Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

L'amant (1992)

Ο έρωτας είναι αναμφισβήτητα ο κυρίαρχος του παιχνιδιού που λέγεται ζωή. Δεν γνωρίζει ηλικία, κοινωνική τάξη, φύλο, ούτε κατάλληλη εποχή. Γνωρίζει όμως χρώματα, μυρωδιές, ζεστασιά, μουσικές, αισθήσεις.. Είναι ένας χορός. Είναι εκεί ακόμα και αν δεν τον βλέπουμε. Ακόμα και αν δεν τον ξέρουμε. Είναι μια δυνατή ευκαιρία για έναν απώτερο σκοπό. Μια ψυχεδέλεια.


''Very early in my life, it was too late. At eighteen it was already too late. At eighteen i aged. This aging was brutal. This aging, i saw it spread over my features, one by one. Instead of being frightened by it, i saw this aging of my face with the same sort of interest i might have taken for example in the reading of a book. That new face i kept it. It's kept the same contours, but its matter is destroyed. I have a destroyed face. Let me tell you again: I'm fifteen and a half. It's the crossing of a ferry on the Mekong..''

Στην Ινδοκίνα του 1929, στις γαλλικές αποικιακές αρχές του Βιετνάμ, μια νεαρή Γαλλίδα συνάπτει σχέση με έναν πολύ μεγαλύτερο άντρα κινέζικης καταγωγής. Καθώς η κοπέλα είναι ακόμα έφηβη και πηγαίνει σχολείο και αυτός πλούσιος επιχειρηματίας, προσπαθούν να κρατήσουν τον έρωτα τους μακρυά από την ιδιότροπη κοινωνία και ιδιαίτερα από την προβληματική οικογένεια του κοριτσιού.
Βασισμένο στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Maugerite Duras (στην ταινία έχουμε και αφήγηση της ιστορίας) και σκηνοθεσία του Jean-Jacques Annaud μια κλασσική ιστορία ενός απαγορευμένου έρωτα με εμπόδια όχι μόνο την διαφορά ηλικίας και την κοινωνία αλλά και την ασάφεια των συναισθημάτων όσων αφορά τον πραγματικό έρωτα ή το σαρκικό πάθος, ιδιαίτερα από ένα νεαρό κορίτσι που μόλις ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητα του. Υπέροχα τοπία και μουσική συνθέτουν επίσης μια ιδιαίτερη αισθητική στο τελικό αποτέλεσμα.

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

The Escapist (2002), Death Sentence (2007)

Αν αναλογιστεί κανείς τι είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή του μάλλον για τους περισσότερους η απάντηση θα είναι η ίδια. Η οικογένεια. Και αν αυτό το πιο σημαντικό χαθεί...τότε τι μένει; Πως μπορεί κανείς να συνεχίσει μετά;
Η εκδίκηση είναι ανάλογη με το μέγεθος του κακού που μας έχουν κάνει. Εκεί θα δούμε ως που φτάνουν τα όρια μας. Μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε. Το σίγουρο πάντως είναι ένα: Όλοι είμαστε ικανοί για τα πάντα...

The Escapist (2002)


''A man kills the person you love without reason. You try to remember something he said to make sense of what he did, but there's nothing there. I don't know what I expected to feel, not victory - none of this could bring Valerie back. I hadn't thought of any future beyond killing Ricky Barnes. They say an eye for an eye leaves everyone blind''.

Ο πιλότος Denis Hopkins ζει μια ήσυχη ζωή με την έγκυο γυναίκα του Valerie σε ένα παραθαλάσσιο σπίτι. Η ευτυχία της οικογένειας τους όμως γκρεμίζεται μέσα σε ένα βράδυ καθώς ένας από τους ληστές που μπήκαν στο σπίτι τους σκοτώνει τη γυναίκα του. Παρόλο που το παιδί του γεννιέται σώο, ο Denis τυφλωμένος από εκδίκηση  αποφασίζει να μπει και αυτός στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Sullen Voe με μοναδικό του σκοπό να σκοτώσει τον δολοφόνο της γυναίκας του..
Μια βρετανική παραγωγή συνεχούς δράσης και αγωνίας, σκηνοθεσία από τον Gillies MacKinnon (Hideous Kinky, Small Faces, Regeneration) και σενάριο του Nick Perry. Ο Jonny Lee Miller στον πρωταγωνιστικό ρόλο εκφράζει όλο το μίσος, την απογοήτευση, την πικρία, την δολοφονική μανία αλλά και την δύναμη του ανθρώπου ο οποίος χάνει όλα αυτά που αγαπά εξαιτίας ενός ψυχοπαθούς ληστή. Πολύ καλός και ο Andy Serkis στον αντίστοιχο ρόλο του κακού, τρελού ανθρώπου που ευχαριστιέται με τον θάνατο και τον πόνο των άλλων.

