Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Nightcrawler (2014)

Στη σημερινή εποχή, όπου η άνοδος της τεχνολογίας το επιτρέπει, βρισκόμαστε όλοι αντιμέτωποι με το φαινόμενο του εκμηδενισμού της ιδιωτικότητας. Η ''μόδα'' προστάζει τον καθένα μας να καταγράφει ότι ενδιαφέρον δει σε μια εικόνα ή βίντεο με σκοπό όχι ιδιαίτερα το κέρδος, αλλά κυρίως την αποδοχή. Την ικανοποίηση που δίνει το σχόλιο, το like, η κοινοποίηση, η όλη έννοια του μοιράζομαι κάτι. Γιατί όσο και μας χωρίζουν άλλα πράγματα, ο άνθρωπος έχει ανάγκη τους άλλους, κανείς δεν ήρθε στη γη για να είναι μόνος.


''I'd like to think if you're seeing me you're having the worst day of your life''.

Ο Lou Bloom είναι ένα μοναχικός, έξυπνος μικροεγκληματίας που ψάχνει απεγνωσμένα να βρει δουλειά. Όταν βλέπει τυχαία την καταγραφή ενός δυστυχήματος από έναν δημοσιογράφο, αποφασίζει να ασχοληθεί με την νυχτερινή λήψη γεγονότων που σχετίζονται με σοβαρά αδικήματα/ατυχήματα στους σκοτεινούς δρόμους του Λος Άντζελες. Ο ζήλος του να τα καταφέρει γίνεται τόσο μεγάλος που φτάνει σε σημείο να παραβιάζει τα όρια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, εκμεταλλεύοντας τον βοηθό του και την Nina, μια υπεύθυνη προγράμματος σε ένα μικρό τηλεοπτικό κανάλι..
Ο ταλαντούχος Jake Gyllenhaal, υποδύεται έναν απίστευτο τύπο, εντελώς αδίστακτο και απαθή, ο οποίος χρησιμοποιώντας την τρομερή ευστροφία του αναδύεται επαγγελματικά σε έναν τομέα άγνωστο γι' αυτόν. Πρόθυμος να καταπατήσει κάθε ατομικό δικαίωμα περί ιδιωτικότητας και σεβασμού ιδιαίτερα σε δύσκολες στιγμές που οι άνθρωποι υποφέρουν, όπως είναι ένα ατύχημα, ένας τραυματισμός, οικογενειακό δράμα, ή ψυχικός πόνος, καταφέρνει να υλοποιήσει το όνειρο του - να δημιουργήσει τη δική του εταιρία, να γίνει ευυπόληπτος, να νιώσει αγαπητός. Βέβαια, δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από τους ίδιους που δέχονται να δημοσιοποιήσουν αυτές τις εικόνες και πραγματοποιώντας κακή χρήση τους, προκαλούν την διαστρέβλωση των γεγονότων με σκοπό την άνοδο των νούμερων τηλεθέασης. Δεν είναι άλλοι από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ειδικότερα τα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης. Το σενάριο και σκηνοθεσία υπογράφει ο Dan Gilroy (The Bourne Legacy, Real Steel, The Fall, ως σεναριογράφος), ο Jake Gyllenhaal δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της φιλμογραφίας του (ο ίδιος πρότεινε να χάσει σχεδόν δέκα κιλά ώστε να φανεί ο χαρακτήρας του πιο αληθοφανής!), ενώ συμπρωταγωνιστούν η Rene Russo, ο Riz Ahmed και ο Bill Paxton σε ένα μικρότερο ρόλο. 

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

It's a Wonderful Life (1946)

Το τέλος κάθε χρονιάς είναι και θα έπρεπε να είναι μια αναθεώρηση. Η καταλληλότερη στιγμή -με εξαίρεση αυτές τις μικρές σκέψεις που κάνουμε στο κρεβάτι λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος για τη μέρα που πέρασε- ώστε να αναρωτηθεί κανείς για το αν μένει πιστός στις αξίες του, αν προσφέρει τον καλό εαυτό του, αν εκτιμά τους φίλους και την οικογένεια του. Να θυμηθεί να είναι ευγνώμον για τη δουλειά, το σπίτι, το φαγητό που τρώει και πάνω από όλα την υγεία του. Έτσι, θέτουμε τους νέους στόχους για τη χρονιά που έρχεται με σκοπό πάνω από όλα να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι, να μοιραζόμαστε περισσότερο αυτά που αγαπάμε, γιατί αυτό ακριβώς είναι που μας κάνει καλύτερους. Περισσότερη αγάπη - λιγότερη μοναξιά, χωρίς να ξεχνάμε ότι η γενναιοδωρία και η καλοσύνη πάντα ανταμείβονται αρκεί να έχει κανείς υπομονή.


Ο George Bailey ζει μια συνηθισμένη ζωή, έχοντας αναλάβει την εταιρία παροχής δανείων του πατέρα του, έχει δημιουργήσει μια όμορφη οικογένεια και είναι αγαπητός από όλους στην μικρή πόλη όπου μεγάλωσε. Όμως, δεν μπόρεσε ποτέ να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, η ζωή του χαρακτηριζόταν από άτυχα συμβάντα και συνεχείς αναβολές όταν ο ίδιος ονειρευόταν να ταξιδέψει, να γνωρίσει νέα μέρη και νέους ανθρώπους, να ανοίξει τα φτερά του. Μια μέρα πριν τα Χριστούγεννα νιώθοντας πιο εγκλωβισμένος από ποτέ, στέκεται στην άκρη μιας γέφυρας με την σκέψη να δώσει τέλος στη ζωή του, όταν ένας "άγγελος" τον πλησιάζει για να του δείξει πως θα ήταν ο κόσμος γύρω του αν ο ίδιος δεν είχε υπάρξει ποτέ..
Μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες όλων των εποχών και η καλύτερη πρόταση για τις μέρες των Χριστουγέννων. Μια αισιόδοξη ματιά για τη ζωή μέσα από όχι τόσο ευχάριστα γεγονότα, αλλά μέσα από θλίψη, προβλήματα, προσωπικά διλήμματα. Ο τρεις φορές βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Frank Capra (It Happened One Night-1934, Mr. Deeds Goes to Town-1936, You Can’t Take It With You-1938), συνθέτει μια ανθρώπινη ιστορία με στοιχεία δράματος, ρομαντισμού και κωμωδίας, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Philip Van Doren Stern με τίτλο The Greatest Gift το οποίο εκδόθηκε το 1945, με τον ταλαντούχο James Stewart στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο οποίος υποδύεται με μεγάλη αληθοφάνεια έναν χαρακτήρα δύσκολο αλλά καλοκάγαθο, έναν άνθρωπο απλό, με προτερήματα και πλεονεκτήματα που έχει οδηγηθεί στην απογοήτευση και τη λύπη, λόγω των ανεκπλήρωτων πόθων του. Δίπλα του η πανέμορφη και κομψή Donna Reed ως η σύζυγος του Mary, η οποία βρίσκεται εκεί για να του υπενθυμίσει την αγάπη που έχει ήδη στη ζωή του, αλλά δεν μπορεί να τη δει. Αψεγάδιαστα όλα τα τεχνικά στοιχεία του έργου ιδιαίτερα για την εποχή, με τα σκηνικά της μικρής πόλης Bedford Falls να έχουν χτιστεί αποκλειστικά για την ταινία, το τεχνητό χιόνι, την μουσική και την φωτογραφία, όπως επίσης τις ερμηνείες όλων των ηθοποιών ακόμα και αυτών στους δεύτερους ρόλους.
Ήταν υποψήφια για 5 βραβεία Όσκαρ στις κύριες κατηγορίες, συμπεριλαμβανόμενης αυτής της Καλύτερης Ταινίας. Όταν βγήκε το 1946 δεν έτυχε θετικής αντιμετώπισης από το κοινό και είχε λιγοστές εισπράξεις σε αντίθετη με το υψηλό κόστος παραγωγής της. Όταν επανακυκλοφόρησε όμως το 1960-70 και με τις μετέπειτα επαναπροβολές της, πήρε την αναγνώριση που της ανήκε και σήμερα περιλαμβάνεται στις πρώτες θέσεις σε κάθε λίστα με τις πιο αγαπημένες ταινίες.

