ δυναμική λόγω του σεναρίου, το οποίο μας παρουσιάζει μια κατάσταση ρεαλιστική, με αληθοφανείς αντιδράσεις των χαρακτήρων όπως του πληρώματος, των Σομαλών, των Αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων και ιδιαίτερα του καπετάνιου Phillips. Παρακολουθούμε την αντίθεση ανάμεσα στους δυο πολιτισμούς πάνω στο οποίο στηρίζεται και η λύση της υπόθεσης, αν και καμιά αντίδραση δεν είναι προβλέψιμη όταν υπάρχουν άνθρωποι με όπλα στα χέρια. Το επιβλητικό τοπίο του ωκεανού δίνει μια κλειστοφοβική αίσθηση και βαραίνει την ατμόσφαιρα. Ο Tom Hanks μας προσφέρει άλλη μια άψογη ερμηνεία ως ένας άνθρωπος με σοβαρότητα, που ανησυχεί για την οικογένεια του, εκτελεί όσο μπορεί καλύτερα τα καθήκοντα του, τελικά όμως καλείται να αντιμετωπίσει τις αντοχές του και να πάρει αποφάσεις σε μια κατάσταση ζωής και θανάτου. Χωρίς να παριστάνει τον ήρωα, αλλά έναν κανονικό άνθρωπο που φοβάται, αποτελεί το δεύτερο ατού της ταινίας. Ιδιαίτερα στην τελευταία σκηνή είναι εκπληκτικός.. 

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

World War Z (2013), I Am Legend (2007)

Με αφορμή τις τελευταίες ιατρικές έρευνες, την εξέλιξη της επιστήμης και το δέος που προκαλούν κάποιες ανακαλύψεις, πολλές φορές σενάρια που βλέπουμε στον κινηματογράφο δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι βγαίνουν αληθινά και στη ζωή. *Σύμφωνα με μια κλινική μελέτη που βρίσκεται ακόμα σε ερευνητικό στάδιο, σε μια περίπτωση ενός εξάχρονου κοριτσιού με χρόνια λεμφοβλαστική αναιμία τελικού σταδίου, η έγχυση ενός τεχνικά παρασκευασμένου στελέχους του ιού HIV (ανασυνδυασμένο ώστε να μην προκαλεί ασθένεια) προκαλεί τον επαναπρογραμματισμό των Τ-λεμφοκυττάρων (T-cells). Η ενεργοποίηση και δράση των φονικών αυτών κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος, οδηγούν στο εντυπωσιακό αποτέλεσμα της ολικής καταστροφής των καρκινικών κυττάρων. Στην αρχή της ταινίας I Am Legend μας παρουσιάζεται αυτή ακριβώς η εκδοχή -παρά το γεγονός ότι μετά ο ιός μεταλλάσσεται σε φονική για τον άνθρωπο μορφή. Στο World War Z, η ''λύση'' και επομένως η σωτηρία της ανθρωπότητας βασίζεται στην χρήση πραγματικών, ενεργών ιών και πάλι. Η ικανότητα της επιστήμης να λειτουργεί αντιστρέφοντας και χρησιμοποιώντας σοφά τους νόμους της φύσης, με σκοπό την εξέλιξη, είναι και το σπουδαιότερο επίτευγμα. Από την άλλη ίσως να θέλει να μας πει ότι αυτό που μας φοβίζει μπορεί είναι η σωτηρία μας σε πολλές περιπτώσεις. Κυρίως φοβόμαστε περισσότερο κάτι το οποίο δεν γνωρίζουμε..

World War Z (2013)


''Mother Nature is a serial killer. No one's better. More creative. Like all serial killers, she can't help but the urge to want to get caught. But what good are all those brilliant crimes if no one takes the credit? So she leaves crumbs. Now the hard part, while you spent decades in school, is seeing the crumbs for the clues they are. Sometimes the thing you thought was the most brutal aspect of the virus, turns out to be the chink in its armor. And she loves disguising her weaknesses as strengths. She's a bitch''.

Ο Gerry Lane, σε μια καθημερινή ρουτίνα με την οικογένεια του, γίνεται μάρτυρας μιας επερχόμενης και ξαφνικής καταστροφής στους δρόμους της Φιλαδέλφειας. Η Γη απειλείται από ένα νέο ιό που μεταλλάσσει τους ανθρώπους σε αιμοδιψή ζόμπι. Ο ίδιος, όντας ειδικός ερευνητής του ΟΗΕ, φυγαδεύεται και προσπαθώντας να βρει την αιτία της ασθένειας ταξιδεύει ως την Νότια Κορέα, το Ισραήλ και την Σκωτία. Η ανεύρεση θεραπείας είναι απαραίτητη για να σώσει τα αγαπημένα του πρόσωπα, αλλά και ολόκληρο τον κόσμο..
Η κινηματογραφική μεταφορά της νουβέλας επιστημονικής φαντασίας του Max Brooks σε σκηνοθεσία του Marc Forster (Monster's Ball, Quantum of Solace), είναι μια περιπέτεια δράσης με αγωνία μέχρι το τέλος. Βέβαια η θεματολογία των ζόμπι είναι γνωστή και πολυχρησιμοποιημένη, εδώ όμως έχουμε τη διαφορά ότι η πλοκή εστιάζεται στην δράση και την προσπάθεια του ήρωα να βρει μια θεραπεία. Έτσι, δεν έχουμε αποκρουστική εμφάνιση των ζόμπι ή ιδιαίτερες σκηνές αίματος, αλλά παρακολουθούμε με ρεαλισμό τις εξελίξεις, τα γεγονότα που συμβαίνουν ανά τον κόσμο και την ανταπόκριση των στρατιωτικών δυνάμεων. Οι μαζικές ογκώδεις συνάξεις των ζόμπι -όπως στο τείχος της Ιερουσαλήμ- και η τελευταία σκηνή στο κέντρο ερευνών είναι οι πιο εντυπωσιακές σκηνές της ταινίας, αλλά δεν υπάρχει κάτι άλλο ιδιαίτερο. Ο Brad Pitt είναι ικανοποιητικός στο ρόλο του Gerry Lane, ως ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει μια κρίση με βάση τη λογική και με προσγειωμένη συμπεριφορά κάνει ότι μπορεί ώστε να βρει μια λύση.

I Am Legend (2007)


Dr. Alice Krippin: Well, the premise is quite simple - um, take something designed by nature and reprogram it to make it work for the body rather than against it.
TV Personality: You're talking about a virus?
Dr. Alice Krippin: Indeed, yes. In this case the measles, um, virus which has been engineered at a genetic level to be helpful rather than harmful. Um, i find the best way to describe it is if you can... if you can imagine your body as a highway, and you picture the virus as a very fast car, um, being driven by a very bad man. Imagine the damage that car can cause. Then if you replace that man with a cop... the picture changes. And that's essentially what we've done.
TV Personality: And how many people have you treated so far?
Dr. Alice Krippin: Well, we've had ten thousand and nine clinical trials in humans so far. 
TV Personality: And how many are cancer-free?
Dr. Alice Krippin: Ten thousand and nine.
TV Personality: So you have actually cured cancer.
Dr. Alice Krippin: Yes, yes... yes, we have.
[cuts to post-apocalyptic New York three years later]

Ο Robert Neville, ερευνητής στρατιωτικός, ένας από τους λίγους ανθρώπους που επιβίωσαν από τον φονικό ιό KV (Krippen Virus) έχοντας φυσική ανοσία, παραμένει στην εγκαταλειμμένη Νέα Υόρκη με τον σκύλο του, προσπαθώντας να βρει μια θεραπεία. Πειραματίζεται στους εναπομείναντες μολυσμένους ανθρώπους οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε πλάσματα της νύχτας, επιθετικά και επικίνδυνα, που διψούν για αίμα. Έχοντας περάσει τρία χρόνια ολομόναχος, με την επιβίωση να γίνεται όλο και πιο δύσκολη και χωρίς επιτυχία για το εμβόλιο, οι ελπίδες του αναπτερώνονται, όταν συναντά δυο υγιείς ανθρώπους, μια γυναίκα με τον γιο της..
Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Richard Matheson, το I Am Legend σε σκηνοθεσία του Francis Lawrence, αποτελεί την τρίτη κινηματογραφική μεταφορά αυτού του θρίλερ-τρόμου επιστημονικής φαντασίας που γράφτηκε το 1954 (η πρώτη ήταν το The Last Man on Earth,1964 και η δεύτερη το Omega Man,1971). Άψογη εκτέλεση και πολύ καλή χρήση των εφέ, όπως βλέπουμε την μετά-αποκαλυπτική Νέα Υόρκη με αρκετά στοιχεία που επιβεβαιώνονται ως αληθοφανή επιστημονικά (όπως είναι τα ελάφια και η βιολογική άνθιση στο κέντρο της πόλης, μετά από τρία χρόνια ανθρώπινης απουσίας). Ο Will Smith δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία και παίρνει σχεδόν όλη την ταινία στους ώμους του. Όλα τα καλά του έργου ανατρέπονται λίγο προς το τέλος όπου απογοητεύει με την ασάφεια της ανακάλυψης της θεραπείας (σε αντίθεση με την αρχική μελετημένη επιστημονική ανάλυση της μόλυνσης) και επαναλαμβάνει την συνηθισμένη αμερικανική ηθικολογία του ήρωα που θυσιάζεται για να σώσει τον κόσμο. Πάντως αποτέλεσε σημαντική εισπρακτική επιτυχία και ιδιαίτερα σε σύγκριση με τις ταινίες που προηγήθηκαν.

http://www.youtube.com/watch?v=lAsPupfqOJw&feature=youtu.be

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Django Unchained (2012)

Οι ταινίες μας προσφέρουν ικανοποίηση και κυρίως όταν υπάρχει κάποιος χαρακτήρας με τον οποίο ταυτιζόμαστε ή θα μπορούσαμε να ταυτιστούμε (το ίδιο συμβαίνει και με την λογοτεχνία βέβαια). Επομένως, πολλές φορές όταν παρακολουθούμε κάποιο έργο υποσυνείδητα περνά από το μυαλό μας η σκέψη αν θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς αυτός ο ήρωας, ο παντοδύναμος λυτρωτής ή εκδικητής. Εξάλλου κανείς δε μπορεί να αρνηθεί ότι ως παιδί δεν θαύμασε τους υπερήρωες και τα κόμικ, δεν έπαιξε με πιστόλια, σπαθιά και τόξα, δεν ένιωσε βασιλιάς στον κόσμο του. Και όταν γίνουμε πια μεγάλοι και μπορούμε να δούμε αίματα και σκοτωμούς, οι νέοι μας ήρωες θα είναι αυτοί του Q. Tarantino. Του μαέστρου σκηνοθέτη που παντρεύει με αρμονία τη βία με την ποίηση. Άλλωστε όπως είπε και ο ίδιος:
''Violence is one of the most fun things to watch''.
Quentin Tarantino


Dr. King Schultz: How do you like the bounty hunting business?
Django: Kill white people and get paid for it? What's not to like?