Death Sentence (2007)


Ο Nick Hume έχει την τέλεια ζωή: μια καλή δουλειά και σπίτι, παντρεμένος με μια γυναίκα που αγαπά και δυο γιους. Μέχρι που ο μεγαλύτερος γιος του δολοφονείται μπροστά στα μάτια του από μια συμμορία. Αν και ο ένοχος συλλαμβάνεται δεν θα καταδικαζόταν για περισσότερα από 5 χρόνια φυλακή. Ο Nick αποσύρει τις κατηγορίες με σκοπό να δώσει τη δική του δικαιοσύνη. Τυφλωμένος από μίσος για εκδίκηση σκοτώνει το φονιά του γιου του. Μετά από αυτό ξεκινά μια ματωμένη βεντέτα με θύματα ακόμα και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του.
Αν και η ταινία δεν έχει μεγάλη σχέση με το ομώνυμο μυθιστόρημα του Brian Garfield στο οποίο υποτίθεται ότι έχει βασιστεί, αποτελεί ένα πολύ καλό δράμα με κοινωνικά μηνύματα και ταυτόχρονα μια καταιγιστική περιπέτεια μετά το δεύτερο μισό της. Η πραγματικότητα των συμμοριών και των έφηβων ακόμα που γίνονται δολοφόνοι, το γεγονός ότι η βία οδηγεί και αναπαράγει μόνο περισσότερη βία και η δύναμη που κρύβει κανείς μέσα του που μόνο αν βρεθεί κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες ανακαλύπτει ότι υπάρχει, είναι τα κύρια στοιχεία που προβάλλονται. Ο Kevin Bacon σηκώνει στους ώμους του το έργο με την έμπειρη ερμηνεία του ακόμα και κάτω από την ουδέτερη σκηνοθεσία του James Wan.

Spread (2009)

Η δύναμη της συνήθειας ξεπερνά τα πάντα. Ακόμα και ο εύκολος δρόμος δεν είναι τόσο εύκολος τελικά. Όσα μαθαίνουμε και έπειτα πρέπει να ζήσουμε με αυτά μπορεί να μας κάνουν να προοδεύσουμε ή να διαλυθούμε. Ότι χρειαζόμαστε το έχουμε ήδη. Ή μπορούμε να το βρούμε, μόνοι μας. Ακόμα και αν έχουμε ανάγκη από βοήθεια δεν πρέπει ποτέ να βασιζόμαστε σε λάθος ανθρώπους..


Ο Nikki πηγαίνει στο Λος Άντζελες και χρησιμοποιώντας ως όπλα το νεαρό της ηλικίας του και την ομορφιά του έχει μεγάλη επιτυχία στις γυναίκες. Με στόχο να ζήσει τη ''μεγάλη ζωή'' βρίσκει πλούσιες και επιτυχημένες γυναίκες και παίζοντας στην ουσία το ρόλο του ζιγκολό σχεδόν καταφέρνει το στόχο του. Όταν όμως γνωρίζει την Heather τα πράγματα αλλάζουν. Και όχι μόνο επειδή την ερωτεύεται αλλά γιατί διαπιστώνει ότι η κοπέλα αυτή είναι ακριβώς σαν και αυτόν..
Παρόλο που η συγκεκριμένη ταινία του David Mackenzie δεν έχει να δώσει τόσα πολλά από άποψη σκηνοθεσίας, ιδιαίτερων ερμηνειών ή τεχνικών χαρακτηριστικών, ωστόσο μας παρουσιάζει με ειλικρίνεια και αληθοφάνεια μια κατάσταση ενός νέου ανθρώπου, ο οποίος δεν έχει απολύτως τίποτα στη ζωή του, τα θέλει όλα και έχει διαλέξει έναν λάθος δρόμο ώστε να τα καταφέρει (μια πραγματικότητα αρκετά συνηθισμένη για πολλούς που κυνηγούν το ''αμερικάνικο όνειρο''). Η ταινία δεν είναι ρομαντική, ούτε κομεντί. Κάθε σκηνή που δείχνει αγάπη, τρυφερότητα, έρωτα είναι σκληρή γιατί ξέρουμε ότι δεν είναι αλήθεια, είναι συμφέρον, είναι εξαπάτηση, είναι εκμετάλλευση. Πολύ καλός και ο Ashton Kutcher σε έναν έμμεσα δραματικό ρόλο, κάποιου που φοράει πανάκριβα ρούχα αλλά δεν έχει χρήματα ούτε για να φάει χάνει εντελώς την αξιοπρέπεια του, ως κάτι εντελώς φυσικό που θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα.