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

The Hobbit: The Battle of the Five Armies (2014)



Η ιστορία ξεκινά εκεί που τελείωσε η δεύτερη ταινία της τριλογίας -The Hobbit: The Desolation of Smaug- δηλαδή εκεί που ο δράκος Νοσφιστής κατευθύνεται προς την Λιμνούπολη και αρχίζει να την καταστρέφει, ενώ ο Μπίλμπο, ο Θόριν και οι υπόλοιποι νάνοι οχυρώνονται μέσα στο Βουνό της Μοναξιάς φοβούμενοι ότι τα ξωτικά και οι άνθρωποι θα διεκδικήσουν τον μεγάλο θησαυρό. Παράλληλα μια πολυάριθμη στρατιά από Όρκ με αρχηγό τον τρομερό Αζόγκ κατευθύνεται εναντίον όλων με μοναδικό σκοπό να τους αφανίσει.
Πρόκειται για το τρίτο μέρος των ταινιών The Hobbit που βασίζονται στο ομώνυμο βιβλίο του διάσημου συγγραφέα J.R.R. Tolkien, το οποίο εκδόθηκε το 1937. Η κεντρική ιστορία θεωρείται προάγγελος των γεγονότων που αφορούν το μεγάλο έπος του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Συγκεκριμένα μας παραθέτει τις περιπέτειες του θείου του Φρόντο, Μπίλμπο Μπάγκινς στο ταξίδι του προς το Έρεμπορ με σκοπό να βοηθήσει τον Θόριν Δρύασπι να ανακτήσει τον θησαυρό και το χαμένο του βασίλειο. Στην ομάδα συμμετέχουν δεκατρείς νάνοι και ο μάγος Γκάνταλφ. Στην πορεία του Μπίλμπο βλέπουμε και τον τρόπο με τον οποίο ήρθε στην κατοχή του το σκοτεινό Δαχτυλίδι της Δύναμης, μετά την αναπάντεχη συνάντηση του με το πλάσμα Γκόλουμ, όπως επίσης και την μεγάλη Μάχη των Πέντε Στρατιών που αναφέρεται στα επόμενα βιβλία της σειράς.
Είναι η πρώτη νουβέλα του Tolkien που μας εισάγει στον μαγικό κόσμο της Μέσης Γης, με κεντρικό ήρωα ένα Χόμπιτ και είναι γραμμένη με τρόπο που απευθύνεται σε πιο νεαρό κοινό -είναι ένα περισσότερο παιδικό βιβλίο- κάτι το οποίο φαίνεται και στην ταινία (οι νάνοι τραγουδούν, βλέπουμε πολλά μικρά ζώα, ο δράκος μιλά, πολλές σκηνές θυμίζουν βιντεοπαιχνίδι). Οι σεναριογράφοι πρόσθεσαν αρκετά νέα στοιχεία που ευνοούν την δράση, εξηγούν την πλοκή και ολοκληρώνουν τον σύνδεσμο με τις επόμενες ταινίες με την αποστολή του Φρόντο και τα υπόλοιπα μέλη της συντροφιάς. Έτσι, εκτός από την μάχη του καλού με το κακό, περνά μηνύματα όπως την παράνοια που προκαλεί ο πλούτος και η δύναμη, αυτή την κατάρα της εξουσίας που οδηγεί τους ανθρώπους στο να καταπατούν προσωπικές αξίες τους, όπως η εντιμότητα και η φιλία. Επίσης, το μεγαλείο της γενναιότητας και ανιδιοτέλειας που προέρχεται από την ταπεινότητα. Στο τιμόνι της σκηνοθεσίας ο βραβευμένος Peter Jackson, ο ίδιος που ανέλαβε και τις έξι ταινίες, μας παρουσιάζει ένα έργο με άπλετη δράση, κωμικά στοιχεία, συγκίνηση, άψογα τεχνικά χαρακτηριστικά και φωτογραφία, σε συνδυασμό με πολύ καλό soundtrack. Σε όλα αυτά βοηθά και το υπέροχο άγονο, καθαρό, φυσικό τοπίο της Νέας Ζηλανδίας. Φυσικά, ικανοποιητικές ερμηνείες από όλο το καστ και ιδιαίτερα αυτή του Ian McKellen ως Γκάνταλφ, που είναι και ο πιο αγαπητός ήρωας, αλλά και του Martin Freeman ως Μπίλμπο Μπάγκινς. Πολύ καλή η αρχή και το τέλος που λειτουργεί ως γέφυρα, συνδέοντας όλη την μετέπειτα ιστορία. Βέβαια, όταν ένα μόνο βιβλίο ''σπάζεται'' σε τρεις ταινίες και όχι μια (αν και αρχικά είχε προγραμματιστεί για δυο) λογικό είναι να υπάρξουν κάποιες τραβηγμένες σκηνές, δεν συγκρίνεται σε καμία περίπτωση με την αμεσότητα, αληθοφάνεια και συναισθηματικότητα της τριλογίας των ταινιών του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, αλλά για τους λάτρεις των βιβλίων είναι ένα υπέροχο ταξίδι επικής φαντασίας που γίνεται πραγματικότητα και μακάρι να μην είχε τέλος.. 