Στο Τέξας, το 1858, την εποχή του μεγάλου ρατσισμού κατά των μαύρων και λίγο πριν ξεσπάσει ο Αμερικανικός εμφύλιος, ο υπόδουλος Django απελευθερώνεται από ένα Γερμανό οδοντίατρο. Ο Dr. King Schultz είναι κυνηγός επικηρυγμένων και ζητά τη βοήθεια του Django ως αντάλλαγμα τη σωτηρία της αγαπημένης του, η οποία κρατείται στη φυτεία Candyland, ιδιοκτησία του ιδιόρρυθμου πλούσιου Calvin Candie. Για να διεισδύσουν χρησιμοποιούν ως πρόφαση το ενδιαφέρον τους για την αγορά ενός παλαιστή από τον Candie, όμως εκεί έχουν να αντιμετωπίσουν και τον πιστό μπάτλερ της Candyland, Stephen, ο οποίος είναι γεμάτος καχυποψία..
Η πιο πρόσφατη ταινία του Quentin Tarantino είναι ένα σπαγγέτι γουέστερν με αναφορά στην αρχική ταινία του Sergio Corbucci (Django,1966). Το σινεμά που δημιουργεί (σταθερός στο μοναδικό στυλ του) είναι ένας υπέροχος συνδυασμός, αδικημένων αλλά ικανότατων ηρώων,περίτεχνης πλοκής, ακόμα και ρομάντζου, πατώντας σε βασικά ιστορικά στοιχεία με υπέρτατο σκοπό την απόδοση δικαιοσύνης. Η κακομεταχείριση των μαύρων και ο ρατσισμός τονίζεται ιδιαίτερα και με σεβασμό, δίνοντας μια βαθύτερη ουσία στο νόημα του έργου, όπως συνέβη και στην προηγούμενη ταινία του (Inglourious Basterds, 2009) στο οποίο καταδίκασε τις θηριωδίες των ναζί. Η χρησιμοποίηση της βίας που εξυπηρετεί γι' αυτό το σκοπό μπορεί να είναι υπερβολική, είναι όμως απαραίτητη και εξάλλου γίνεται με έναν κωμικό/καλλιτεχνικό τρόπο που την καθιστά διασκεδαστική. Εξαιρετική απόδοση των σκηνικών του Νότου, ευφυέστατοι διάλογοι και χαρακτήρες κάθε ένας από τους οποίους αντιπροσωπεύει στην ουσία μια ολόκληρη μερίδα ανθρώπων. Η μουσική κυριαρχεί, είναι απόλυτα εναρμονισμένη με κάθε στάδιο της ταινίας και γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της. Η αριστοτεχνική του γραφή (με συχνές εναλλαγές κωμικού, δράματος, δράσης) αποσπά τον θεατή από την μεγάλη διάρκεια της ταινίας, σύνολο 165 λεπτών κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον. Η μαεστρία του σεναρίου επίσης δίνει την ευκαιρία στους ηθοποιούς να δείξουν το ταλέντο τους. Ιδιαίτερα ο Christoph Waltz ( ως Dr. King Schultz) με την ευχέρεια του λόγου του μαγνητίζει το κοινό, ο οποίος τιμήθηκε και με το Όσκαρ ΄β αντρικού ρόλου για την ερμηνεία του. Επίσης, ο Leonardo DiCaprio ως ο λίγο τρελός Calvin Candie, επιβεβαιώνει ότι μπορεί να απελευθερωθεί από το στυλ του το ίδιο ισχύει και για τον Samuel L.Jackson, τον ''κακό'' μαύρο υπηρέτη Stephen. Καλός και ο Jamie Foxx. Η πιο ολοκληρωμένη και καλογυρισμένη δουλειά του Quentin Tarantino. Η Ακαδημία τον βράβευσε με το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου.

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Faces in the Crowd (2011)

Η ασφάλεια & προσωπική μας γαλήνη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τους ανθρώπους που έχουμε κοντά μας. Τι γίνεται όμως όταν δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε κανέναν; Όταν αδυνατούμε να δούμε αληθινά ποιος είναι ποιος ή τι είναι ποιος. Πως αντιδρούμε όταν δεν μπορούμε να βρούμε ποιο είναι το δικό μας πρόσωπο; Που κοιτάζουμε το είδωλο μας και βλέπουμε κάτι παραμορφωμένο, κάτι αλλοιωμένο, κάτι ξένο. Εκεί είναι που θα βρεθεί αυτό το ξεχωριστό άτομο, το μοναδικό, που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο. Και όχι μόνο. Γι' αυτό λατρεύουμε τις ταινίες..


Η Anna Marchant ζει μια συνηθισμένη καθημερινότητα ως παιδαγωγός, σύντροφος και φίλη. Όλα αλλάζουν όταν γίνεται μάρτυρας μιας δολοφονίας, στην προσπάθεια της όμως να ξεφύγει την προκειμένη στιγμή, έχει ένα σοβαρό ατύχημα που την ρίχνει σε κώμα. Όταν ξυπνά μετά από μια εβδομάδα διαγιγνώστεται με μια διαταραχή που ονομάζεται προσωπαγνωσία, με την ιδιότητα να μην μπορεί να αναγνωρίσει κανένα πρόσωπο, ούτε καν το δικό της. Ο ντετέκτιβ Sam Kerrest προσπαθεί να την βοηθήσει να θυμηθεί το πρόσωπο του δολοφόνου, καθώς ο ίδιος ξέρει τα πάντα για αυτήν και διασκεδάζει με την διαταραχή της απειλώντας θανάσιμα κάθε κοντινό της άνθρωπο.
Χωρίς να αποτελεί το κάτι ιδιαίτερο σεναριακά ή σκηνοθετικά, το ψυχολογικό αυτό θρίλερ του Julien Magnat επικεντρώνεται στην σπάνια διαταραχή της προσωπαγνωσίας ώστε να μας βάλει στον ασταθή κόσμο της πρωταγωνίστριας. Αυτό είναι και το ατού της συγκεκριμένης ταινίας που κρατά το ενδιαφέρον και την αγωνία καθώς ούτε ο θεατής γνωρίζει ποιο πρόσωπο βλέπει. Στο κυνήγι του δολοφόνου πρωτοστατεί ο Julian MacMahon σε έναν ρόλο με διαφορετική εμφάνιση από ότι τον έχουμε συνηθίσει. Γοητευτική και η Milla Jovovich. 

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Nine (2009)

Ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι αρκετός για κάποιον που δεν ξέρει τι θέλει. Η ανασφάλεια, η ανεπάρκεια, η απιστία, δεν είναι αποτέλεσμα της φθοράς του χρόνου. Εντούτοις, είναι προκαθορισμένη από πολύ νωρίτερα. Θα συμβεί σε αυτούς που προσπάθησαν να δημιουργήσουν κάτι που δεν υπήρξε ποτέ. Που πίεσαν τον εαυτό τους να βρεθεί σε μια κατάσταση επειδή έπρεπε ή για να γίνει όπως την φαντάζονταν. Θα συμβεί σε αυτούς τους ίδιους που επέλεξαν να συμβιβαστούν..


Ο διάσημος Ιταλός σκηνοθέτης Guido Contini προσπαθεί να ξαναβρεί την έμπνευση ώστε να επαναφέρει την επαγγελματική του επιτυχία, μετά από δυο αποτυχημένες ταινίες. Όμως αυτό δεν είναι τόσο εύκολο κυρίως λόγω του εγωκεντρικού του χαρακτήρα, αλλά και των πολύπλοκων προσωπικών του σχέσεων. Για να τα καταφέρει πρέπει να βρει την ισορροπία ανάμεσα σε σύζυγο, ερωμένη, την καινούργια του μούσα, την προσωπική του βοηθό, την μητέρα του και άλλες γυναίκες που μπαίνουν στη ζωή του..
Ο κορυφαίος ηθοποιός Daniel Day-Lewis ''συνοδεύεται'' από ένα σύνολο πανέμορφων και χαρισματικών γυναικών ηθοποιών όπως η Marion Cotillard, Penelope Cruz, Nicole Kidman, Judi Dench, Kate Hudson και την διαχρονική Sophia Loren σε αυτό το μιούζικαλ του Rob Marshall, το οποίο ''πατά'' πάνω στο κλασικό έργο του Federico Fellini, 8,1/2 (1963) αλλά και το Dolce Vita (1960) σε κάποια σημεία. Ο Rob Marshall γνώριμος του μιούζικαλ (έχει σκηνοθετήσει και το Chicago, το 2003) βασίζεται στις ερμηνείες των κορυφαίων ηθοποιών, το υπόβαθρο του περίπλοκου και βαθύ κύριου χαρακτήρα του έργου (Guido) και την νοσταλγικότητα και λάμψη της Ιταλίας του '60 μέσα από τη ματιά του Fellini, για να μας δώσει ένα υπέροχο σύνολο από συνδυασμούς δράματος, ρομαντισμού και κωμικού στοιχείου.

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Αναζητούμενος.............................................................


Χάθηκα. Άραγε μπορεί να με βρει κανείς εδώ που είμαι; Γιατί ούτε και εγώ ξέρω που είμαι. Έχω γυρίσει στη αρχή και νομίζω ότι κάνω κύκλους. Δεν έχω χάρτη, δεν έχω πυξίδα, δεν έχω τίποτα. Τα χέρια μου είναι άδεια. Όπως και η ψυχή μου. Και είναι πολλοί οι στενοί δρόμοι μπροστά μου. Είναι σκοτεινοί και γύρω τους έχουν αγκάθια. Μέσα στο βάθος φαίνονται φωτεινά μάτια να με κοιτάζουν και σκιές. Φοβάμαι να προχωρήσω. Αλλά μου φαίνεται ότι δεν έχω άλλη επιλογή. Δεν μπορώ να μείνω εδώ που είμαι. Ο χρόνος μου τελειώνει. Πρέπει να προχωρήσω..


No (2012)

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κυρίως η τηλεόραση, μέσω των ειδησεογραφικών δελτίων και των διαφημίσεων, είναι τα πιο σύγχρονα όπλα. Είναι τα μέσα για την άσκηση πολιτικής, την μετάδοση μηνυμάτων, την κατεύθυνση των συνειδήσεων. Την ψευδαίσθηση της ελεύθερης βούλησης και της επιλογής. Έτσι και αλλιώς οι άνθρωποι πάντα βλέπουν αυτά που θέλουν να δουν. Οι παγίδες, οι συνωμοσίες, οι προπαγάνδες βρίσκονται πίσω από πολλά γεγονότα που φαινομενικά νομίζουμε ότι ελέγχουμε. Δυστυχώς δεν φτάνει μόνο η μόρφωση ή η εξυπνάδα για να δει κάποιος την πλάνη. Πολλές φορές η μεγαλειότητα και το θράσος ενός σχεδίου είναι που το κάνει τόσο δύσκολο να γίνει πιστευτό. Εξάλλου, όλα αυτά φαίνονται μέσα στην ίδια την ιστορία -παγκοσμίως- και έχουν επιβεβαιωθεί άπειρες φορές μέσω πολέμων, πολιτικών σκανδάλων, προβοκατόρων, δικτατόρων, -όλα με σκοπό το κέρδος, την οικονομική επιβολή. Ακόμα όμως και αν κάποιος ξέρει τι κρύβεται κάτω από την επιφάνεια, τι μπορεί να κάνει γι' αυτό; Πως ξεκινά μια επανάσταση ....;


Τον Οκτώβριο του 1988, ο δικτάτορας Augusto Pinochet αποφασίζει να διεξάγει δημοψήφισμα με σκοπό να εδραιώσει περαιτέρω την δεκαπεντάχρονη εξουσία του στην Χιλή. Η αντιπολίτευση προσλαμβάνει τον Rene Saavedra, έναν νεαρό διαφημιστή, προκειμένου να οργανώσει και να ηγηθεί της εκστρατείας του ''Όχι'' στην συνέχιση της δικτατορίας. Χρησιμοποιώντας τους κανόνες του μάρκετινγκ και της διαφήμισης, ο Rene και η ομάδα του έχουν 27 ημέρες περιθώριο για να πείσουν την κοινή γνώμη να ψηφίσει ''όχι'', ώστε να ελευθερωθεί η χώρα..


Υπό τη σκηνοθεσία του Pablo Larrain (Post Mortem, 2010), η ταινία βασίζεται στο έργο "El Plebiscito" του Antonio Skarmeta και παρουσιάζει τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα της Χιλής, όπου η δικτατορική κυβέρνηση του Pinochet, έπεσε λόγω της συμβολής μιας επιτυχημένης διαφημιστικής καμπάνιας, η οποία ακολούθησε εντελώς διαφορετικό δρόμο για να πείσει την κοινή γνώμη να αντισταθεί στον εκφοβισμό και αυτός είχε ως κεντρικό αντικείμενο την χαρά και ευτυχία που θα έφερνε η ελευθερία. Με εικόνες που βασίζονταν στο πρότυπο του Αμερικανικού ονείρου, επικεντρώθηκε στην αισιοδοξία και την ελπίδα για μια χαρούμενη κοινωνία. Με σκηνοθεσία που θυμίζει ντοκιμαντέρ σε πολλά σημεία και χρησιμοποιώντας αναλογική κάμερα στο χέρι, ώστε να ταιριάζει περισσότερο με την εποχή, ο Pablo Larrain αποτυπώνει χωρίς υπερβολές την αγωνία, τον φόβο και την πίεση που δέχονται όλοι όσοι αγωνίζονται για ένα σκοπό -σε όποια πλευρά και αν ανήκουν. Μας δείχνει επίσης και όλες τις στρατηγικές που επιστρατεύονται από κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις με στόχο να κατευθύνουν τους πολίτες στο επιθυμητό αποτέλεσμα, καθώς μπορεί η δημοκρατία να κατέχει έναν κυρίαρχο ρόλο καθορίζοντας τα γεγονότα, όμως κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι αρκετά χειραγωγήσιμη και κατευθυνόμενη με τα κατάλληλα μέσα. Με κεντρικό άξονα την ίδια την ιστορία της Χιλής και ένα απλό, άμεσο τρόπο βλέπουμε έναν λαό να κερδίζει την ελευθερία του αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ατομικής συνείδησης. Η ταινία ήταν η επίσημη πρόταση της Χιλής για την κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα βραβεία Όσκαρ, το 2013.