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013

Silver Linings Playbook (2012)

Όλοι είναι τρελοί. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο. Σε σχέση με τους αρχαίους ανθρώπους οι οποίοι είχαν να σκεφτούν κυρίως μόνο πως θα εξασφαλίσουν την τροφή τους κυνηγώντας ένα ζώο ή σπέρνοντας ένα καρπό, σήμερα, προκειμένου να το πετύχει κάποιος αυτό πρέπει πρώτα να μορφωθεί, μετά να βρει εργασία, εκεί να σκεφτεί τι θα πρέπει να κάνει, πως θα τα έχει καλά με τους συναδέλφους του, ποιον να εμπιστευτεί, πως θα μάθει να υποκρίνεται. Το μυαλό έχει να σκέφτεται χιλιάδες πράγματα που πρέπει να κάνει προκειμένου να επιβιώσει, και αυτό αφορά όλους τους τομείς. Επομένως είναι λογικό να είναι όλοι τρελοί. Αυτό δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει χρόνος. Δεν υπάρχει χρόνος για σκέψεις πόσο μάλλον για πράξεις. Κάποιοι αποφεύγουν να έχουν δεσμό γιατί φοβούνται (εκτός των άλλων) ότι δε θα έχουν το χρόνο να επενδύσουν σε μια αγάπη. Προτιμούν να δώσουν το χρόνο τους στον να βγάλουν λεφτά και να κάνουν πράγματα για τον εαυτό τους. Ή δικαιολογούνται λέγοντας ότι δεν έχουν βρει τον κατάλληλο. Όπως και να έχει όλα ένα ψέμα είναι. Και οι ταινίες ένα ψέμα είναι. Τα παραμύθια εξελίχθηκαν μαζί με την πρόοδο των ανθρώπων.


Ο Pat μόλις έχει βγει από την ψυχιατρική κλινική όπου είχε περάσει τους τελευταίους 8 μήνες. Επιστρέφει στο σπίτι των γονιών του και προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή του με στόχο να τα ξαναβρεί με την πρώην γυναίκα του. Έχοντας να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα γνωρίζει μια επίσης ασταθή κοπέλα η οποία έχασε πρόσφατα το σύζυγο της και προσπαθεί και αυτή να ορθοποδήσει.
Ενώ η ταινία ξεκινά με προοπτικές δράματος και μαύρης κωμικής νότας, από τη μέση και μετά απογοητεύει καθώς καταλήγει σε κοινότυπη ρομαντική κομεντί. Μέτρια σκηνοθεσία από τον David O. Russell (ο οποίος υπογράφει και το σενάριο που είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα του Matthew Quick), αλλά καλές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές Bradley Cooper, Jennifer Lawrence, Robert De Niro και του κωμικού Chris Tucker σε ένα μικρό ρόλο. Παρόλα αυτά δεν δικαιολογούνται οι οκτώ υποψηφιότητες για όσκαρ...

Τελικά που κρύβεται η αισιοδοξία; Μέσα σε οικογενειακές στιγμές (προσπάθειες επικοινωνίας), σε δείπνα με υποψήφιους φίλους, σε μια πιθανή νέα σχέση, σε γιατρούς και φαρμακευτικές αγωγές; Σε συνδυασμό όλων αυτών ή ένα από όλα αυτά επηρεάζει και το άλλο; Ή μήπως όλα ξεκινούν ανάποδα; Δηλαδή ένας άνθρωπος που φτιάχνει τη ζωή του έχοντας περάσει ένα διάστημα σε ψυχιατρική κλινική και έχοντας μια σοβαρή ψυχική ασθένεια, πρέπει να βρει μια στρατηγική που να του επιτρέπει να ζει τη ζωή του χωρίς προβλήματα ειδάλλως θα πάει φυλακή. Άρα είναι αναγκασμένος να το κάνει. Και μέσα σε όλα αυτά βρίσκει (ή πιο σωστά ''του βρίσκουν'') και την αληθινή αγάπη. Έναν άνθρωπο που του μοιάζει, τον καταλαβαίνει, τον αγαπά όπως είναι και θέλει να είναι μαζί του. Όλα τέλεια.