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Hunger (2008)

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα που συμβαίνουν στη χώρα μας και συγκεκριμένα την απεργία πείνας ενός κρατούμενου στις Ελληνικές φυλακές ερχόμαστε όλοι αντιμέτωποι με σκέψεις που αφορούν την αξία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της αξιοπρέπειας, των ιδανικών, της ζωής. Γιατί αλήθεια, αξίζει να χάνει κανείς την ζωή του για κάτι που πιστεύει, για μια ιδεολογία; Γιατί πάντα ο θάνατος θεωρούνταν ο ισχυρότερος τρόπος να περάσει κάποιος ένα μήνυμα; Ίσως γιατί είναι το μόνο τόσο ακραίο ώστε να μας αγγίξει. Όμως τι συμβολίζει ακριβώς μια απεργία πείνας; Είναι δύναμη και θάρρος ή έλλειψη στρατηγικής; Είναι ουτοπία ή ανοησία; Είναι υπόδειγμα ή τρέλα; Είναι έλλειψη επιλογών ή το άνοιγμα μιας πόρτας χιλιάδων; Είναι η μάχη για ένα καλύτερο αύριο ή μια προσωπική ιστορία που θα ξεχαστεί τον επόμενο μήνα; Είναι ένας πόλεμος μεταξύ πολιτών και κυβέρνησης, εργαζομένων και αστυνομίας; Είναι αποτέλεσμα κατάθλιψης, μια ήττα απέναντι στη ζωή ή πάλη για κάτι λαμπρότερο, μια αναζήτηση του φωτός, ελπίδας, εξαγνισμού; Είναι θυσία ή αυτοκτονία;


Bobby Sands: I have my belief, and in all it's simplicity that is the most powerful thing.

Κατά την περίοδο των πολιτικών διαταραχών μεταξύ Ιρλανδίας και Μεγάλης Βρετανίας, ο ρεπουμπλικανός αγωνιστής του IRA, Bobby Sands, γίνεται πρωτοστάτης του κινήματος απεργίας πείνας, με στόχο την βελτίωση των συνθηκών και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις φυλακές Maze της Βόρειας Ιρλανδίας.
Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του είκοσι εφτάχρονου Ιρλανδού Bobby Sands που διαδραματίστηκε το 1981, ο οποίος πέθανε μετά από εξήντα έξι ημέρες ασιτίας διαμαρτυρόμενος εναντίων των μέτρων μεταχείρισης των φυλακισμένων που επέβαλε η κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ, αφού τους αντιμετώπιζε ως ''κρατούμενους πολέμου σε ειδική κατηγορία χωρίς δικαιώματα''. Ο Sands είχε εκλεγεί μέλος του Βρετανικού κοινοβουλίου λίγες μέρες πριν ξεκινήσει την απεργία πείνας. Με τον ίδιο τρόπο έχασαν την ζωή τους άλλοι εννέα κρατούμενοι, συμβάλλοντας στην αναζωπύρωση του πολέμου για ανεξαρτησία στην Βόρεια Ιρλανδία.
Μέσα από εξαιρετικά βίαιες έως και κτηνώδεις σκηνές, ο Steve McQueen (12 Years a Slave, 2013, Shame, 2011) μας παραθέτει στιγμές από την αρχή του κινήματος των φυλακισμένων μετά την απόφαση τους να αντισταθούν στις αρχές υποβάλλοντας τους εαυτούς τους σε άθλιες συνθήκες υγιεινής, την πορεία έως και τις τελευταίες στιγμές του Bobby Sands, παράλληλα με μια μικρή ματιά στην άλλη πλευρά, δηλαδή την καταρρακωμένη ψυχοσύνθεση ενός σωφρονιστικού υπαλλήλου και ενός νέου ειδικού αστυνομικού. Μέσα στο έργο παρεμβάλλεται και ένα πολύ ωραίο μονοπλάνο δεκαεπτά λεπτών μεταξύ του Sands και ενός καθολικού ιερέα ο οποίος κάνει μια προσπάθεια να τον αποτρέψει προκαλώντας του ηθικά και φιλοσοφικά διλήμματα για την θρησκεία, την οικογένεια, την ζωή. Επίσης, υπέροχος ο τρόπος που τελειώνει η ταινία. Ο Michael Fassbender δίνει μια εκπληκτική ερμηνεία στον πρωταγωνιστικό ρόλο ως ο ανυποχώρητος ιδεαλιστής Bobby Sands και ο Steve McQueen στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο κέρδισε το βραβείο Χρυσή Κάμερα στο φεστιβάλ των Καννών, το 2008. 

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Fury (2014)


Wardaddy: ''Ideals are peaceful. History is violent''.