Ας μην ξεχνάμε, ότι η Ψυχολογία των Μαζών του Gustave Le Bon είναι ένα βιβλίο που μας παρουσιάζει μια προσέγγιση στον τρόπο λειτουργίας και συμπεριφοράς μιας κοινωνίας μέσω της ψυχολογίας και γράφτηκε το 1895! Πάνω στο ίδιο μοτίβο, με πολυάριθμες αναλύσεις, κινήθηκαν και οι Sigmund Freud (1856-1939) και Friedrich Nietzsche (1844-1900). Σήμερα, η χρησιμοποίηση της διαφήμισης και του μάρκετινγκ στον τομέα της πολιτικής θεωρείται κανόνας..

Les petits mouchoirs (2010)

Κανείς δε μπορεί να ζήσει τη ζωή μας για εμάς.. Ούτε οι γονείς, ούτε τα αδέρφια μας, ούτε ο σύντροφος μας, ούτε και οι φίλοι μας. Ο καθένας ακολουθεί το δικό του μονοπάτι, δύσκολο ή εύκολο, με όλες τις χαρές και τις λύπες που του επιφυλάσσει. Ίσως και για το λόγο αυτό, να είναι αναγκαίο κάποια πράγματα να τα κρατά κανείς μόνο για τον εαυτό του. Ίσως προσπαθεί να προστατέψει ''κάτι''. Είναι όμως μια λεπτή, επικίνδυνη γραμμή και θέλει προσοχή. Τα μικρά αθώα ψέματα είναι επιτρεπτά και κατανοητά ανάλογα με το κίνητρο, αποδεκτά όμως μόνο ως το σημείο που δεν βλάπτουν, υποτιμούν ή υπερβαίνουν την εμπιστοσύνη και την αγάπη που μας δείχνει το ανταποκρινόμενο πρόσωπο.


Μια παρέα φίλων που κάθε χρόνο πηγαίνουν διακοπές στο εξοχικό σπίτι του φίλου τους Max, συνταράσσεται από το σοβαρό ατύχημα ενός άλλου μέλους της παρέας, του Ludo. Αποφασίζουν να μη χάσουν το ταξίδι, κουβαλώντας όμως το συναισθηματικό φόρτο από το ατύχημα του φίλου τους, βγαίνουν στην επιφάνεια κρυμμένα πάθη, μυστικά, σκέψεις, λάθη και σίγουρα όλοι έχουν να αντιμετωπίσουν μια αλήθεια..
Μια δραματική κομεντί, υπό την σκηνοθεσία του γνωστού Γάλλου ηθοποιού Guillaume Canet (Jeux d'enfants-Love me if you dare), που συμπληρώνει ένα λαμπρό καστ ηθοποιών, όπως ο Francois Cluzet, η Marion Cotillard, o Benoit Magimel, ο Gilles Lellouche και ο Jean Dujardin ο οποίος κέρδισε και το όσκαρ Ά αντρικού ρόλου για το The Artist, το 2012. Απροσδόκητα παρ' όλη τη μεγάλη διάρκεια της δεν κουράζει καθόλου, αλλά πετυχαίνει να παρασύρει τον θεατή βαθύτερα στους χαρακτήρες, στον τρόπο που σκέφτονται, στους λόγους που τους οδήγησαν εκεί καθώς και στις επιλογές, τις πράξεις τους. Μας ταυτίζει με καθημερινούς ανθρώπους και προβλήματα των οικογενειακών, φιλικών και ερωτικών σχέσεων, ισορροπώντας ικανοποιητικά ανάμεσα στα κωμικά και δραματικά στοιχεία.

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Ego (2013)

Είμαστε όντως αληθινά τυφλοί απέναντι σε κάποια πράγματα; Είναι γεγονός της νέας εποχής η εθελοτυφλία. Όλοι πέφτουμε σε αυτήν την παγίδα χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Αυτός ο μικρός χώρος μεταξύ της πραγματικότητας του είναι και της παρόρμησης, του ενστίκτου μας - το υποσυνείδητο. Αυτό μας καταστρέφει. Έχει γράψει μια μικρή ιστορία για μας τουλάχιστον μέχρι την ενηλικίωση μας. Και μετά συνεχίζει να γράφει, με διαφορετικό όμως τρόπο. Κάπως πιο μπερδεμένα και αόριστα, με μεγαλύτερη δυσκολία. Αν έχουμε τη θέληση μπορούμε να διαπιστώσουμε πως αυτή η πένα δεν είναι ούτε τόσο αόρατη ούτε τόσο ανεξάρτητη τελικά. Ίσως μπορούμε ακόμα και να την ελέγξουμε..


Ο Sebastian ζει μια τέλεια ζωή, καθώς έχοντας ήδη αρκετά χρήματα (χάρη στους γονείς του), ασχολείται αποκλειστικά με την εμφάνιση του, τα πάρτι, τους φίλους του και πολλές σχέσεις της μιας βραδιάς. Δεν έχει ούτε το θάρρος να ασχοληθεί με το ταλέντο του στη μουσική. Όμως, μετά από ένα ξαφνικό ατύχημα, χάνει την όραση του. Τα πάντα στον κόσμο του ανατρέπονται. Μια κοπέλα που αναλαμβάνει καθήκοντα προσωπικής του βοηθού θα τον κάνει να ''δει'' τον κόσμο με άλλα μάτια. Παρόλα αυτά οι παλιές του συνήθειες και ο επιφανειακός τρόπος σκέψης του επιστρέφουν, όταν ξαναβρίσκει το φως του μετά από μια επιτυχημένη επέμβαση..
Μια ρομαντική και δραματική ταινία Σουηδικής παραγωγής, στην οποία με ρεαλισμό και χωρίς πολλές υπερβολές μας παρουσιάζεται η σημασία της αγάπης, της οικογένειας, της ζωής. Οι άνθρωποι δεν είναι όπως φαίνονται, μπορεί και να μην ξέρουν ούτε οι ίδιοι πως είναι αν δεν τους δοθεί μια ευκαιρία να το ανακαλύψουν. Μια κατηγορία που αντιπροσωπεύει πολύ κόσμο του σήμερα και μάλιστα σε μια κοινωνία όπου οι σχέσεις έχουν γίνει πολύ δύσκολες, οι άνθρωποι πιο κλειστοί και καχύποπτοι. Πολύ καλές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές Martin Wallstrom (Sebastian) και Mylaine Hedreul (Mia).

Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

Vertigo (1958)

Μη πιστέψεις ποτέ ότι όλα είναι όπως φαίνονται.
Μη πιστέψεις ποτέ ότι ξέρεις την αλήθεια..
Μην εμπιστεύεσαι κανέναν παρά μόνο τον εαυτό σου.
Αν σκέφτεσαι με τη λογική έχεις περισσότερες πιθανότητες να κάνεις λάθος.
Μη σκέφτεσαι ούτε με την καρδιά.
Αλλά, με το ένστικτο να δίνεις ζωή σε ότι είναι σημαντικό για' σένα.
Αυτό είναι το σωστό, γιατί έτσι λειτουργεί το σύμπαν, η φύση, η πανίδα, η τύχη.
Ο Θεός μόνο ξέρει ότι είναι να γίνει..


Scottie: ''I know, i know. I have acrophobia, which gives me vertigo, and i get dizzy''.

Στο San Francisco, ο John Ferguson (''Scottie''), ένας ντετέκτιβ που μόλις συνταξιοδοτήθηκε, δέχεται να παρακολουθήσει τη σύζυγο ενός φίλου του, η οποία τελευταία παρουσιάζει ψύχωση και ανάρμοστη συμπεριφορά. Η ομορφιά, το μυστήριο, οι εμμονές της, τον παγιδεύουν ανάμεσα στην επιθυμία του να τη βοηθήσει και την μεγάλη έλξη που αρχίζει να νιώθει γι' αυτή και όλα αυτά κάτω από την προσπάθεια του να ξεπεράσει την φοβία που έχει για το ύψος..
Σύμφωνα με το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (BFI) το Vertigo του Alfred Hitchcock καταλαμβάνει την πρώτη θέση στη λίστα με τις 50 πιο σημαντικές ταινίες όλων των εποχών. Βασιζόμενο στη νουβέλα των Pierre Boileau και Thomas Narcejac με τίτλο ''D'Entre Les Morts'', μας παρουσιάζεται μια εισαγωγή στον κόσμο των ανθρώπινων αδυναμιών σε όλα τα επίπεδα. Οι πράξεις που μπερδεύονται ανάμεσα σε συναισθήματα (φυσικά και τεχνητά για την ανθρώπινη φύση), όπως είναι η μοναξιά, οι τύψεις και σε σκοπούς, όπως η κερδοσκοπία και η εκμετάλλευση.  Ο James Stewart (Scottie) είναι ο καλός ντετέκτιβ που έπεσε θύμα ενός λάθους που τον στοιχειώνει και ψάχνοντας απεγνωσμένα για εξιλέωση, παρασύρεται στον έρωτα, ως μέσο για συγχώρεση. Η Kim Novak ως Judy Barton (Madeleine), μια γυναίκα που ψάχνει απλά μια ευκαιρία να χτίσει τη ζωή της χρησιμοποιώντας το κέρδος, τελικά έρχεται και αυτή απροσδόκητα αντιμέτωπη με τα λάθη της. Η αντίθεση όλων αυτών σημαδεύεται στον ρόλο της Midge (Barbara Bel Geddes) η οποία αντιπροσωπεύει το αθώο και την λογική, έρχεται να αντισταθμίσει και να φέρει στο φως τις αδυναμίες του Scottie, ο ίδιος όμως τις αγνοεί και αφήνεται ευάλωτος στο καινούργιο, το ενδιαφέρον, το ελκυστικό. Το συγκλονιστικό τέλος φανερώνει το αναπόφευκτο (τελικός προορισμός όλων των πραγμάτων).  Ποτέ μια τόσο απλή σκηνοθεσία δεν ήταν τόσο ουσιαστική και ''γεμάτη'' όσο αυτή του μεγάλου σκηνοθέτη Alfred Hitchcock και αυτό επιβεβαιώνεται σε αυτό το αστυνομικό θρίλερ, μια ιστορία καθαρού μυστηρίου. Κάθε κομμάτι της ταινίας φαίνεται να είναι χαρακτηριστικό και προσεκτικά επιλεγμένο από τον Hitchcock, ιδιαίτερα οι τοποθεσίες που έχουν κρυφό συμβολισμό συνηγορώντας στην ψυχοσύνθεση των ηρώων. Επίσης οι διάλογοι, η μουσική και το απόσπασμα του ονείρου που αποτελεί έναν πρόδρομο του σημερινού κινουμένου σχεδίου.. 

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

Stoker (2013)

''Δεν υπάρχει πιο άγριο θηρίο από τον άνθρωπο, όταν κατέχει δύναμη ίση με τα πάθη του''.
Πλούταρχος, 47-120 μ.Χ., Αρχαίος Έλληνας ιστορικός


India Stoker: Have you ever seen a picture of yourself, taken when you didn't know you were being photographed, from an angle that you don't usually see when you look in a mirror, and you think: ''That's me... that's ALSO me.'' Do you know what i'm talking about?
Whip: I think i do. So you are surprised at yourself? Does that mean you are not afraid of being touched anymore?
India Stoker: Please don't spoil it.

