Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Faces in the Crowd (2011)

Η ασφάλεια & προσωπική μας γαλήνη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τους ανθρώπους που έχουμε κοντά μας. Τι γίνεται όμως όταν δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε κανέναν; Όταν αδυνατούμε να δούμε αληθινά ποιος είναι ποιος ή τι είναι ποιος. Πως αντιδρούμε όταν δεν μπορούμε να βρούμε ποιο είναι το δικό μας πρόσωπο; Που κοιτάζουμε το είδωλο μας και βλέπουμε κάτι παραμορφωμένο, κάτι αλλοιωμένο, κάτι ξένο. Εκεί είναι που θα βρεθεί αυτό το ξεχωριστό άτομο, το μοναδικό, που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο. Και όχι μόνο. Γι' αυτό λατρεύουμε τις ταινίες..


Η Anna Marchant ζει μια συνηθισμένη καθημερινότητα ως παιδαγωγός, σύντροφος και φίλη. Όλα αλλάζουν όταν γίνεται μάρτυρας μιας δολοφονίας, στην προσπάθεια της όμως να ξεφύγει την προκειμένη στιγμή, έχει ένα σοβαρό ατύχημα που την ρίχνει σε κώμα. Όταν ξυπνά μετά από μια εβδομάδα διαγιγνώστεται με μια διαταραχή που ονομάζεται προσωπαγνωσία, με την ιδιότητα να μην μπορεί να αναγνωρίσει κανένα πρόσωπο, ούτε καν το δικό της. Ο ντετέκτιβ Sam Kerrest προσπαθεί να την βοηθήσει να θυμηθεί το πρόσωπο του δολοφόνου, καθώς ο ίδιος ξέρει τα πάντα για αυτήν και διασκεδάζει με την διαταραχή της απειλώντας θανάσιμα κάθε κοντινό της άνθρωπο.
Χωρίς να αποτελεί το κάτι ιδιαίτερο σεναριακά ή σκηνοθετικά, το ψυχολογικό αυτό θρίλερ του Julien Magnat επικεντρώνεται στην σπάνια διαταραχή της προσωπαγνωσίας ώστε να μας βάλει στον ασταθή κόσμο της πρωταγωνίστριας. Αυτό είναι και το ατού της συγκεκριμένης ταινίας που κρατά το ενδιαφέρον και την αγωνία καθώς ούτε ο θεατής γνωρίζει ποιο πρόσωπο βλέπει. Στο κυνήγι του δολοφόνου πρωτοστατεί ο Julian MacMahon σε έναν ρόλο με διαφορετική εμφάνιση από ότι τον έχουμε συνηθίσει. Γοητευτική και η Milla Jovovich. 

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Nine (2009)

Ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι αρκετός για κάποιον που δεν ξέρει τι θέλει. Η ανασφάλεια, η ανεπάρκεια, η απιστία, δεν είναι αποτέλεσμα της φθοράς του χρόνου. Εντούτοις, είναι προκαθορισμένη από πολύ νωρίτερα. Θα συμβεί σε αυτούς που προσπάθησαν να δημιουργήσουν κάτι που δεν υπήρξε ποτέ. Που πίεσαν τον εαυτό τους να βρεθεί σε μια κατάσταση επειδή έπρεπε ή για να γίνει όπως την φαντάζονταν. Θα συμβεί σε αυτούς τους ίδιους που επέλεξαν να συμβιβαστούν..


Ο διάσημος Ιταλός σκηνοθέτης Guido Contini προσπαθεί να ξαναβρεί την έμπνευση ώστε να επαναφέρει την επαγγελματική του επιτυχία, μετά από δυο αποτυχημένες ταινίες. Όμως αυτό δεν είναι τόσο εύκολο κυρίως λόγω του εγωκεντρικού του χαρακτήρα, αλλά και των πολύπλοκων προσωπικών του σχέσεων. Για να τα καταφέρει πρέπει να βρει την ισορροπία ανάμεσα σε σύζυγο, ερωμένη, την καινούργια του μούσα, την προσωπική του βοηθό, την μητέρα του και άλλες γυναίκες που μπαίνουν στη ζωή του..
Ο κορυφαίος ηθοποιός Daniel Day-Lewis ''συνοδεύεται'' από ένα σύνολο πανέμορφων και χαρισματικών γυναικών ηθοποιών όπως η Marion Cotillard, Penelope Cruz, Nicole Kidman, Judi Dench, Kate Hudson και την διαχρονική Sophia Loren σε αυτό το μιούζικαλ του Rob Marshall, το οποίο ''πατά'' πάνω στο κλασικό έργο του Federico Fellini, 8,1/2 (1963) αλλά και το Dolce Vita (1960) σε κάποια σημεία. Ο Rob Marshall γνώριμος του μιούζικαλ (έχει σκηνοθετήσει και το Chicago, το 2003) βασίζεται στις ερμηνείες των κορυφαίων ηθοποιών, το υπόβαθρο του περίπλοκου και βαθύ κύριου χαρακτήρα του έργου (Guido) και την νοσταλγικότητα και λάμψη της Ιταλίας του '60 μέσα από τη ματιά του Fellini, για να μας δώσει ένα υπέροχο σύνολο από συνδυασμούς δράματος, ρομαντισμού και κωμικού στοιχείου.