Ο Norman είναι ο νέος αντικαταστάτης σκοπευτής στο πλήρωμα του λοχία Don Collier (Wardaddy), υπεύθυνου ενός τανκ. Παρά την αθωότητα και την πλήρη απειρία του, καθώς συμμετέχει για πρώτη φορά σε μάχη, αναγκάζεται να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες, αφού η ομάδα του Don αναλαμβάνει μια δύσκολη αποστολή: την απελευθέρωση δυο πόλεων και την προστασία στρατιωτών των συμμαχικών δυνάμεων που έχουν παγιδευτεί σε διάφορα σημεία της διαδρομής, μέσα στην καρδιά της ναζιστικής Γερμανίας τον Απρίλιο του 1945.
Ο David Ayer (Sabotage, End of Watch, Harsh Times) δημιουργεί και μας παραθέτει ένα εντυπωσιακό σύνολο από σκηνοθεσία, σενάριο, ειδικά εφέ, μουσική επένδυση και ερμηνείες σε μια σκληρή, ωμή, αλλά ταυτόχρονα βαθιά συναισθηματική αντιπολεμική ταινία. Με απόλυτο ρεαλισμό που γίνεται εμφανής στις σκηνές μάχης, τις τοποθεσίες, τις στρατιωτικές τακτικές, τα γεγονότα διαπροσωπικών σχέσεων και καταστάσεων που αφορούν αυτή την ιστορική περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, παρακολουθούμε τις αντιδράσεις και αλληλεπιδράσεις πέντε αντρών οι οποίοι έχουν βρεθεί σε μια από τις ψυχρότερες δοκιμασίες που έχει επινοήσει η ανθρωπότητα, αυτή του πολέμου. Εκεί λοιπόν που η ανθρώπινη ζωή υποβιβάζεται τόσο που θεωρείται απλά ένας κινούμενος στόχος, αντανακλάται η προσωπικότητα και συμπεριφορά των ατόμων, μετά τα κοινά τους σημεία που είναι η κυνικότητα-απαξίωση, ο στόχος της επιβίωσης και η εκπλήρωση του καθήκοντος. Ο Norman, -τον υποδύεται πολύ καλά ο νεαρός Logan Lerman- αντιπροσωπεύει τον καθένα που μπαίνει παρά την θέληση του σε ένα κόσμο βίας και θανάτου, στον οποίο χωρίς να έχει καμία εκπαίδευση παρά μόνο την βοήθεια του λοχία Don, μαθαίνει να εναρμονίζεται, κερδίζει τον σεβασμό και γίνεται μέλος της ομάδας. Ο Don-Wardaddy, που υποδύεται ο Brad Pitt είναι αυτός που σηκώνει όλη την ευθύνη, αναλαμβάνει το βάρος της διεκπεραίωσης αυτού που πρέπει να γίνει και με πόνο αναγκάζει τον Norman να σκοτώσει την αθωότητα του, αν δε θέλει να σκοτωθεί ο ίδιος, όπως έκαναν και όλοι οι άλλοι πριν από αυτόν. Την ελπίδα για σωτηρία, μια ανάγκη που γίνεται απαραίτητη όσο ποτέ σε ένα πεδίο μάχης, αντιπροσωπεύει ο χαρακτήρας του Boyd (Shia LaBeouf), γι' αυτό και το παρατσούκλι Bible, ο οποίος δίνει αξία στην πίστη στο Θεό. Την πεντάδα συμπληρώνουν ο Michael Pena ως Trini και ο Jon Bernthal ως Grady, ο τελευταίος μαζί με τον Shia LaBeouf ίσως είναι οι περισσότερο εκφραστικοί από το καστ.
Αν και η τελική σεκάνς είναι λίγο πολύ αναμενόμενη, δεν έχει καμία σημασία και αυτό επιβεβαιώνεται από την σχετικά μεροληπτική στάση στον διαχωρισμό καλών-κακών ή συμμάχων-εχθρών σε όλο το έργο, κυρίως ενδιαφέρει να προσφέρει μια προοπτική στην φρικαλεότητα και ανουσιότητα αυτού που λέγεται πόλεμος μέσα από μια πολύ αληθινή δραματική προσέγγιση, με γρήγορο ρυθμό, δράση και ένταση. Ένα ακόμα χαρακτηριστικό της ταινίας του David Ayer είναι το γεγονός ότι για πρώτη φορά βλέπουμε μια πολεμική ιστορία που αφορά συγκεκριμένα τα μέλη ενός άρματος μάχης -σε αυτό αναφέρεται και ο τίτλος της ταινίας- Fury (οργή) είχαν ονομάσει το τανκ, το σπίτι τους, όπως το αποκαλούσαν.

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Belle (2013)

“Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων”.
Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος


Στην ρατσιστική κοινωνία της Αγγλίας του 18ου αιώνα, η Dido Elizabeth (Belle) είναι μια νεαρή κοπέλα, κόρη του ναυάρχου John Lindsay και μιας φτωχής γυναίκας Αφρικανικής καταγωγής. Μετά τον θάνατο της μητέρας της, αφήνεται από τον πατέρα της να μεγαλώσει στο πλούσιο σπίτι του θείου του, λόρδου Mansfield. Παρόλο που δέχεται αγάπη και εκτίμηση από το οικογενειακό περιβάλλον, καθώς μεγαλώνει βιώνει την κοινωνική απαξίωση και υποβάθμιση, ωστόσο προσπαθεί να κατανοήσει τις ρίζες όλης αυτής της αδικίας και αργότερα να αγωνιστεί εναντίον της με την βοήθεια ενός οραματιστή ανερχόμενου δικηγόρου..
Η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία και συγκεκριμένα είναι εμπνευσμένη από ένα πίνακα ζωγραφικής που κοσμεί το Kenwood στο Λονδίνο, την αρχική κατοικία των Mansfield, όπου απεικονίζονται η Dido Elizabeth Belle με την ξαδέρφη της Λαίδη Elizabeth Murrey. Μέσω μιας τέλειας αναπαράστασης της εποχής, πολύ καλή σκηνοθεσία (Amma Asante) και ένα σύνολο από εξαιρετικές ερμηνείες από όλο το καστ (Guru Mbatha-Raw, Tom Wilkinson, Emily Watson, Sam Reid), βλέπουμε την ακραία αντιμετώπιση που λάμβαναν οι έγχρωμοι περίπου το 1780 και την μεγάλη απόσταση στα δικαιώματα αντρών-γυναικών, μέσα από τον ψυχικό κόσμο μιας νέας γυναίκας που ζει μεν μέσα στην αριστοκρατία, αλλά δέχεται αρνητική αντιμετώπιση λόγω της καταγωγής της. Το ζήτημα της κοστολόγησης της ανθρώπινης ζωής δίνεται με κίνητρο ένα γεγονός: τον τραγικό θάνατο περισσότερων από εκατό σκλάβων στη θάλασσα, οι οποίοι δολοφονήθηκαν, ώστε να εισπραχθούν χρήματα από ασφαλιστική εταιρία με την πρόφαση ότι είχαν αρρωστήσει από την έλλειψη νερού (γνωστή και ως υπόθεση Zong). Αξίες όπως η δημοκρατία, η ισότητα, η οικογένεια, η αγάπη, τα ίδια πράγματα που είναι σημαντικά και σήμερα, ταλαντεύονται και ισορροπούν άψογα σε αυτή την “όμορφη” ταινία με δραματικά στοιχεία που είναι γεμάτη ρομαντισμό, πίστη, ελπίδα και κυρίως ανθρωπιά..