Μετά τον θάνατο από αυτοκινητιστικό δυστύχημα του πατέρα της, η νεαρή India Stoker, ένας κλειστός και περίεργος χαρακτήρας, μένει ακόμα πιο μόνη καθώς η μητέρα της είναι ασταθής συναισθηματικά και ανίκανη να της προσφέρει οποιαδήποτε στήριξη. Η ζωή της αναστατώνεται ακόμη περισσότερο όταν ο θείος της Charlie, τον οποίο γνωρίζει για πρώτη φορά, έρχεται να μείνει για λίγες μέρες στο σπίτι τους. Σιγά σιγά ανακαλύπτει το σκοτεινό και επικίνδυνο πρόσωπο του θείου της, όμως η ίδια αντί να τρομοκρατηθεί και να απομακρυνθεί γοητεύεται ακόμη περισσότερο από αυτόν, ενώ ταυτόχρονα ανακαλύπτει και νέες πτυχές του δικού της εαυτού...
Ο σκηνοθέτης Chan-wook Park (Oldboy) και ο σεναριογράφος Wentworth Miller δημιουργούν ένα κλειστοφοβικό θρίλερ στο οποίο προβάλουν τον ερωτισμό και την βία με μια τεχνική άψογης αισθητικής. Επιβλητικές εικόνες γεμάτες νοήματα, συμβολισμούς (όπως η αράχνη που ανεβαίνει ανεμπόδιστη πάνω στο σώμα της πρωταγωνίστριας, τα όμοια παπούτσια, η ζωγραφιά με το λουλούδι) και παρομοιώσεις (τα μαλλιά που αλλάζουν χρώμα και μοιάζουν με το χορτάρι, το κυνήγι, η μετακίνηση των σφαιρικών λίθων), δίνουν την εντύπωση ότι η ταινία είναι η αφήγηση ενός ποιήματος που αποτελείται μόνο από εικόνες. Έντονη μουσική που εντείνει την αγωνία, τρεμάμενα φώτα σε κατασκότεινους άγνωστους χώρους, η μυστηριώδης εξαφάνιση χαρακτήρων και η προσήλωση στα ιδιαίτερα αντικείμενα, αποτελούν μια καθαρή χιτσκοκική αναφορά χωρίς να χάνεται όμως η ιδιαιτερότητα του κορυφαίου Κορεάτη σκηνοθέτη. Το πρωταγωνιστικό τρίο ανταποκρίνεται με επιτυχία στις υποκριτικές απαιτήσεις με την Mia Wasikowska ως India Stoker να ξεχωρίζει φέρνοντας εις πέρας έναν δύσκολο ρόλο και βέβαια την Nicole Kidman, στο ρόλο της μητέρας της India, να μαγνητίζει με την πορσελάνινη ομορφιά και την παρουσία της. Με λιγότερη δυναμικότητα, ο Matthew Goode υποδύεται τον θείο Charlie, έναν άνθρωπο που ξέρει να κρύβει καλά την δολοφονική του φύση έχοντας ως όπλο του το ωραίο και ευγενικό πρόσωπο.

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Breakfast at Tiffany's (1961)

Πότε μπορούμε να αγαπήσουμε πραγματικά κάποιον; -Όταν γνωρίσουμε τον αληθινό του εαυτό, όσο και αν αυτό μας τρομάζει. Ούτε και εμείς είμαστε αλάνθαστοι.. κανείς δεν είναι. Όταν σταθούμε μπροστά στον άλλο με τα μάτια μας ολάνοιχτα να τον κοιτάζουν και την ψυχή μας γυμνή, τότε τι θα δει; -Θα δει έναν καθρέπτη. Αυτά που αγαπά σε εμάς είναι αυτά που λατρεύει και ο ίδιος στον εαυτό του και όσα μισεί είναι αυτά που σιχαίνεται να βλέπει σε αυτόν. Όπως και να' χει όμως, η ανάγκη και η συνήθεια είναι ισχυροί δεσμοί. Όσοι διαφορετικοί άνθρωποι υπάρχουν άλλοι τόσοι διαφορετικοί και τρόποι σκέψης. Πάντα ο αληθινός εαυτός μας είναι και ο καλύτερος εαυτός μας..


Η Holly Golightly μια νεαρή κάτοικος της Νέας Υόρκης βγάζει τα προς το ζην κάνοντας χάρες σε πλούσιους κύριους. Όταν ο συγγραφέας Paul Varjak μετακομίζει στο πάνω διαμέρισμα και γνωρίζει την Holly συναρπάζεται από τον τρόπο ζωής της, την αισιοδοξία και τη ζωντάνια του χαρακτήρα της. Και ο ίδιος παλεύει να επιβιώσει και να εδραιωθεί ως συγγραφέας προσφέροντας τις ''υπηρεσίες'' του σε ευκατάστατες κυρίες. Μια φιλία αναπτύσσεται μεταξύ τους η οποία εξελίσσεται σε έρωτα καθώς γνωρίζονται καλύτερα και διαπιστώνουν τι είναι πιο σημαντικό για αυτούς στην ζωή τους..
Βασιζόμενο στην νουβέλα του Truman Capote, το Breakfast at Tiffany's είναι μια κλασική, δραματική κομεντί μιας εποχής όπου επικρατούσε η άνθιση, η απελευθέρωση και η διασκέδαση στην αναπτυσσόμενη Νέα Υόρκη. Η Audrey Hepburn έγραψε ιστορία με τον ρόλο της ως Holly Golightly, όχι μόνο με την ερμηνεία της, αλλά και ως είδωλο της μόδας, καθώς τα προσεκτικά σχεδιασμένα κοστούμια του Hubert De Givenchy και γενικά όλο το στυλ που χαρακτηρίζεται από κομψότητα, θεωρούνται πια χαρακτηριστικά και ορόσημα της ταινίας. Το ίδιο ισχύει και για τη μουσική, με το ''Moon river'' του Henry Mancini που κέρδισε το όσκαρ καλύτερης μουσικής και τραγουδιού. Επίσης με όσκαρ τιμήθηκε και ο George Axelrod για την καλύτερη διασκευή σεναρίου. Την πρωταγωνίστρια ηρωίδα του έργου αυτού του Truman Capote, την οποία χαρακτήρισε ο ίδιος και την πιο αγαπημένη του, λέγεται πως αποτέλεσε την αντιπροσώπευση του ίδιου του εαυτού του συγγραφέα και της ιδιοσυγκρασίας του την συγκεκριμένη εποχή..

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Elegy (2008)

Τελικά τι κάνει τόσο δύσκολες τις σχέσεις; Ο εγωισμός, η συνήθεια, η διαφορετικότητα, η ηλικία,
και ακόμα βαθύτερα, μήπως τα προηγούμενα βιώματα μας, οι σχέσεις που είχαμε με τους γονείς μας, η αδυναμία μας να εμπιστευτούμε έναν άλλο άνθρωπο, η αδυναμία μας να αγαπήσουμε.; Ο φόβος να έρθουμε πιο κοντά σε κάποιον.; Ότι θα πληγωθούμε ή ότι ο άνθρωπος μας θα μας προδώσει... Το πιστεύουμε τόσο πολύ που στο τέλος προκαλούμε οι ίδιοι αυτό το αποτέλεσμα. Το αποζητούμε, το έχουμε ανάγκη... Γιατί να γκρεμίζουμε τις σχέσεις μας λόγω της ανασφάλειας μας όταν έχουμε δίπλα μας κάποιον που μας νοιάζεται, είναι εκεί, μας το δείχνει και μας το λέει... Έχουμε όλα όσα θέλουμε μέσα στα χέρια μας και δε μπορούμε να το δούμε.. Όσα χρόνια και αν περάσουν στη ζωή μας από ένα σημείο και μετά ξέρουμε καλά ποιοι είμαστε. Ξέρουμε τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε. Ξέρουμε τι μπορούμε και τι όχι. Το τι και το πόσο μπορούμε να προσφέρουμε στον άλλο, όμως και πάλι... ο έρωτας έρχεται απρόσμενα και απροσδόκητα, είναι τόσο γλυκός που ποιος μπορεί να αντισταθεί; Και θα πληγώσει και θα πληγωθεί.. Εξάλλου είναι στη φύση μας να ψάχνουμε για πάντα το άλλο μας μισό.......


George O'Hearn: Beautiful women are invisible.
David Kepesh: Invisible? What the hell does that mean? Invisible? They jump out at you. A beautiful woman, she stands out. She stands apart. You can't miss her.
George O'Hearn: But we never actually see the person. We see the beautiful shell. We're blocked by the beauty barrier. Yeah, we're so dazzled by the outside that never make it inside.

Ο George O'Hearn, ένας καθηγητής λογοτεχνίας, μουσικός, και γνωστός κριτικός τέχνης παρά τα εξήντα του χρόνια περνά τη ζωή του διασκεδάζοντας εκμεταλλευόμενος κάθε ευκαιρία που του δίνεται, κάνοντας επιφανειακές σχέσεις με πολλές γυναίκες, όπως και ο καλύτερος φίλος του και ποιητής David Kepesh.. Όμως η αδυναμία του να δεσμευτεί και κάθε του ανασφάλεια βγαίνει στην επιφάνεια όταν ερωτεύεται και κάνει σχέση με την εικοσιπεντάχρονη φοιτήτρια του Consuela. Τώρα πρέπει να αντιμετωπίσει τους φόβους του, την προβληματική σχέση του με το γιο του, την μεγάλη διαφορά ηλικίας, αν όντως είναι αληθινή η αγάπη του για την όμορφη Consuela..
Την ιστορία ενός ανθρώπου που δεν δημιούργησε ποτέ μια βαθιά σχέση με κάποιον, ίσως μόνο με τον καλύτερο του φίλο υποδύεται ο Ben Kingsley, η οποία βασίζεται στην νουβέλα του Phillip Roth, The Dying Animal. Μια ματιά στις αδυναμίες των ανθρώπινων χαρακτήρων -οι οποίες ''ραγίζουν'' τις σχέσεις και τελικά τις διαλύουν-, τις διαφορές αντρών-γυναικών, την μοναξιά και την αξία της οικογένειας, υπό την σκηνοθεσία της Isabel Coixet (The Secret Life of Words, My Life Without Me), η οποία δίνει ''βάθος'' σε σκέψεις και συναισθήματα. Σκοτεινά πλάνα σε αντίθεση με την ομορφιά της τέχνης, όπως και οι αντιθέσεις των πρωταγωνιστών, με την όμορφη και χαρισματική Penelope Cruz να δίνει ζωή στους προβληματισμούς και τους φόβους του χαρισματικού καθηγητή της..

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

The Great Gatsby (2013)

Η θυσία είναι μια πράξη σκληρή. Είναι μια υποχώρηση, μια ήττα, ένα δώρο. Ένα δόσιμο του εαυτού μας, μια καταπάτηση του εγωισμού. Προσφέρεται οικειοθελώς και έχει πολλά κίνητρα, ανάλογα με τα οποία δίνεται και πραγματοποιείται η τελική πράξη. Προκαλεί πάντα τον θαυμασμό στους άλλους, την αδιαφορία ή την ευτυχία σε αυτόν που τη δέχεται και την απογοήτευση, την δυστυχία, τη λύπη σε αυτόν που τη δίνει χωρίς να εκτιμηθεί....