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Αναζητούμενος.............................................................


Χάθηκα. Άραγε μπορεί να με βρει κανείς εδώ που είμαι; Γιατί ούτε και εγώ ξέρω που είμαι. Έχω γυρίσει στη αρχή και νομίζω ότι κάνω κύκλους. Δεν έχω χάρτη, δεν έχω πυξίδα, δεν έχω τίποτα. Τα χέρια μου είναι άδεια. Όπως και η ψυχή μου. Και είναι πολλοί οι στενοί δρόμοι μπροστά μου. Είναι σκοτεινοί και γύρω τους έχουν αγκάθια. Μέσα στο βάθος φαίνονται φωτεινά μάτια να με κοιτάζουν και σκιές. Φοβάμαι να προχωρήσω. Αλλά μου φαίνεται ότι δεν έχω άλλη επιλογή. Δεν μπορώ να μείνω εδώ που είμαι. Ο χρόνος μου τελειώνει. Πρέπει να προχωρήσω..


No (2012)

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κυρίως η τηλεόραση, μέσω των ειδησεογραφικών δελτίων και των διαφημίσεων, είναι τα πιο σύγχρονα όπλα. Είναι τα μέσα για την άσκηση πολιτικής, την μετάδοση μηνυμάτων, την κατεύθυνση των συνειδήσεων. Την ψευδαίσθηση της ελεύθερης βούλησης και της επιλογής. Έτσι και αλλιώς οι άνθρωποι πάντα βλέπουν αυτά που θέλουν να δουν. Οι παγίδες, οι συνωμοσίες, οι προπαγάνδες βρίσκονται πίσω από πολλά γεγονότα που φαινομενικά νομίζουμε ότι ελέγχουμε. Δυστυχώς δεν φτάνει μόνο η μόρφωση ή η εξυπνάδα για να δει κάποιος την πλάνη. Πολλές φορές η μεγαλειότητα και το θράσος ενός σχεδίου είναι που το κάνει τόσο δύσκολο να γίνει πιστευτό. Εξάλλου, όλα αυτά φαίνονται μέσα στην ίδια την ιστορία -παγκοσμίως- και έχουν επιβεβαιωθεί άπειρες φορές μέσω πολέμων, πολιτικών σκανδάλων, προβοκατόρων, δικτατόρων, -όλα με σκοπό το κέρδος, την οικονομική επιβολή. Ακόμα όμως και αν κάποιος ξέρει τι κρύβεται κάτω από την επιφάνεια, τι μπορεί να κάνει γι' αυτό; Πως ξεκινά μια επανάσταση ....;


Τον Οκτώβριο του 1988, ο δικτάτορας Augusto Pinochet αποφασίζει να διεξάγει δημοψήφισμα με σκοπό να εδραιώσει περαιτέρω την δεκαπεντάχρονη εξουσία του στην Χιλή. Η αντιπολίτευση προσλαμβάνει τον Rene Saavedra, έναν νεαρό διαφημιστή, προκειμένου να οργανώσει και να ηγηθεί της εκστρατείας του ''Όχι'' στην συνέχιση της δικτατορίας. Χρησιμοποιώντας τους κανόνες του μάρκετινγκ και της διαφήμισης, ο Rene και η ομάδα του έχουν 27 ημέρες περιθώριο για να πείσουν την κοινή γνώμη να ψηφίσει ''όχι'', ώστε να ελευθερωθεί η χώρα..