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

In-gan-jung-doc (2014)

Περί έρωτα..
Ένα κομμάτι της ανθρώπινης μοίρας που μοιάζει τόσο αναπόφευκτο, όσο η πρώτη μας ανάσα. Αυτή η ανησυχητική εμμονή που σε ωθεί στο να ακούς συνεχώς το ίδιο τραγούδι, να τρως το ίδιο φαγητό, να περπατάς στα ίδια μέρη, να φοράς τα ίδια ρούχα. Να ξαπλώνεις δίπλα σε μια φωτογραφία, να λατρεύεις ένα αντικείμενο. Όλα όσα εκείνα σου θυμίζουν ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Τώρα οι καταχρήσεις μοιάζουν καλή ιδέα. Γιατί θέλεις να χρησιμοποιήσεις οτιδήποτε σε ωθεί να ξεχάσεις. Να αντικαταστήσεις αυτή την απειλητική για το μυαλό κατάσταση με μια άλλη. Όμως να που δεν μπορείς να κοιμηθείς, δεν μπορείς να συγκεντρωθείς, και η δουλειά, όπως και οτιδήποτε άλλο, μοιάζει αδύνατη. Νιώθεις σαν να είσαι πια ένας άλλος. Μια ολέθρια εσωτερική μάχη που δε σου επιτρέπει να αναπνεύσεις. Μια πραγματικά υφιστάμενη αρρώστια που χτυπά επιστημονικά αποδεδειγμένα την καρδιά. Μια υπέρμετρη καταστροφή του είναι..


Στην Κορέα του 1969, κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, ο συνταγματάρχης Kim Jin-pyeong γυρίζει στην πόλη του, αφού έχει υπηρετήσει με γενναιότητα και θεωρείται ήρωας πολέμου. Όμως, υποφέρει από μετα-τραυματικό στρες και νιώθει αποκομμένος από όλους, ακόμα και από τη σύζυγο του. Όταν γνωρίζεται με την γυναίκα του λοχαγού Kyung Woo Jin, οι οποίοι μόλις μετακόμισαν στο διπλανό σπίτι, αναπτύσσεται μια μεγάλη έλξη μεταξύ τους που οδηγεί σε μια παράνομη και εύθραυστη σχέση..
Ένα ερωτικό δράμα από την Νότια Κορέα με τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Dae-woo Kim να μας υπενθυμίζει ότι η Κινέζικη και η Ιαπωνική κουλτούρα έχουν έναν ιδιαίτερο τρόπο να μας παρουσιάζουν τις ερωτικές ιστορίες, ακόμα και αυτές που αποτελούν κατά κάποιο τρόπο κλισέ -σεναριακά. Με ένταση, πάθος και πολύ καλή χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών βλέπουμε μια ιστορία αγάπης η οποία γεννιέται, εξελίσσεται και κορυφώνεται, κρατώντας το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος για το πως θα καταλήξει. Η αλήθεια είναι πως ολοκληρώνεται με μια απόδειξη. Ότι κάποιοι όντως εννοούν πολύ καλά αυτά που λένε, όπως και αυτά που αισθάνονται. Μέσα από το έργο βλέπουμε επίσης να ξεπηδούν αρνητικά στοιχεία των κοινωνιών, όπως τα ψυχοσωματικά τραύματα που αφήνει ένας πόλεμος, αλλά και η ρηχότητα -ιδιαίτερα των γυναικών- σε τέτοιες καταστάσεις που όχι μόνο δεν μπαίνουν στη διαδικασία να καταλάβουν, αλλά που προσπαθούν να κρύψουν τη δική τους κενότητα/ανασφάλεια μέσω του κουτσομπολιού και της κατάκρισης των άλλων ανθρώπων.

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

V for Vendetta (2005)


“Remember, remember the Fifth of November, the Gunpowder, Treason, and Plot. I know of no reason why the Gunpowder Treason should ever be forgot.”

Η Evey, μια νεαρή γυναίκα, μπλέκεται άθελα της στην προσωπική βεντέτα ενός επαναστάτη ενάντια σε μια άκρως τυραννική κυβέρνηση, στην Βρετανία του κοντινού μέλλοντος. Σταδιακά όμως εξελίσσεται σε έναν υπέρμαχο πρωτοστάτη μιας συλλογικής εξέγερσης με σκοπό την πάταξη του φασιστικού καθεστώτος..
Η 5η Νοεμβρίου, η οποία αναφέρεται ως μια ημερομηνία-σύμβολο στην ταινία V for Vendetta και σηματοδοτεί το πιο σημαντικό ιστορικό γεγονός μιας χώρας, έχει εντυπωθεί στις συνειδήσεις ως μια φράση που αντιπροσωπεύει ένα αίσθημα απελευθέρωσης πεποιθήσεων -κάτι το οποίο δεν ισχύει πια μόνο στον κινηματογραφικό κόσμο. Παρόλο που προβλήθηκε το 2005 δε χωρά καμία αμφιβολία ότι είναι πέρα για πέρα διαχρονική. Το κόμικ του συγγραφέα Alan Moore και του εικονογράφου David Lloyd στο οποίο έχει βασιστεί (εκδόθηκε το 1982 από την DC Comics), με σενάριο και παραγωγή των αδερφών Wachowski και τον James McTeigue στο τιμόνι της σκηνοθεσίας, αποτελεί πια σταθμό και η χαρακτηριστική μάσκα του V, σύμβολο κάθε επανάστασης. Πώς να μην είναι άλλωστε αφού η ταινία μας παρουσιάζει μια χώρα υποδουλωμένη σε μια φασιστική κυβέρνηση, η οποία έχει εκλεγεί από τους ίδιους τους πολίτες της. Φυσικά οι “δικτάτορες”  χρησιμοποίησαν μια προπαγάνδα, όπως η διάσωση των πολιτών από έναν φονικό ιό, τον οποίο οι ίδιοι διέσπειραν (όπως και το εμβόλιο βέβαια). Θα μπορούσε πολύ εύκολα να παρομοιαστεί με μια άλλη περίπτωση στην οποία η εν λόγω κυβέρνηση αναλαμβάνει το ρόλο της οικονομικής διάσωσης των πολιτών (αφού έχει ήδη προβεί σε κατάχρηση των χρημάτων τους). Όταν κυριαρχεί ο φόβος είναι πολύ εύκολο να χαθεί η λογική. Έτσι, με την απειλή της πτώχευσης, της πείνας, της υποτίμησης, της εξαθλίωσης και της υπέρμετρης υπερβολής όλων αυτών, μπορεί να πετύχει κάθε σχέδιο, όσο αδύνατο και αν φαίνεται. Αυτό όμως δεν είναι το ζητούμενο.


