Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Breakfast at Tiffany's (1961)

Πότε μπορούμε να αγαπήσουμε πραγματικά κάποιον; -Όταν γνωρίσουμε τον αληθινό του εαυτό, όσο και αν αυτό μας τρομάζει. Ούτε και εμείς είμαστε αλάνθαστοι.. κανείς δεν είναι. Όταν σταθούμε μπροστά στον άλλο με τα μάτια μας ολάνοιχτα να τον κοιτάζουν και την ψυχή μας γυμνή, τότε τι θα δει; -Θα δει έναν καθρέπτη. Αυτά που αγαπά σε εμάς είναι αυτά που λατρεύει και ο ίδιος στον εαυτό του και όσα μισεί είναι αυτά που σιχαίνεται να βλέπει σε αυτόν. Όπως και να' χει όμως, η ανάγκη και η συνήθεια είναι ισχυροί δεσμοί. Όσοι διαφορετικοί άνθρωποι υπάρχουν άλλοι τόσοι διαφορετικοί και τρόποι σκέψης. Πάντα ο αληθινός εαυτός μας είναι και ο καλύτερος εαυτός μας..


Η Holly Golightly μια νεαρή κάτοικος της Νέας Υόρκης βγάζει τα προς το ζην κάνοντας χάρες σε πλούσιους κύριους. Όταν ο συγγραφέας Paul Varjak μετακομίζει στο πάνω διαμέρισμα και γνωρίζει την Holly συναρπάζεται από τον τρόπο ζωής της, την αισιοδοξία και τη ζωντάνια του χαρακτήρα της. Και ο ίδιος παλεύει να επιβιώσει και να εδραιωθεί ως συγγραφέας προσφέροντας τις ''υπηρεσίες'' του σε ευκατάστατες κυρίες. Μια φιλία αναπτύσσεται μεταξύ τους η οποία εξελίσσεται σε έρωτα καθώς γνωρίζονται καλύτερα και διαπιστώνουν τι είναι πιο σημαντικό για αυτούς στην ζωή τους..
Βασιζόμενο στην νουβέλα του Truman Capote, το Breakfast at Tiffany's είναι μια κλασική, δραματική κομεντί μιας εποχής όπου επικρατούσε η άνθιση, η απελευθέρωση και η διασκέδαση στην αναπτυσσόμενη Νέα Υόρκη. Η Audrey Hepburn έγραψε ιστορία με τον ρόλο της ως Holly Golightly, όχι μόνο με την ερμηνεία της, αλλά και ως είδωλο της μόδας, καθώς τα προσεκτικά σχεδιασμένα κοστούμια του Hubert De Givenchy και γενικά όλο το στυλ που χαρακτηρίζεται από κομψότητα, θεωρούνται πια χαρακτηριστικά και ορόσημα της ταινίας. Το ίδιο ισχύει και για τη μουσική, με το ''Moon river'' του Henry Mancini που κέρδισε το όσκαρ καλύτερης μουσικής και τραγουδιού. Επίσης με όσκαρ τιμήθηκε και ο George Axelrod για την καλύτερη διασκευή σεναρίου. Την πρωταγωνίστρια ηρωίδα του έργου αυτού του Truman Capote, την οποία χαρακτήρισε ο ίδιος και την πιο αγαπημένη του, λέγεται πως αποτέλεσε την αντιπροσώπευση του ίδιου του εαυτού του συγγραφέα και της ιδιοσυγκρασίας του την συγκεκριμένη εποχή..