Υπό τη σκηνοθεσία του Pablo Larrain (Post Mortem, 2010), η ταινία βασίζεται στο έργο "El Plebiscito" του Antonio Skarmeta και παρουσιάζει τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα της Χιλής, όπου η δικτατορική κυβέρνηση του Pinochet, έπεσε λόγω της συμβολής μιας επιτυχημένης διαφημιστικής καμπάνιας, η οποία ακολούθησε εντελώς διαφορετικό δρόμο για να πείσει την κοινή γνώμη να αντισταθεί στον εκφοβισμό και αυτός είχε ως κεντρικό αντικείμενο την χαρά και ευτυχία που θα έφερνε η ελευθερία. Με εικόνες που βασίζονταν στο πρότυπο του Αμερικανικού ονείρου, επικεντρώθηκε στην αισιοδοξία και την ελπίδα για μια χαρούμενη κοινωνία. Με σκηνοθεσία που θυμίζει ντοκιμαντέρ σε πολλά σημεία και χρησιμοποιώντας αναλογική κάμερα στο χέρι, ώστε να ταιριάζει περισσότερο με την εποχή, ο Pablo Larrain αποτυπώνει χωρίς υπερβολές την αγωνία, τον φόβο και την πίεση που δέχονται όλοι όσοι αγωνίζονται για ένα σκοπό -σε όποια πλευρά και αν ανήκουν. Μας δείχνει επίσης και όλες τις στρατηγικές που επιστρατεύονται από κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις με στόχο να κατευθύνουν τους πολίτες στο επιθυμητό αποτέλεσμα, καθώς μπορεί η δημοκρατία να κατέχει έναν κυρίαρχο ρόλο καθορίζοντας τα γεγονότα, όμως κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι αρκετά χειραγωγήσιμη και κατευθυνόμενη με τα κατάλληλα μέσα. Με κεντρικό άξονα την ίδια την ιστορία της Χιλής και ένα απλό, άμεσο τρόπο βλέπουμε έναν λαό να κερδίζει την ελευθερία του αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ατομικής συνείδησης. Η ταινία ήταν η επίσημη πρόταση της Χιλής για την κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα βραβεία Όσκαρ, το 2013.

Ας μην ξεχνάμε, ότι η Ψυχολογία των Μαζών του Gustave Le Bon είναι ένα βιβλίο που μας παρουσιάζει μια προσέγγιση στον τρόπο λειτουργίας και συμπεριφοράς μιας κοινωνίας μέσω της ψυχολογίας και γράφτηκε το 1895! Πάνω στο ίδιο μοτίβο, με πολυάριθμες αναλύσεις, κινήθηκαν και οι Sigmund Freud (1856-1939) και Friedrich Nietzsche (1844-1900). Σήμερα, η χρησιμοποίηση της διαφήμισης και του μάρκετινγκ στον τομέα της πολιτικής θεωρείται κανόνας..

Les petits mouchoirs (2010)

Κανείς δε μπορεί να ζήσει τη ζωή μας για εμάς.. Ούτε οι γονείς, ούτε τα αδέρφια μας, ούτε ο σύντροφος μας, ούτε και οι φίλοι μας. Ο καθένας ακολουθεί το δικό του μονοπάτι, δύσκολο ή εύκολο, με όλες τις χαρές και τις λύπες που του επιφυλάσσει. Ίσως και για το λόγο αυτό, να είναι αναγκαίο κάποια πράγματα να τα κρατά κανείς μόνο για τον εαυτό του. Ίσως προσπαθεί να προστατέψει ''κάτι''. Είναι όμως μια λεπτή, επικίνδυνη γραμμή και θέλει προσοχή. Τα μικρά αθώα ψέματα είναι επιτρεπτά και κατανοητά ανάλογα με το κίνητρο, αποδεκτά όμως μόνο ως το σημείο που δεν βλάπτουν, υποτιμούν ή υπερβαίνουν την εμπιστοσύνη και την αγάπη που μας δείχνει το ανταποκρινόμενο πρόσωπο.


Μια παρέα φίλων που κάθε χρόνο πηγαίνουν διακοπές στο εξοχικό σπίτι του φίλου τους Max, συνταράσσεται από το σοβαρό ατύχημα ενός άλλου μέλους της παρέας, του Ludo. Αποφασίζουν να μη χάσουν το ταξίδι, κουβαλώντας όμως το συναισθηματικό φόρτο από το ατύχημα του φίλου τους, βγαίνουν στην επιφάνεια κρυμμένα πάθη, μυστικά, σκέψεις, λάθη και σίγουρα όλοι έχουν να αντιμετωπίσουν μια αλήθεια..
Μια δραματική κομεντί, υπό την σκηνοθεσία του γνωστού Γάλλου ηθοποιού Guillaume Canet (Jeux d'enfants-Love me if you dare), που συμπληρώνει ένα λαμπρό καστ ηθοποιών, όπως ο Francois Cluzet, η Marion Cotillard, o Benoit Magimel, ο Gilles Lellouche και ο Jean Dujardin ο οποίος κέρδισε και το όσκαρ Ά αντρικού ρόλου για το The Artist, το 2012. Απροσδόκητα παρ' όλη τη μεγάλη διάρκεια της δεν κουράζει καθόλου, αλλά πετυχαίνει να παρασύρει τον θεατή βαθύτερα στους χαρακτήρες, στον τρόπο που σκέφτονται, στους λόγους που τους οδήγησαν εκεί καθώς και στις επιλογές, τις πράξεις τους. Μας ταυτίζει με καθημερινούς ανθρώπους και προβλήματα των οικογενειακών, φιλικών και ερωτικών σχέσεων, ισορροπώντας ικανοποιητικά ανάμεσα στα κωμικά και δραματικά στοιχεία.