Η ταινία δεν μας παρουσιάζει μόνο γεγονότα, αλλά και πιθανές λύσεις. Εννοώντας, όχι την άνθιση της τρομοκρατίας βέβαια, αλλά την άνθιση του συλλογικού πνεύματος. Η δημοκρατία κερδίζει στο τέλος, όχι μόνο επειδή ανατινάσσονται κτίρια-σύμβολα ή δολοφονούνται οι υπαίτιοι, αλλά επειδή όλοι οι πολίτες συντάσσονται ίσοι και όμοιοι κάτω από την ίδια μάσκα και βγαίνουν στους δρόμους, νικώντας το φόβο και δίνοντας ένα μήνυμα. Η αφύπνιση τους δίνει το κίνητρο και με αυτό βρίσκουν το θάρρος να βάλουν ένα τέλος στην υποδούλωση. Τους δίνει την ελπίδα να κάνουν μια νέα αρχή..


Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Ida (2013)

Στην μεγαλύτερη μοναξιά μας κρύβεται μια τεράστια επιθυμία για ζωή. Γιατί στο τέλος της ημέρας ίσως αυτό που έχουμε να είναι απλά και μόνο... αυτό που έχουμε. Κάτι συνηθισμένο και λίγο, κάτι από τα βάθη της ψυχής μας. Κάτι άσπρο και κάτι μαύρο. Κάτι που ψάχνουμε γενικά, αλλά βρίσκουμε σε μια μοναχική βόλτα με το αυτοκίνητο κάπου ψηλά, σε ένα μέρος απομονωμένο, δίπλα σε ένα φθινοπωρινό δάσος και ένα εγκαταλειμμένο κτίριο γεμάτο γκράφιτι και σπασμένα τζάμια. Αυτές οι αντιθέσεις. Αυτή είναι η ομορφιά της σύντομης ζωής μας. Εξάλλου ότι και να βρούμε τελικά, θα διαλέξουμε το σίγουρο. Αυτό που έχουμε μάθει. Αυτό που ξέρουμε ήδη γιατί ας μη ξεχνάμε ότι η μεγαλύτερη δύναμη σε αυτό τον κόσμο είναι αυτή της συνήθειας..


Στην Πολωνία του 1962, η Anna είναι μια νεαρή κοπέλα που μεγάλωσε σε ένα ορφανοτροφείο με καλόγριες. Προοριζόμενη να ακολουθήσει και αυτή την μοναχική ζωή, λίγες μέρες πριν δώσει τους όρκους της δέχεται να επισκεφτεί και να γνωρίσει για πρώτη φορά τη μοναδική συγγενή της, την θεία της Wanda. Οι δυο γυναίκες ξεκινούν ένα σύντομο ταξίδι δρόμου αναζητώντας στοιχεία για την ζωή και τον τόπο ταφής των γονιών της Anna, καθώς της αποκαλύπτεται πως είναι Εβραία και το πραγματικό της όνομα είναι Ida, ενώ παράλληλα φανερώνονται οι ακραίες αντιθέσεις της ψυχοσύνθεσης τους..
Μια δραματική ταινία Πολωνικής παραγωγής από τον σκηνοθέτη Pawel Pawlikowski (The Woman in the Fifth, My Summer of Love, Last Resort) γυρισμένη με αριστοτεχνικό τρόπο σε ασπρόμαυρο φιλμ εισάγει τον θεατή σε ένα σκηνικό λιτό, κρύο, θαμπό από καπνούς και τσιγάρα, γκρίζο όπως μια αιώνια συννεφιασμένη μέρα. Κάθε πλάνο είναι μια υπέροχη φωτογραφία, ένας μελαγχολικός πίνακας ζωγραφικής. Μέσα από μια απλότητα, με λιγοστούς διαλόγους και την ολότελα ταιριαστή μουσική τζαζ με γνωστά κομμάτια του John Coltrane, παρουσιάζονται οι χαρακτήρες των δυο πρωταγωνιστριών να στέκονται χαμένοι στον δικό τους κόσμο, τα βλέμματα τους πλανώνται και οι σκέψεις τους μαστιγώνονται από αμφιβολίες ψάχνοντας να βρουν διέξοδο μέχρι να διαπιστώσουν ότι αποτελούν κομμάτι από κάτι ίδιο, κάτι κοινό. Με ένα μινιμαλιστικό τρόπο ο Pawlikowski καταφέρνει να περάσει μηνύματα, όπως η καταστρεπτικότητα του πολέμου, με τα ανείπωτα εγκλήματα και την μετέπειτα παρακμή, όπως επίσης και την σύγκρουση της θρησκείας με την ''αμαρτωλή'' ζωή -τα πάθη και τις ανθρώπινες αδυναμίες, τα οποία δεν διαχωρίζουν τον κακό από τον καλό, -η αλήθεια είναι ότι ο Θεός έχει άλλα κριτήρια. Εξαιρετικές ερμηνείες, απόλυτα εκφραστικές, η Agata Trzebuchowska ως Anna και η Agata Kulesza ως Wanda. Η ταινία αποτελεί την επίσημη πρόταση της Πολωνίας στην κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας για την 87η απονομή των βραβείων Όσκαρ ενώ έχει ήδη κερδίσει πολλά βραβεία σε διάφορους ευρωπαϊκούς κινηματογραφικούς θεσμούς.

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

4ο Micro μ Festival 2014


http://cinemaclubptol.blogspot.gr/2014/10/15-4-micro-festival-2014.html

Η κριτική των 15 ταινιών μικρού μήκους, οι οποίες προβλήθηκαν στις 5 Οκτωβρίου στα πλαίσια του 4ου Micro μ Festival ταυτόχρονα σε 7 πόλεις της Ελλάδας, μια από τις οποίες ήταν και η Πτολεμαΐδα!. Μέσα σε μια υπέροχη βραδιά με αξιόλογους ανθρώπους, ζωντανή μουσική, ζεστή ατμόσφαιρα (παρά την βροχή και τον κρύο καιρό), διασκεδάσαμε, συγκινηθήκαμε και κυρίως μοιραστήκαμε ένα κοινό ενδιαφέρον και πάθος: την αγάπη για το σινεμά..

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Boyhood (2014)

Πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε το πόσο γρήγορα η ζωή μας προσπερνά.. και όχι μόνο εμάς. Αλλά και τους γονείς, τους παππούδες μας, τα αδέρφια, τους φίλους, τον σύντροφο μας. Είμαστε τόσο προσηλωμένοι στον εαυτό μας που ξεχνάμε πως και οι άλλοι γύρω μας μεγαλώνουν. Ο χρόνος επηρεάζει τον καθένα με διαφορετικό τρόπο. Είναι το μόνο κομμάτι της σύστασης μας που μας συνοδεύει σε κάθε στάδιο της ανάπτυξης, είτε σωματικής, είτε νοητικής. Είναι το μόνο που έχει σίγουρα τέλος, το μόνο που ξέρουμε πως θα καταλήξει. Γι' αυτό σημασία έχει το ταξίδι και ο χρόνος είναι κάτι που κατέχουμε πραγματικά -το μόνο που μας ανήκει...