''Now he realized the truth: that sacrifice was no purchase of freedom. It was like a great elective office, it was like an inheritance of power - to certain people at certain times an essential luxury, carrying with it not a guarantee but a responsibility, not a security but an infinite risk. Its very momentum might drag him down to ruin - the passing of the emotional wave that made it possible might leave the one who made it high and dry forever on an island of despair...Sacrifice by its very nature was arrogant and impersonal; sacrifice should be eternally supercilious.''
F. Scott Fitzgerald, This Side of Paradice                             


Στο Λονγκ Άιλαντ στα 1922, ο Nick Carraway, ένας ανερχόμενος χρηματιστής της Wall Street, αφηγείται την ιστορία που έζησε όταν μετά το τέλος του πολέμου μετακόμισε στην Νέα Υόρκη για να συνεχίσει την καριέρα του. Με παρέα την ξαδέρφη του Daisy και τον πλούσιο σύζυγο της Tom Buchanan μυείται σε έναν τρόπο ζωής γεμάτο πάρτι, χλιδή, και διασκέδαση και όλα αυτά κάτω από τη σκιά του πολυεκατομυριούχου γείτονα του, Jay Gatsby, για τον οποίο όλοι μιλούν αλλά κανείς δεν έχει βλέπει ποτέ.. Όταν τελικά γνωρίζει τον διάσημο Gatsby ανακαλύπτει έναν μυστηριώδη και ευαίσθητο χαρακτήρα, ο οποίος ζητά τη βοήθεια του ώστε να ξαναδεί την παλιά του αγαπημένη Daisy..
Βασιζόμενο στην ομώνυμη διάσημη νουβέλα του F. Scott Fitzgerald ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Baz Luhrmann (Moulin Rouge) παρουσιάζει ένα μεγαλοπρεπές έργο γεμάτο χρώματα και μουσική που προκαλεί ενθουσιασμό. Οτιδήποτε παρουσιάζεται υπερβολικό όπως τα μεγάλα πάρτι, τα ποτά που ρέουν άφθονα, τα ακριβά ρούχα, τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, αντικατοπτρίζουν την παρακμή και την ''φτώχεια'' των ανθρώπων που τα διαχειρίζονται και γενικά όλο το κίνημα της εποχής μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο που χαρακτηριζόταν από την απότομη ανάπτυξη του χρηματιστηρίου, της βιομηχανίας, της μόδας, της μουσικής, της ηθικής απελευθέρωσης και κατέληξε και πάλι απότομα σε έναν εκφυλισμό που ακολουθήθηκε βέβαια από έναν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Μέσα σε όλα αυτά παρακολουθούμε το μόνο αγνό και καθαρό πρόσωπο, τον ''υπέροχο Gatsby'', που κινείται όχι λόγω του χρήματος και της εύκολης ζωής αλλά μέσω αυτού ώστε να κερδίσει την αγάπη. Οι πρωταγωνιστές Leonardo Di Caprio, Tobey Maguire, και η Carey Mulligan, ήδη καταξιωμένοι και πετυχημένοι στη καριέρα τους, υποδύονται με άνεση και φυσικότητα τους ρόλους τους. Ο σκηνοθέτης Baz Luhrmann παραμένει πιστός στο στυλ του δίνοντας μας ένα πολυτελές θέαμα και μαζί με την προσαρμογή του σεναρίου και τον συνδυασμό καινούργιου με παλιό (το βλέπουμε στη μουσική της ταινίας με την προσθήκη hip-hop κομματιών στη κατά τα άλλα jazz εποχή) καταφέρνει να προσεγγίσει λίγο διαφορετικά την ιστορία δίνοντας το δικό του στίγμα, καθώς έχουν προηγηθεί ήδη τέσσερις ταινίες βασιζόμενες στο έργο αυτό του Fitzgerald..

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Side Effects (2013), Fracture (2007)

Δυο ειδών άνθρωποι υπάρχουν, οι θύτες και τα θύματα. Οι ρόλοι δεν είναι απόλυτοι στα πρόσωπα και μάλιστα πολλές φορές εναλλάσσονται, αν και συνήθως, υπερισχύει ο ένας χαρακτηρισμός έναντι του άλλου. Παρόλο που φαινομενικά ο κερδισμένος είναι ο θύτης, αυτό δεν ισχύει πάντα. Ο πιο πετυχημένος θύτης είναι αυτός που έχει την σοφία να αναγνωρίζει και να υιοθετεί τον ρόλο του θύματος, όποτε είναι αναγκαίο, ώστε να εξυπηρετεί τους σκοπούς του. Το θύμα βρίσκεται πάντα στην ίδια θέση γιατί δεν το γνωρίζει μέχρι να είναι πολύ αργά. Αν διαπιστώσει το γεγονός και καταλάβει ότι ο ίδιος φταίει για τη θέση που βρέθηκε, αν θέλει και το επιδιώξει, έχει μια ελπίδα να γίνει ο θύτης την επόμενη φορά. Όπως και να έχει, ο σκοπός του θύτη δεν είναι να κερδίσει. Σκοπός του είναι το ίδιο το παιχνίδι..

Side Effects (2013)



''Depression is the inability to construct a future''.

Μετά από τέσσερα χρόνια αναμονής, η Emily, ξανασυναντά τον σύζυγο της που αποφυλακίζεται. Προσπαθώντας να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες της ζωής της πέφτει σε βαριά κατάθλιψη και με μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας, της επιβάλλεται να ακολουθήσει φαρμακευτική αγωγή. Όμως καθώς δεν ανταποκρίνεται στα φάρμακα που της χορηγούνται, της προτείνεται ένα νέο φάρμακο που μόλις κυκλοφόρησε στην αγορά. Οι παρενέργειες την οδηγούν σε ολέθριες συνέπειες, όπως και τα άτομα που εμπλέκονται γύρω της. Ψάχνοντας να βρεθεί ο υπαίτιος αυτών των γεγονότων ένα παιχνίδι ξεκινά μεταξύ ψυχιάτρων, δικηγόρων, φαρμακευτικών εταιριών και της κατηγορούμενης Emily..
Η τελευταία ταινία του σκηνοθέτη Steven Soderbergh, ο οποίος τερματίζει την καριέρα του όπως ανακοίνωσε ο ίδιος, είναι ένα θρίλερ που χαρακτηρίζεται από εναλλαγές, πολυπλοκότητα στους χαρακτήρες οι οποίοι ξεδιπλώνουν τα μυστικά τους σταδιακά, με αποτέλεσμα να κρατάται αμείωτο το ενδιαφέρον και η αγωνία μέχρι τέλους. Με αρχικό επίκεντρο τον ευαίσθητο χαρακτήρα της Emily και εστιάζοντας στην μάστιγα της κατάθλιψης, στο υπόλοιπο κομμάτι της, η ταινία ''γυρίζει'', ενεργοποιώντας τον δεύτερο κύριο χαρακτήρα της ταινίας, αυτόν του ψυχίατρου Jonathan Banks, ο οποίος προσπαθεί να υπερασπιστεί το όνομα και την ιδιότητα του. Πολύπλευρη και πολυεπίπεδη, το Side Effects ξεχωρίζει ως μια ευχάριστη ανάσα διαφορετικότητας από τα άπειρα θρίλερ που αναπαράγουν πάνω κάτω τα ίδια στοιχεία. Πολύ καλές ερμηνείες από τον Jude Law στο ρόλο του ψυχιάτρου Jonathan Banks όπως επίσης και της Rooney Mara ως Emily Taylor.

Fracture (2007)



''Even a broken clock is right twice a day''.

Ο Ted Crawford είναι ένας έξυπνος, επιτυχημένος και πλούσιος μηχανικός, ιδιοκτήτης μιας εταιρίας κατασκευής αεροσκαφών, μέχρι που ανακαλύπτει ότι η αγαπημένη του σύζυγος τον απατά. Αφού την δολοφονεί, καταστρώνει ένα δαιδαλώδες δικαστικό πλάνο ώστε να καταφέρει να αθωωθεί και να παγιδέψει τον εραστή της γυναίκας του ως δολοφόνο. Όλα αυτά εις βάρος του ανερχόμενου νεαρού δικηγόρου Willy Beachum, ο οποίος αναλαμβάνει τον ρόλο του δημόσιου κατήγορου σε μια φαινομενικά εύκολη και σίγουρη υπόθεση, ξεκινώντας ένα παιχνίδι προκλήσεων, εντυπώσεων και ανατροπών..
Ένα έντονο ψυχολογικό θρίλερ του σκηνοθέτη Gregory Hoblit, με τον εκπληκτικό Anthony Hopkins να μαγνητίζει το κοινό σε ένα ρόλο που όμως σε πολλά θυμίζει τον ρόλο του δόκτωρ Hannibal Lecter, με πολλά κοινά στην ερμηνεία του. Εξίσου καλός και ο Ryan Gosling ως ο βοηθός εισαγγελέα Willy Beachum, εκπροσωπώντας τον νέο απόφοιτο με άριστα δικηγόρο, ο οποίος πασχίζει να ανέβει επαγγελματικά διεκδικώντας μια αξιόλογη θέση στις μεγάλες δικηγορικές εταιρίες της Αμερικής. Η ταινία χαρακτηρίζεται από την προσαρμογή του σεναρίου σε έγκυρες νομικές τοποθετήσεις συνδυαζόμενη με την αλληγορία του ''θαύματος του αυγού'' που μεταφράζεται ως η θεωρία της ανυπαρξίας του τέλειου και επομένως την αφετηρία για αντεπίθεση..

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

Antichrist (2009)

Στις απαρχές των πάντων υπάρχει ένα μέρος που λέγεται Εδέμ..Το μέρος που Σε κρίνουν. Σε απογυμνώνουν και σε αφήνουν ολομόναχο στο σκοτάδι να πορευτείς σε έναν ατέλειωτο διάδρομο που από δω και από' κει πετάγονται φαντάσματα. Η Κρίση. Οι μεγάλοι αντιμέτωποι: η μοναχική ψυχή και οι άνθρωποι της ζωής σου..οι φόβοι και οι αμαρτίες. Αυτά που περιμένουν οι άλλοι από' σένα και αυτά που πραγματικά είσαι..Η δική σου Εδέμ..


Μετά τον τραγικό χαμό του παιδιού τους, ένα ζευγάρι προσπαθεί να ξεπεράσει το γεγονός και να συνεχίσει τη ζωή του. Ο σύζυγος όντας ο ίδιος θεραπευτής και με σκοπό να σώσει την γυναίκα του από την κατάθλιψη πηγαίνουν για λίγες μέρες στο εξοχικό τους σπίτι στο δάσος. Εκεί όμως έρχονται και οι δυο αντιμέτωποι όχι μόνο με όσα έχουν κρυμμένα μέσα τους, αλλά και με την ίδια την φύση..
Ένα αλληγορικό έργο από τον ταλαντούχο σκηνοθέτη Lars von Trier (Melancholia, Nymphomaniac), ο οποίος υπογράφει και το σενάριο, δίνοντας μας πολλά και διαφορετικά νοήματα. Από τον πόνο μιας μητέρας για το χαμό του παιδιού της, τη μάστιγα της κατάθλιψης και τον αγώνα για τη θεραπεία της, την παγίδα των τύψεων και της ζωής στο παρελθόν, μέχρι το βάθος της σκληρής και σκοτεινής γυναικείας φύσης, όπως επιβεβαιώνεται μέσα από ιστορικά στοιχεία. Χωρίζει την ταινία σε τέσσερα κεφάλαια, πρόλογο και επίλογο, οδηγώντας σταδιακά τον θεατή στην κορύφωση ενός ελεγχόμενου δράματος. Οι αντιθέσεις των επιθυμιών του ανθρώπινου νου που έρχονται σε σύγκρουση με τη λογική και τις πράξεις, τελικά όμως δεν μπορούν να τις αρνηθούν οδηγώντας στο αναπόφευκτο: την ίδια την τέλεση ή την παραδοχή τους. Όλα αυτά παρουσιάζονται με μοναδική δημιουργικότητα, καλλιτεχνικότητα, φωτογραφία, με δόσεις διαστροφής, προκλητισμού, ακόμη και μισογυνισμού. Εκπληκτικές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο, Willem Dafoe και Charlotte Gainsbourg, η οποία τιμήθηκε και με το βραβείο καλύτερου γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Καννών. Ο Lars von Trier αφιέρωσε την ταινία στον σκηνοθέτη Andrei Tarkovsky. 

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

La Strada (1954)

Η μοναξιά είναι μια επιλογή. Όταν κάποιος διαλέγει να απομακρυνθεί από την οικογένεια, τους φίλους του, τα πρόσωπα που γνωρίζει στους δρόμους της ζωής, τότε μπαίνει σε ένα κύκλο που γεννά ανασφάλεια, βιαιότητα, κακία με αποτέλεσμα να φεύγει και άλλο, ακόμα περισσότερο από όσο νομίζει. Εξάλλου ένας από τους σκοπούς της ύπαρξης μας είναι να δείξουμε στους άλλους ποιοι είμαστε. Κανείς δε βρίσκει την ευτυχία θυσιάζοντας τον εαυτό του. Η αγάπη δεν έχει ανάγκη μόνο να προσλαμβάνεται αλλά και να προσφέρεται..