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Elegy (2008)

Τελικά τι κάνει τόσο δύσκολες τις σχέσεις; Ο εγωισμός, η συνήθεια, η διαφορετικότητα, η ηλικία,
και ακόμα βαθύτερα, μήπως τα προηγούμενα βιώματα μας, οι σχέσεις που είχαμε με τους γονείς μας, η αδυναμία μας να εμπιστευτούμε έναν άλλο άνθρωπο, η αδυναμία μας να αγαπήσουμε.; Ο φόβος να έρθουμε πιο κοντά σε κάποιον.; Ότι θα πληγωθούμε ή ότι ο άνθρωπος μας θα μας προδώσει... Το πιστεύουμε τόσο πολύ που στο τέλος προκαλούμε οι ίδιοι αυτό το αποτέλεσμα. Το αποζητούμε, το έχουμε ανάγκη... Γιατί να γκρεμίζουμε τις σχέσεις μας λόγω της ανασφάλειας μας όταν έχουμε δίπλα μας κάποιον που μας νοιάζεται, είναι εκεί, μας το δείχνει και μας το λέει... Έχουμε όλα όσα θέλουμε μέσα στα χέρια μας και δε μπορούμε να το δούμε.. Όσα χρόνια και αν περάσουν στη ζωή μας από ένα σημείο και μετά ξέρουμε καλά ποιοι είμαστε. Ξέρουμε τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε. Ξέρουμε τι μπορούμε και τι όχι. Το τι και το πόσο μπορούμε να προσφέρουμε στον άλλο, όμως και πάλι... ο έρωτας έρχεται απρόσμενα και απροσδόκητα, είναι τόσο γλυκός που ποιος μπορεί να αντισταθεί; Και θα πληγώσει και θα πληγωθεί.. Εξάλλου είναι στη φύση μας να ψάχνουμε για πάντα το άλλο μας μισό.......


George O'Hearn: Beautiful women are invisible.
David Kepesh: Invisible? What the hell does that mean? Invisible? They jump out at you. A beautiful woman, she stands out. She stands apart. You can't miss her.
George O'Hearn: But we never actually see the person. We see the beautiful shell. We're blocked by the beauty barrier. Yeah, we're so dazzled by the outside that never make it inside.

Ο George O'Hearn, ένας καθηγητής λογοτεχνίας, μουσικός, και γνωστός κριτικός τέχνης παρά τα εξήντα του χρόνια περνά τη ζωή του διασκεδάζοντας εκμεταλλευόμενος κάθε ευκαιρία που του δίνεται, κάνοντας επιφανειακές σχέσεις με πολλές γυναίκες, όπως και ο καλύτερος φίλος του και ποιητής David Kepesh.. Όμως η αδυναμία του να δεσμευτεί και κάθε του ανασφάλεια βγαίνει στην επιφάνεια όταν ερωτεύεται και κάνει σχέση με την εικοσιπεντάχρονη φοιτήτρια του Consuela. Τώρα πρέπει να αντιμετωπίσει τους φόβους του, την προβληματική σχέση του με το γιο του, την μεγάλη διαφορά ηλικίας, αν όντως είναι αληθινή η αγάπη του για την όμορφη Consuela..
Την ιστορία ενός ανθρώπου που δεν δημιούργησε ποτέ μια βαθιά σχέση με κάποιον, ίσως μόνο με τον καλύτερο του φίλο υποδύεται ο Ben Kingsley, η οποία βασίζεται στην νουβέλα του Phillip Roth, The Dying Animal. Μια ματιά στις αδυναμίες των ανθρώπινων χαρακτήρων -οι οποίες ''ραγίζουν'' τις σχέσεις και τελικά τις διαλύουν-, τις διαφορές αντρών-γυναικών, την μοναξιά και την αξία της οικογένειας, υπό την σκηνοθεσία της Isabel Coixet (The Secret Life of Words, My Life Without Me), η οποία δίνει ''βάθος'' σε σκέψεις και συναισθήματα. Σκοτεινά πλάνα σε αντίθεση με την ομορφιά της τέχνης, όπως και οι αντιθέσεις των πρωταγωνιστών, με την όμορφη και χαρισματική Penelope Cruz να δίνει ζωή στους προβληματισμούς και τους φόβους του χαρισματικού καθηγητή της..