O Mason, ένα αγόρι 6 ετών, μεγαλώνει μαζί με την μητέρα του και την αδερφή του Samantha. Η ζωή του μεταλλάσσεται καθώς περνά διάφορα στάδια στον δρόμο προς την ενηλικίωση και προσπαθεί να προσαρμοστεί στις αλλαγές, όπως ο λιγοστός χρόνος που περνά με τον πατέρα του, οι μετακομίσεις σε διάφορες πόλεις του Τέξας, οι προβληματικοί σύντροφοι της μαμάς, το σχολείο, οι φίλοι μέχρι την ωριμότητα, την εμπειρία, τους πρώτους έρωτες, την εσωτερική αναζήτηση που φτάνει μέχρι το τέλος της εφηβείας του..
Ένα έργο με μια μοναδική ιδιαιτερότητα σε όλα τα χρονικά του σινεμά καθώς ολοκληρώθηκε σε 12 ολόκληρα χρόνια.! Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Richard Linklater (ο δημιουργός των Before Sunrise, Before Sunset, και Before Midnight) εκμεταλλευόμενος στο έπακρο το ταλέντο του και όσα μπορεί να προσφέρει ο κινηματογράφος ως τέχνη, κατάφερε να υλοποιήσει αυτό το όνειρο ξεκινώντας γυρίσματα το 2002 και έπειτα για κάθε χρόνο οι ηθοποιοί γύριζαν μερικές σκηνές μέσα σε 4-5 μέρες ως το καλοκαίρι του 2013. Το αποτέλεσμα είναι μια υπέροχη, αριστουργηματική ταινία με δραματικά και κωμικά στοιχεία, όπως άλλωστε και η ίδια η ζωή, η οποία μέσα από την απλότητα της προκαλεί τους θεατές να αναρωτηθούν ποια είναι τα πραγματικά νοήματα της καθημερινότητας και γενικά της ζωής όσο αυτή προχωρά.
Αυτό που εντυπωσιάζει ιδιαίτερα είναι οι αλλαγές στην εμφάνιση, κυρίως του κεντρικού πρωταγωνιστή Mason, που υποδύεται με μεγάλη επιτυχία ο Ellar Coltrane. Το καστ συμπληρώνουν και άλλοι πολλοί καλοί ηθοποιοί όπως η Patricia Arquette ως η μητέρα του Mason, ο Ethan Hawke στον ρόλο του πατέρα του και η Lorelei Linklater ως η μεγαλύτερη αδερφή του (κόρη του σκηνοθέτη). Η αλήθεια που μας παρουσιάζει η ταινία είναι τόσο έντονη, όλα τα στάδια και τα συναισθήματα που περνά κάποιος από παιδί μέχρι την ενηλικίωση δεν γνωρίζουν σύνορα ούτε κουλτούρες, έτσι είναι η σύγχρονη κοινωνία με χαρακτηριστικά τις χωρισμένες οικογένειες, την πάλη για οικονομική επιβίωση, την τεχνολογία, τον συνεχή αγώνα των ανθρώπων για κάτι καλύτερο. Έτσι ο καθένας αναπόφευκτα μπαίνει στη θέση του μικρού παιδιού, νιώθοντας μια οικειότητα αναγνωρίζει την παροδικότητα των στιγμών μέχρι να φτάσει στο συμπέρασμα ότι η ζωή θα συνεχιστεί ότι και αν κάνουμε, όπως και αν τη δούμε. Ότι όπως και να' χει ο καθένας κάνει ότι μπορεί με τον δικό του τρόπο.. 

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Locke (2013)

Μπορεί μια στιγμή να αλλάξει όλη μας τη ζωή; Μια αλήθεια να είναι τόσο σκληρή, να έχει τόση δύναμη που να μπορεί να καταστρέψει ότι μας ορίζει; -την ίδια την ύπαρξη μας; Στη σημερινή κοινωνία όπου τα πάντα είναι ρευστά ένας άνθρωπος κρίνεται από ένα λάθος και όλα τα καλά που έκανε ξεχνιούνται. Κανείς δεν είναι υπεράνω αυτής της αντίληψης και ισχύει σε όλους τους τομείς, είτε είναι δουλειά, είτε αφορά προσωπικές σχέσεις, είτε είναι κάποιος που μας μίλησε με τρόπο που δεν θέλαμε ή ήταν αγενής αμέσως βγάζουμε το συμπέρασμα ότι είναι κακός άνθρωπος.! Έτσι έχουμε μάθει. Η συγχώρεση είναι δύσκολη και είναι εφικτή μόνο με την αποδοχή..


Ivan Locke: Well hear this, Gareth. When i left the site just over two hours ago, i had a job, a wife, a home. And now i have none of those things. I have none of those things left. I just have myself and the car that i'm in. And i'm just driving and that's it.

Ο Ivan Locke είναι ένας οικογενειάρχης, μηχανικός με διευθύνουσα θέση σε εργοτάξιο μεγάλης εταιρίας στο Birmingham της Μεγάλης Βρετανίας. Μια μέρα πριν την διεκπεραίωση ενός μεγάλου κατασκευαστικού έργου δέχεται ένα τηλεφώνημα χάρη στο οποίο αποφασίζει να ταξιδέψει μέχρι το Λονδίνο, παρακινούμενος από την αίσθηση του καθήκοντος. Στη διαδρομή, μέσω τηλεφώνου προσπαθεί να βάλει σε μια τάξη τις υποχρεώσεις του και την σχέση με την οικογένεια του που τώρα είναι εξαιρετικά εύθραυστη..
Μια συγκλονιστική ταινία με δραματικό υπόβαθρο, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Steven Knight (Hummingbird, Eastern Promises, Dirty Pretty Things) και μοναδικό πρωταγωνιστή τον εξαιρετικό Tom Hardy. Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας παρακολουθούμε τον χαρακτήρα του Locke να οδηγεί το αυτοκίνητο του στην εθνική οδό προς το Λονδίνο και η πλοκή εξελίσσεται μέσω των τηλεφωνικών κλήσεων που δέχεται από διάφορα άτομα. Μέσα από το καθαρό αυτό δείγμα μινιμαλισμού του κινηματογράφου, με ισορροπημένη μουσική και άψογο μοντάζ, εντοπίζουμε πολλά δυσχερή σημεία των καθημερινών σημερινών σχέσεων, αλλά και τις φυσικές αντιδράσεις ενός ανθρώπου που βλέπει όλα όσα απέκτησε με κόπο στη ζωή του να διαλύονται σε μια νύχτα. Ο ρεαλισμός συμβαδίζει με τα ειλικρινή συναισθήματα που προκαλούν η προδοσία, τα φαντάσματα του παρελθόντος, όπως και η ίδια η αγάπη, προσφέροντας συγκίνηση μέσω της εκπληκτικής ερμηνείας του Tom Hardy, ο οποίος ολοκλήρωσε τα γυρίσματα του ρόλου του σε έξι ημέρες.!