Η Gelsomina, μια εύπιστη και αθώα νεαρή κοπέλα, πωλείται από τη μητέρα της έναντι δέκα χιλιάδων λιρών σε έναν πλανόδιο τσιρκολάνο τον Zampano, ώστε να δουλεύει μαζί του στις παραστάσεις και ως υπηρέτρια. Ο σκληρός και δυνατός άντρας κακομεταχειρίζεται και κακοποιεί την Gelsomina, η οποία αρχικά επιχειρεί να φύγει χωρίς όμως να τα καταφέρει. Όταν στην συνέχεια γνωρίζει τον Il Matto (The Fool) έναν άλλο τσιρκολάνο και ανταγωνιστή του Zampano εγκλωβίζεται από την ιδέα που της βάζει ότι ο Zampano μπορεί να την αγαπάει και δεν τον εγκαταλείπει, μέχρι να τους χωρίσει τελικά ένα τραγικό γεγονός..
Θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Από την εξαίρετη ερμηνεία της Giulietta Masina ως Gelsomina που πολλοί την παρομοιάζουν με την γυναικεία εκδοχή του Σαρλό λόγω των ιδιαίτερων εκφράσεων του προσώπου της, τον βαρύ και απλησίαστο  Zampano που ερμηνεύεται από τον διαχρονικό Anthony Quinn, τον γελαστό, καλό και αθώο κλόουν Il Matto που ενσαρκώνεται από τον Richard Basehart, κάθε ρόλος μοναδικός και πίσω από αυτό που φαίνεται να κρύβει χιλιάδες νοήματα για τη μοναξιά και τη στάση μας απέναντι στη ζωή, τη φτώχεια και την επιβίωση, την αθωότητα, την αγάπη και την καλοσύνη. Το πως δημιουργείται κάθε κρίκος που διαμορφώνει την αλυσίδα του χαρακτήρα μας. Η ώριμη και ποιητική σκηνοθεσία του Federico Fellini με την γλυκιά μελωδία της μουσικής του Nino Rota, έδωσαν στη ταινία επάξια το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας το 1956, τον Αργυρό Λέοντα στο φεστιβάλ Βενετίας και πολλά άλλα βραβεία.

"Διότι ο άνθρωπος-τώρα- τι να τον κάνει κατάμονος τον εαυτό του όλον. Πρέπει να δώσει.. Δηλαδή δεν ζούμε μόνοι μας, δεν μπορούμε να ζήσουμε. Δεν είναι ότι αγαπάμε με τον τρόπο μας διότι εμπιστευόμαστε τον άλλον, εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, απολύτως. Μόνο ένας γεμάτος άνθρωπος μπορεί να είναι γενναιόδωρος"..
Κική Δημουλά

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013

American Psycho (2000)

Πόσο καλά μπορεί να κρυφτεί κάποιος από αυτό που πραγματικά είναι; Είναι θέμα τεχνικής, νοοτροπίας ή απλά ταλέντο το ψέμα και η υποκρισία; Υπάρχουν άτομα που κρύβονται όντως πολύ καλά.. Όμως ο φθόνος, ο ανταγωνισμός, η υπερβολική πίεση, εκτοξεύουν στα ύψη τις αδυναμίες, μετατρέποντας τες σε κίνητρα που μπορεί να οδηγήσουν σε επικίνδυνους δρόμους οποιονδήποτε έχει έστω και μια μικρή ''προδιάθεση''..


''There is an idea of a Patrick Bateman; some kind of abstraction. But there is no real me: only an entity, something illusory. And though i can hide my cold gaze, and you can shake my hand and feel flesh gripping yours and maybe you can even sence our lifestyles are probably comparable... i simply am not there''.

Ο Patrick Bateman είναι στέλεχος μιας μεγάλης χρηματοοικονομικής εταιρίας στη Wall Street, φαινομενικά άψογος στις εργασιακές, προσωπικές και κοινωνικές του υποχρεώσεις, προσεγμένος στην εμφάνιση του και συγκροτημένος χαρακτήρας. Στην πραγματικότητα όμως είναι μια διαταραγμένη προσωπικότητα με σαδιστικές και δολοφονικές τάσεις τις οποίες και πραγματοποιεί επανειλημμένα και μάλιστα με μοναδικό του σκοπό την ευχαρίστηση..
Ο Christian Bale ερμηνεύει με έναν δικό του ιδιαίτερο τρόπο τον ιδιόρρυθμο Patrick Bateman, τον άνθρωπο που προσπαθεί μάταια και με κόπο να ενταχθεί στον εργασιακό του χώρο, έχοντας μεγάλη ανάγκη τον θαυμασμό και την εύνοια των συναδέλφων του, λόγω του υπερβολικού ναρκισσισμού του. Λόγω αυτής της αδυναμίας οδηγείται στον υποχονδριασμό, την εντατική ενασχόληση με την εμφάνιση του, τον ψυχωτικό ανταγωνισμό με κάθε πρόσωπο της ζωής του, κάνοντας τον να χάσει εντελώς τον δικό του εαυτό και επακόλουθα την ανθρώπινη πλευρά του. Η σκηνοθεσία του Oliver Stone σε συνδυασμό με τους κωμικοτραγικούς διαλόγους του σεναρίου που βασίζεται στο βιβλίο του Bret Easton Ellis, έχουν καταστήσει τη ταινία διαχρονική και μια από τις καλύτερες σε αυτό το είδος.

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Grey roses.....................................................................


Θα' θελα να' σουν εσύ
Αυτός.
Μη με αφήνεις
Μείνε εδώ μαζί μου
Δε θα σου μιλήσω, δε θα σε ενοχλήσω, δε θα κάνω τίποτα
Μόνο μείνε.
Σ' αγαπώ..


“We’re all seeking that special person who is right for us. But if you’ve been through enough relationships, you begin to suspect there’s no right person, just different flavors of wrong. Why is this? Because you yourself are wrong in some way, and you seek out partners who are wrong in some complementary way. But it takes a lot of living to grow fully into your own wrongness. And it isn’t until you finally run up against your deepest demons, your unsolvable problems—the ones that make you truly who you are—that we’re ready to find a lifelong mate. Only then do you finally know what you’re looking for. You’re looking for the wrong person. But not just any wrong person: the right wrong person—someone you lovingly gaze upon and think, “This is the problem I want to have.”
I will find that special person who is wrong for me in just the right way.
Let our scars fall in love.”
                                                                                                                                            Galway Kinnell

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

The Lucky One (2012)

Είναι η εξιστόρηση του έρωτα και της αγάπης με τον πιο γλυκό και ρομαντικό τρόπο. Σε πολιτείες κοντά στη φύση, σε σπίτια μέσα σε δάση και λουλούδια, βαρκάδες και όμορφες, μικρές νότες του πιάνου.. Βλέμματα διαπεραστικά, καθηλωτικά και χάδια που λαχταρούν να αγγίξουν ένα μόνο κορμί.. Ναι, αυτές είναι οι ταινίες που βασίζονται στις νουβέλες* του Nicholas Sparks και μπορείς να τις δεις και μια και δυο και δεκαπέντε φορές και πάντα να μένεις με ένα χαμόγελο στα χείλη...


''You should be kissed every day, every hour, every minute''.

Ένας Αμερικανός πεζοναύτης, καθώς βρίσκεται σε αποστολή στο Ιράκ, βρίσκει στην άμμο τη φωτογραφία μιας κοπέλας με το μήνυμα ''να προσέχεις''. Πεπεισμένος ότι η φωτογραφία του έφερε τύχη και τον κράτησε ζωντανό πολλές φορές βάζει ως στόχο να βρει την κοπέλα της φωτογραφίας και να την ευχαριστήσει..
Με μέτριες ερμηνείες και σκηνοθεσία, απόλυτα προβλέψιμη, χωρίς όμως να χάνει καθόλου από τη μαγεία των ιστοριών του συγγραφέα, προσφέρει ακριβώς αυτό που περιμένει κάποιος από μια ρομαντική κομεντί -την αληθινή αγάπη που ξεπερνά όλα τα εμπόδια, την ευτυχία που έρχεται πάντα στο τέλος -ένα παραμύθι με γήινα χρώματα. Ξεχωρίζει η εκπληκτική Blythe Danner η οποία υποδύεται τη γιαγιά της πρωταγωνίστριας.

*Οι νουβέλες του Nicholas Sparks, που έχουν μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη:
Message in a Bottle (1999)
A Walk to Remember (2002)
The Notebook (2004)
Nights in Rodanthe (2008)
Dear John (2010)
The Last Song (2010)
The Lucky One (2012)
Safe Haven (2013)

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

All the Invisible Children (2005)

Είναι όπως μερικές φορές που θέλουμε να δούμε μια πολύ λυπητερή ταινία...ώστε να λυπηθούμε και άλλο. Μα νιώθουμε ότι το έχουμε ανάγκη.. Και εκεί είναι που το σινεμά μπορεί και μας προσφέρει κάτι τόσο μοναδικό. Θα είναι μια κάθαρση της ψυχής μας, μια εξιλέωση. Ένα τέλος για μια νέα, πιο ελπιδοφόρα αρχή που θα φέρει το αύριο..
Εξάλλου όταν αρχίζουμε να κλαίμε για κάτι, στο τέλος κλαίμε για τα πάντα..


7 ταινίες μικρού μήκους με πρωταγωνιστές μικρά παιδιά:
1. Tanza του Mehdi Chafer
Κάπου στην Αφρική ένα αγόρι, έχοντας χάσει την οικογένεια του, μεγαλώνει ως στρατιώτης πολεμώντας σε έναν άτυπο εμφύλιο πόλεμο. Αντιμετωπίζοντας καθημερινά τον πόνο και τον θάνατο ονειρεύεται να πάει στο σχολείο και να έχει ένα σπίτι..

2. Blue Gupsy του Emir Kusturica
Ένας μικρός τσιγγάνος στην Σερβία περνά την τελευταία μέρα του στη φυλακή σκεπτόμενος πως αφού βγει έξω δεν θα έχει πουθενά να πάει, τίποτα να κάνει, εκτός αν δεχτεί την τυραννική συμπεριφορά του μέθυσου πατέρα του. Η μόνη του λύση είναι να επιστρέψει και πάλι στο αναμορφωτήριο θυσιάζοντας την ελευθερία του..

3. Jesus Chilren of America του Spike Lee
Ένα μικρό κορίτσι μαθαίνει ότι είναι φορέας του AIDS, όπως και οι ναρκομανείς γονείς της. Τώρα έχει να αντιμετωπίσει όχι μόνο μια θανατηφόρα ασθένεια, αλλά και την σκληρή αντιμετώπιση της κοινωνίας και ιδιαίτερα του σχολείου..

4. Bilu and Joao της Katia Lung
Δυο μικρά παιδιά, ορφανά και άστεγα στις παραγκουπόλεις του Σάο Πάολο προσπαθούν να επιβιώσουν μαζεύοντας ανακυκλώσιμα υλικά από τα σκουπίδια με σκοπό να τα πουλήσουν ή να τα ανταλλάξουν.

5. Jonathan των Jordan και Ridley Scott
Ένας φωτογράφος, πολεμικός ανταποκριτής, αντιμετωπίζοντας μια πολύ σκληρή πραγματικότητα, καταφεύγει στις αναμνήσεις και τα όνειρα ώστε να αντέξει στο δύσκολο έργο του και να κλείσει τις δικές του πληγές του παρελθόντος.

6. Ciro του Stefano Veneruso
Ένα μικρό αγόρι μαζί με τον φίλο του, κλέβουν πορτοφόλια και τσάντες ώστε να βγάλουν ένα μικρό χαρτζιλίκι. Με την αθώα παιδική τους ψυχή αυτό που θέλουν να κάνουν με τα λεφτά που κλέψανε είναι να πάνε στο λούνα παρκ..

7. Song Son and Little Cat του John Woo
Η ιστορία μιας κούκλας που βρίσκεται πεταμένη στα σκουπίδια και δυο συνομήλικων κοριτσιών, ένα ορφανό και άστεγο και ένα πλούσιο και κακομαθημένο..

Όσα χρόνια και αν περάσουν ταινίες σαν αυτές που δείχνουν την πείνα, τον πόνο, την εκμετάλλευση, τις αρρώστιες, το ρατσισμό και γενικά τις σκληρές συνθήκες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά στις υπανάπτυκτες χώρες και όχι μόνο, είναι πάντα επίκαιρες καθώς τα οικονομικά συμφέροντα των δυνατών χωρών επικρατούν και επιβάλουν τη φτώχεια και την εξαθλίωση όπου μπορούν. 7 αξιόλογοι σκηνοθέτες μας παρουσιάζουν ο καθένας με τη δική του ιδιαίτερη ματιά τα αισθήματα μικρών παιδιών που αναγκάζονται να σηκώσουν μεγάλες ευθύνες, παλεύοντας μόνα τους για την επιβίωση και το καλύτερο αύριο. Με ανθρωπισμό, συγκίνηση, ρεαλισμό αλλά και σουρεαλισμό, διεισδυτικότητα στην παιδική ψυχή, επαγγελματισμό, άρτια σκηνοθεσία και μουσική επένδυση.   

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Μικρές ηλιαχτίδες (στιγμές)...................................


Μια στιγμή..

που κρατά όπως μια βαθιά ανάσα πριν από κάθε πόνο

που κλείνουν τα μάτια για να απολαύσουν κάτι ιδανικό

πριν πέσουν οι πρώτες στάλες της βροχής στο χώμα

ένα κερί που σβήνει από τον αέρα

μια εικόνα που αποθανατίζεται μέσα σε μια φωτογραφία

πριν δυο χείλη αγγίξουν μεταξύ τους

ένα δάκρυ που πλημμυρίζει και πέφτει

μια καρδιά που σταματά να χτυπά..

Μια στιγμή που απλά σταματάς να τρέχεις. Σταματάς να ακούς.
Μια στιγμή μόνο που είσαι αληθινά ΕΛΕΎΘΕΡΟΣ..



Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

The Master (2012)

Δεν υπάρχει τίποτε πιο επικίνδυνο από ένα διαταραγμένο μυαλό. Είναι απρόβλεπτο, ζωώδες, καταστρεπτικό, ευρηματικό, έξυπνο, γεμάτο εθισμούς & πάθη.


Lancaster Dodd: ''Free winds and no tyranny for you, Freddie, sailor of the seas. You pay no rent, free to go where you please. Then go, go to that landless latitude and good luck. If you figure a way to live without serving a master, any master, then let the rest of us know, will you? For you'd be the first in the history of the world''.

Στην Αμερική του 1950 και μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, ένας βετεράνος του πολεμικού ναυτικού ονόματι Freddie Quel, επιστρέφει στην πατρίδα του προσπαθώντας να προσαρμοστεί στη νέα του ζωή. Όμως για ένα χαρακτήρα ιδιαίτερο, αλκοολικό, βίαιο και σχεδόν μανιοκαταθλιπτικό τίποτε δεν είναι τόσο απλό ή εύκολο, ακόμα και να εργαστεί. Όταν συναντά τον Lancaster Dodd τον ιδρυτή της φιλοσοφικής-θρησκευτικής αίρεσης ''The Cause'' πιστεύει ότι βρήκε έναν μέντορα, έναν θεραπευτή και καθοδηγητή. Όλα αυτά όμως τα οποία διδάσκει είναι τόσο αληθινά όσο συνεχίζουν να πιστεύουν οι πιστοί του ακόλουθοι και ο Freddie αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην ανάγκη του για σωτηρία και στην ανατρεπτική αντικοινωνική του φύση.
Μια πολύ ιδιαίτερη ταινία, ο σκηνοθέτης Paul Thomas Anderson μάλιστα χρησιμοποιεί το φιλμ των 70mm προσφέροντας υψηλή ευκρίνεια και εντυπωσιακή φωτογραφία. Οι δυο κεντρικοί χαρακτήρες φαίνεται να ''παλεύουν'' με όλες τις μεταξύ τους αντιθέσεις, τη σχέση μαθητευόμενου-μέντορα, γιατρού-ασθενή, ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα και του άλλου που πετυχαίνει χρησιμοποιώντας πράγματα που στην ουσία βγάζει από το μυαλό του. Όμως ακόμα και η αρχική τους αλληλεπίδραση στηρίζεται όχι στις αντιθέσεις, αλλά στα κοινά τους σημεία. Ο Lancaster Dodd μπορεί και κρύβει όλες τις ανασφάλειες, τις αμφιβολίες και τους φόβους του και γι' αυτό πετυχαίνει να πείσει τόσο κόσμο να πιστέψει στις διδαχές του, όμως ο Freddie είναι αυθεντικός και ελεύθερος, υποδουλωμένος στις αδυναμίες του. Αυτά τα συναισθήματα υπάρχουν και στους δυο. Ο Freddie αποτελεί μια πρόκληση για τον Lancaster η αποτυχία της οποίας είναι μια αποτυχία της ίδιας του της ιδεολογίας κάτι το οποίο μεγαλώνει τον φόβο, αλλά και το πείσμα του. Ο Joaquin Phoenix αποδεικνύει εδώ το μεγάλο του ταλέντο ως ηθοποιός. Με κάθε του έκφραση στα μάτια, στο πρόσωπο του, στην στάση του σώματος, φαίνεται ότι κάθε του κίνηση είναι ο χαρακτήρας που υποδύεται. Ασκεί έναν μαγνητισμό στον θεατή όπως και ο οσκαρικός Phillip Seymour Hoffman εξίσου πειστικός και εκφραστικός στο ρόλο του Lancaster σε μια ταινία άνιση, δραματική, με πολλά ερωτηματικά..

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

L'amant (1992)

Ο έρωτας είναι αναμφισβήτητα ο κυρίαρχος του παιχνιδιού που λέγεται ζωή. Δεν γνωρίζει ηλικία, κοινωνική τάξη, φύλο, ούτε κατάλληλη εποχή. Γνωρίζει όμως χρώματα, μυρωδιές, ζεστασιά, μουσικές, αισθήσεις.. Είναι ένας χορός. Είναι εκεί ακόμα και αν δεν τον βλέπουμε. Ακόμα και αν δεν τον ξέρουμε. Είναι μια δυνατή ευκαιρία για έναν απώτερο σκοπό. Μια ψυχεδέλεια.


''Very early in my life, it was too late. At eighteen it was already too late. At eighteen i aged. This aging was brutal. This aging, i saw it spread over my features, one by one. Instead of being frightened by it, i saw this aging of my face with the same sort of interest i might have taken for example in the reading of a book. That new face i kept it. It's kept the same contours, but its matter is destroyed. I have a destroyed face. Let me tell you again: I'm fifteen and a half. It's the crossing of a ferry on the Mekong..''

Στην Ινδοκίνα του 1929, στις γαλλικές αποικιακές αρχές του Βιετνάμ, μια νεαρή Γαλλίδα συνάπτει σχέση με έναν πολύ μεγαλύτερο άντρα κινέζικης καταγωγής. Καθώς η κοπέλα είναι ακόμα έφηβη και πηγαίνει σχολείο και αυτός πλούσιος επιχειρηματίας, προσπαθούν να κρατήσουν τον έρωτα τους μακρυά από την ιδιότροπη κοινωνία και ιδιαίτερα από την προβληματική οικογένεια του κοριτσιού.
Βασισμένο στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Maugerite Duras (στην ταινία έχουμε και αφήγηση της ιστορίας) και σκηνοθεσία του Jean-Jacques Annaud μια κλασσική ιστορία ενός απαγορευμένου έρωτα με εμπόδια όχι μόνο την διαφορά ηλικίας και την κοινωνία αλλά και την ασάφεια των συναισθημάτων όσων αφορά τον πραγματικό έρωτα ή το σαρκικό πάθος, ιδιαίτερα από ένα νεαρό κορίτσι που μόλις ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητα του. Υπέροχα τοπία και μουσική συνθέτουν επίσης μια ιδιαίτερη αισθητική στο τελικό αποτέλεσμα.

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

The Escapist (2002), Death Sentence (2007)

Αν αναλογιστεί κανείς τι είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή του μάλλον για τους περισσότερους η απάντηση θα είναι η ίδια. Η οικογένεια. Και αν αυτό το πιο σημαντικό χαθεί...τότε τι μένει; Πως μπορεί κανείς να συνεχίσει μετά;
Η εκδίκηση είναι ανάλογη με το μέγεθος του κακού που μας έχουν κάνει. Εκεί θα δούμε ως που φτάνουν τα όρια μας. Μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε. Το σίγουρο πάντως είναι ένα: Όλοι είμαστε ικανοί για τα πάντα...

The Escapist (2002)


''A man kills the person you love without reason. You try to remember something he said to make sense of what he did, but there's nothing there. I don't know what I expected to feel, not victory - none of this could bring Valerie back. I hadn't thought of any future beyond killing Ricky Barnes. They say an eye for an eye leaves everyone blind''.

Ο πιλότος Denis Hopkins ζει μια ήσυχη ζωή με την έγκυο γυναίκα του Valerie σε ένα παραθαλάσσιο σπίτι. Η ευτυχία της οικογένειας τους όμως γκρεμίζεται μέσα σε ένα βράδυ καθώς ένας από τους ληστές που μπήκαν στο σπίτι τους σκοτώνει τη γυναίκα του. Παρόλο που το παιδί του γεννιέται σώο, ο Denis τυφλωμένος από εκδίκηση  αποφασίζει να μπει και αυτός στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Sullen Voe με μοναδικό του σκοπό να σκοτώσει τον δολοφόνο της γυναίκας του..
Μια βρετανική παραγωγή συνεχούς δράσης και αγωνίας, σκηνοθεσία από τον Gillies MacKinnon (Hideous Kinky, Small Faces, Regeneration) και σενάριο του Nick Perry. Ο Jonny Lee Miller στον πρωταγωνιστικό ρόλο εκφράζει όλο το μίσος, την απογοήτευση, την πικρία, την δολοφονική μανία αλλά και την δύναμη του ανθρώπου ο οποίος χάνει όλα αυτά που αγαπά εξαιτίας ενός ψυχοπαθούς ληστή. Πολύ καλός και ο Andy Serkis στον αντίστοιχο ρόλο του κακού, τρελού ανθρώπου που ευχαριστιέται με τον θάνατο και τον πόνο των άλλων.

Death Sentence (2007)


Ο Nick Hume έχει την τέλεια ζωή: μια καλή δουλειά και σπίτι, παντρεμένος με μια γυναίκα που αγαπά και δυο γιους. Μέχρι που ο μεγαλύτερος γιος του δολοφονείται μπροστά στα μάτια του από μια συμμορία. Αν και ο ένοχος συλλαμβάνεται δεν θα καταδικαζόταν για περισσότερα από 5 χρόνια φυλακή. Ο Nick αποσύρει τις κατηγορίες με σκοπό να δώσει τη δική του δικαιοσύνη. Τυφλωμένος από μίσος για εκδίκηση σκοτώνει το φονιά του γιου του. Μετά από αυτό ξεκινά μια ματωμένη βεντέτα με θύματα ακόμα και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του.
Αν και η ταινία δεν έχει μεγάλη σχέση με το ομώνυμο μυθιστόρημα του Brian Garfield στο οποίο υποτίθεται ότι έχει βασιστεί, αποτελεί ένα πολύ καλό δράμα με κοινωνικά μηνύματα και ταυτόχρονα μια καταιγιστική περιπέτεια μετά το δεύτερο μισό της. Η πραγματικότητα των συμμοριών και των έφηβων ακόμα που γίνονται δολοφόνοι, το γεγονός ότι η βία οδηγεί και αναπαράγει μόνο περισσότερη βία και η δύναμη που κρύβει κανείς μέσα του που μόνο αν βρεθεί κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες ανακαλύπτει ότι υπάρχει, είναι τα κύρια στοιχεία που προβάλλονται. Ο Kevin Bacon σηκώνει στους ώμους του το έργο με την έμπειρη ερμηνεία του ακόμα και κάτω από την ουδέτερη σκηνοθεσία του James Wan.

Spread (2009)

Η δύναμη της συνήθειας ξεπερνά τα πάντα. Ακόμα και ο εύκολος δρόμος δεν είναι τόσο εύκολος τελικά. Όσα μαθαίνουμε και έπειτα πρέπει να ζήσουμε με αυτά μπορεί να μας κάνουν να προοδεύσουμε ή να διαλυθούμε. Ότι χρειαζόμαστε το έχουμε ήδη. Ή μπορούμε να το βρούμε, μόνοι μας. Ακόμα και αν έχουμε ανάγκη από βοήθεια δεν πρέπει ποτέ να βασιζόμαστε σε λάθος ανθρώπους..


Ο Nikki πηγαίνει στο Λος Άντζελες και χρησιμοποιώντας ως όπλα το νεαρό της ηλικίας του και την ομορφιά του έχει μεγάλη επιτυχία στις γυναίκες. Με στόχο να ζήσει τη ''μεγάλη ζωή'' βρίσκει πλούσιες και επιτυχημένες γυναίκες και παίζοντας στην ουσία το ρόλο του ζιγκολό σχεδόν καταφέρνει το στόχο του. Όταν όμως γνωρίζει την Heather τα πράγματα αλλάζουν. Και όχι μόνο επειδή την ερωτεύεται αλλά γιατί διαπιστώνει ότι η κοπέλα αυτή είναι ακριβώς σαν και αυτόν..
Παρόλο που η συγκεκριμένη ταινία του David Mackenzie δεν έχει να δώσει τόσα πολλά από άποψη σκηνοθεσίας, ιδιαίτερων ερμηνειών ή τεχνικών χαρακτηριστικών, ωστόσο μας παρουσιάζει με ειλικρίνεια και αληθοφάνεια μια κατάσταση ενός νέου ανθρώπου, ο οποίος δεν έχει απολύτως τίποτα στη ζωή του, τα θέλει όλα και έχει διαλέξει έναν λάθος δρόμο ώστε να τα καταφέρει (μια πραγματικότητα αρκετά συνηθισμένη για πολλούς που κυνηγούν το ''αμερικάνικο όνειρο''). Η ταινία δεν είναι ρομαντική, ούτε κομεντί. Κάθε σκηνή που δείχνει αγάπη, τρυφερότητα, έρωτα είναι σκληρή γιατί ξέρουμε ότι δεν είναι αλήθεια, είναι συμφέρον, είναι εξαπάτηση, είναι εκμετάλλευση. Πολύ καλός και ο Ashton Kutcher σε έναν έμμεσα δραματικό ρόλο, κάποιου που φοράει πανάκριβα ρούχα αλλά δεν έχει χρήματα ούτε για να φάει χάνει εντελώς την αξιοπρέπεια του, ως κάτι εντελώς φυσικό που θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα.

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013

Silver Linings Playbook (2012)

Όλοι είναι τρελοί. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο. Σε σχέση με τους αρχαίους ανθρώπους οι οποίοι είχαν να σκεφτούν κυρίως μόνο πως θα εξασφαλίσουν την τροφή τους κυνηγώντας ένα ζώο ή σπέρνοντας ένα καρπό, σήμερα, προκειμένου να το πετύχει κάποιος αυτό πρέπει πρώτα να μορφωθεί, μετά να βρει εργασία, εκεί να σκεφτεί τι θα πρέπει να κάνει, πως θα τα έχει καλά με τους συναδέλφους του, ποιον να εμπιστευτεί, πως θα μάθει να υποκρίνεται. Το μυαλό έχει να σκέφτεται χιλιάδες πράγματα που πρέπει να κάνει προκειμένου να επιβιώσει, και αυτό αφορά όλους τους τομείς. Επομένως είναι λογικό να είναι όλοι τρελοί. Αυτό δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει χρόνος. Δεν υπάρχει χρόνος για σκέψεις πόσο μάλλον για πράξεις. Κάποιοι αποφεύγουν να έχουν δεσμό γιατί φοβούνται (εκτός των άλλων) ότι δε θα έχουν το χρόνο να επενδύσουν σε μια αγάπη. Προτιμούν να δώσουν το χρόνο τους στον να βγάλουν λεφτά και να κάνουν πράγματα για τον εαυτό τους. Ή δικαιολογούνται λέγοντας ότι δεν έχουν βρει τον κατάλληλο. Όπως και να έχει όλα ένα ψέμα είναι. Και οι ταινίες ένα ψέμα είναι. Τα παραμύθια εξελίχθηκαν μαζί με την πρόοδο των ανθρώπων.


Ο Pat μόλις έχει βγει από την ψυχιατρική κλινική όπου είχε περάσει τους τελευταίους 8 μήνες. Επιστρέφει στο σπίτι των γονιών του και προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή του με στόχο να τα ξαναβρεί με την πρώην γυναίκα του. Έχοντας να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα γνωρίζει μια επίσης ασταθή κοπέλα η οποία έχασε πρόσφατα το σύζυγο της και προσπαθεί και αυτή να ορθοποδήσει.
Ενώ η ταινία ξεκινά με προοπτικές δράματος και μαύρης κωμικής νότας, από τη μέση και μετά απογοητεύει καθώς καταλήγει σε κοινότυπη ρομαντική κομεντί. Μέτρια σκηνοθεσία από τον David O. Russell (ο οποίος υπογράφει και το σενάριο που είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα του Matthew Quick), αλλά καλές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές Bradley Cooper, Jennifer Lawrence, Robert De Niro και του κωμικού Chris Tucker σε ένα μικρό ρόλο. Παρόλα αυτά δεν δικαιολογούνται οι οκτώ υποψηφιότητες για όσκαρ...

Τελικά που κρύβεται η αισιοδοξία; Μέσα σε οικογενειακές στιγμές (προσπάθειες επικοινωνίας), σε δείπνα με υποψήφιους φίλους, σε μια πιθανή νέα σχέση, σε γιατρούς και φαρμακευτικές αγωγές; Σε συνδυασμό όλων αυτών ή ένα από όλα αυτά επηρεάζει και το άλλο; Ή μήπως όλα ξεκινούν ανάποδα; Δηλαδή ένας άνθρωπος που φτιάχνει τη ζωή του έχοντας περάσει ένα διάστημα σε ψυχιατρική κλινική και έχοντας μια σοβαρή ψυχική ασθένεια, πρέπει να βρει μια στρατηγική που να του επιτρέπει να ζει τη ζωή του χωρίς προβλήματα ειδάλλως θα πάει φυλακή. Άρα είναι αναγκασμένος να το κάνει. Και μέσα σε όλα αυτά βρίσκει (ή πιο σωστά ''του βρίσκουν'') και την αληθινή αγάπη. Έναν άνθρωπο που του μοιάζει, τον καταλαβαίνει, τον αγαπά όπως είναι και θέλει να είναι μαζί του. Όλα τέλεια.

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Anna Karenina (2012)

Πόσο δύσκολη η στιγμή όταν διαπιστώνουμε ότι δε μπορούμε να τα έχουμε όλα. Αυτό δεν οφείλεται στις απαγορεύσεις της κοινωνίας, ούτε σε ταμπού, αλλά στα συναισθήματα των ανθρώπων. Και οι προδότες, και οι προδομένοι, οι ευαίσθητοι και οι σκληροί, τα θύματα και οι θύτες και κάποιοι που χαρακτηρίζονται από όλα. Το μυαλό των τελευταίων θα τους οδηγήσει στην τρέλα γιατί το βάρος είναι δυσβάσταχτο...



Στην Ρωσία του 19ου αιώνα η αριστοκρατική Anna Karenina, σύζυγος του Alexei Karenin, ερωτεύεται παράφορα τον νεαρό κόμη Vronsky και ξεκινά μια σχέση μαζί του. Η παράνομη σχέση έχει μεγάλο αρνητικό αντίκτυπο και κατακρίνεται έντονα από την κλειστή υψηλή κοινωνία της εποχής, τον σύζυγο, τις οικογένειες.
Μια διαφορετική σκηνοθετική προσέγγιση του κλασικού μυθιστορήματος του Leo Tolstoy από τον Βρετανό σκηνοθέτη Joe Wright ο οποίος βασίζεται σε αυτό καθώς έχουν προηγηθεί ήδη αρκετές ταινίες με το ίδιο τίτλο (1935 του Clarence Brown, με πρωταγωνίστρια την θρυλική Greta Garbo, 1948 του Julien Duvivier, 1997 του Bernard Rose). Το ιδιαίτερο, θεατρικό, συνεχές ύφος της ταινίας (καθώς όλα περιστρέφονται γύρω από μια θεατρική σκηνή) προκαλεί τον ενθουσιασμό και το ενδιαφέρον. Ιδιαίτερα εντυπωσιακά και τα κοστούμια. Όσον αφορά τις ερμηνείες είναι αρκετά καλές με την χαρισματική Keira Knightley στον ομώνυμο ρόλο, αν και την προσοχή κλέβουν ο Jude Law στο ρόλο του ήσυχου, κλειστού και καλού ανθρώπου ακόμα και όταν γίνεται ο απατημένος σύζυγος και ο Matthew Macfadyen που υποδύεται τον πρίγκηπα Oblonsky και δίνει μια χαρούμενη και κωμική νότα στο όλο δράμα. Επίσης κάτι διαφορετικό από τις προηγούμενες ταινίες είναι η έμφαση που δίνεται στην δευτερεύουσα ιστορία αγάπης μεταξύ του Levin (Domhnall Gleeson) και της Kitty (Alicia Vikander) και μας δείχνει την αντίθεση στο πόσο περισσότερο ευτυχισμένη και πετυχημένη είναι η σχέση που βασίζεται στην ηθική αγάπη.

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Infinity..........................................................


Όλα γύρω τρέχουν
Η ζωή περνά τόσο γρήγορα
Ο κόσμος περιστρέφεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα
Το μόνο που προλαβαίνεις να δεις είναι χρωματιστές σκιές και τίποτα άλλο
Όλα γύρω αλλάζουν
Οι άνθρωποι εξελίσσουν τις ζωές τους, πραγματοποιούν τα όνειρά τους, το σκοπό τους
Ή απλά φεύγουν. Εξαφανίζονται.
Και εμείς;
Εμείς είμαστε ακόμα εδώ φίλε μου
Όχι πια στην άκρη του γκρεμού, αλλά πλάι
Δε κοιτάμε πια κάτω, αλλά ευθεία
Ότι μπορούμε να δούμε στο ύψος των ματιών μας
Το τέλος φαίνεται να είναι πολύ μακριά. Δε το βλέπεις.
Βλέπεις μόνο μια μεγάλη διαδρομή
Έναν μακρύ δρόμο.
Ας το σκεφτούμε λίγο...
........
........
Λοιπόν. Θα πάμε.
Και όπου μας βγάλει
Ίσως κατακτήσουμε το άπειρο...

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

Paris, Texas (1984)

Ότι και αν έχουμε περάσει στη ζωή μας, όσο κακό έχουμε κάνει ή μας έχουν κάνει υπάρχει πάντα ελπίδα να διορθώσουμε τα πράγματα. Ακόμα και αν δε πετύχει -είναι χρέος μας να προσπαθήσουμε- είτε για το δικό μας καλό είτε για κάποιους άλλους στους οποίους αξίζει. Κάτι καλό θα βγει. Αν το αφήσουμε όχι μόνο δεν θα γίνουμε πιο δυνατοί, αλλά θα μισήσουμε τον εαυτό μας γιατί θα ξέρουμε για ακόμα μια φορά το πόσο δειλοί είμαστε..


Ένας άντρας περιπλανιέται μόνος στην έρημο ώσπου καταρρέει. Ο άνθρωπος που τον βρίσκει τον περιθάλπει και καλεί τον αδερφό του ώστε να τον παραλάβει. Ξεκινώντας το ταξίδι της επιστροφής και με τη βοήθεια του αδερφού του προσπαθεί να θυμηθεί τη ζωή του και το πως βρέθηκε εκεί. Το πως αγόρασε ένα κτήμα στην έρημο, στο Παρίσι του Τέξας, και το τι μεσολάβησε ώστε να ζουν χωριστά η γυναίκα του και ο επτάχρονος γιος του εδώ και τέσσερα χρόνια. Τώρα θα προσπαθήσει να ξαναβρεί τα κομμάτια που έχασε και να τα ξαναενώσει...
Η καλύτερη ταινία του σκηνοθέτη Wim Wenders που μας διηγείται τη πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων και το πόσο περισσότερο δύσκολες γίνονται αυτές όταν δεν εκφράζονται τα συναισθήματα. Μέσα από την ομορφιά των αμερικάνικων τοπίων (ένα road-movie στην ουσία), με τη συνοδεία των μικρών, γλυκών τόνων της κιθάρας από τον Ry Cooder και ενός πολύ καλού καστ με τον Harry Dean Stanton στον καλύτερο ρόλο του και τους Nastassja Kinski, Dean Stockwell και Hunter Carson.