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2014

Words and Pictures (2013)

Μέσω της αναμέτρησης δυο ειδών τέχνης, τη συγγραφή και τη ζωγραφική, δυο άνθρωποι αναπτύσσουν αυτά που ήδη έχουν κρυμμένα βαθιά μέσα στη ψυχή τους. Η τέχνη αφυπνίζει και ζωντανεύει τις συνειδήσεις γιατί δεν αποτελείται από μεθόδους, κανόνες, γνώσεις, ούτε λέξεις, ούτε εικόνες, αλλά μια έκφραση συναισθημάτων. Και δεν υπάρχει καθαρότερη απόδειξη των συναισθημάτων ενός για κάποιον άλλο από την ίδια την τέχνη..


Dina Delsanto: Why art? If our sences and consciousness were entirely in tune with nature, if we could communicate and understand each other, then there would't be any need for art. In fact, we would all be artists because we would all be as one..

Ένας καθηγητής φιλόλογος κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του λόγω της ανάρμοστης συμπεριφοράς στην οποία τον οδηγεί το πρόβλημα αλκοολισμού του. Ψάχνοντας να βρει τρόπους να κερδίσει την χαμένη του περηφάνια και τη θέση του, η πρόκληση έρχεται στο πρόσωπο της νέας καθηγήτριας καλών τεχνών, μιας διάσημης ζωγράφου. Ένα φλερτ ξεκινά μεταξύ τους και ένας ''πόλεμος'', στον οποίο εμπλέκονται και οι μαθητές τους, με τελικό στόχο να αποδειχθεί τι είναι πιο σημαντικό: οι λέξεις ή οι εικόνες, αφού ''μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις''..
Μια ρομαντική κομεντί από δυο δημιουργούς που έχουν ασχοληθεί ξανά με αυτό το είδος όπως ο σκηνοθέτης Fred Schepisi (Roxanne,1987) και ο σεναριογράφος Gerald Di Pego (Message in a Bottle,1999, Angel Eyes,2001). Μια αγάπη δημιουργείται ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα μέσω της τέχνης, καθώς αναζητώντας και οι δυο την έμπνευση ξεκινούν ένα παιχνίδι χρησιμοποιώντας ο καθένας το δικό του όπλο, τα γράμματα και τις εικόνες, αντίστοιχα. Η συνεχής διαμάχη μεταξύ τους πυροδοτεί το πάθος, όμως η ζωή είναι εκεί έτοιμη να αποδείξει ότι δεν είναι παιχνίδι. Τόσο η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια χρόνια ασθένεια που απαιτεί προσαρμογή και υπομονή, πόσο μάλλον για μια ζωγράφο που τα χέρια της είναι το κυρίαρχο εργαλείο για τη δουλειά της, αλλά και ο αλκοολισμός είναι μια πολύ σοβαρή εξάρτηση που καταστρέφει σχέσεις κάθε είδους. Δυο λαμπροί ηθοποιοί όπως η Juliette Binoche και ο Clive Owen μας χαρίζουν μια ευχάριστη, αισιόδοξη νότα υποδεικνύοντας πως στη καθημερινότητα η δημιουργικότητα και η εξέλιξη βαδίζουν παράλληλα με τον έρωτα. Να σημειωθεί πως όλοι οι πίνακες ζωγραφικής που παρουσιάζονται στην ταινία ως της Dina Delsanto, έχουν φιλοτεχνηθεί από την ίδια την Juliette Binoche!

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

Enemy (2013)

..Το χάος είναι όντως μια τάξη που δεν έχει ακόμα αποκρυπτογραφηθεί...


Ο Adam, ένας καθηγητής ιστορίας, ζει μια καθημερινότητα που βασίζεται στη ρουτίνα, ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σε κάθε πλευρά των ενασχολήσεων του, από τη δουλειά, το ντύσιμο, μέχρι την σχέση με την κοπέλα του, όταν ανακαλύπτει βλέποντας μια ταινία, έναν κομπάρσο-σωσία του, έναν άνθρωπο πανομοιότυπο με τον ίδιο. Η περιέργεια τον ωθεί στο να ψάξει πράγματα για τη ζωή του και τελικά να τον γνωρίσει, όμως αυτό που δεν περιμένει είναι ότι βρίσκει ανταπόκριση και από την άλλη πλευρά, κάτι το οποίο οδηγεί σε σκοτεινές αλληλεπιδράσεις...
Ένα μυστικοπαθές ψυχολογικό θρίλερ, που βασίστηκε στην ομώνυμη νουβέλα του Jose Saramago, υπό τη σκηνοθεσία του Denis Villeneuve (Prisoners, 2013). Τα άδυτα του ανθρώπινου νου, η αδυναμία των ατόμων για την επιθυμία της ζωής των άλλων (που περιλαμβάνει υλικά αγαθά και πρόσωπα), η φιλοσοφική αναζήτηση στη σκέψη ή ίσως και τον φόβο του πως θα ήταν αν υπήρχε ακόμα ένας εαυτός μας -ένας σωσίας-, παρουσιάζονται εδώ μέσα από ένα υπνωτιστικό, με πολύ υψηλή αισθητική έργο, υπέροχα μουσικά ξεσπάσματα αρμονικά δεμένα και σκόρπιες μικρές σκηνές που μας βυθίζουν στο υποσυνείδητο του πρωταγωνιστή. Πολύ καλός ο Jake Gyllenhaal σε ένα διπλό ρόλο, ως Adam και Anthony, λιγομίλητος, που κυριαρχεί στην οθόνη με τα εκφραστικά μάτια του και την στάση του σώματος. Μέσα από τα θλιμμένα τοπία μιας νεκρής πόλης με βασικό φόντο ένα υποκίτρινο χρώμα, το οποίο παραπέμπει σε κάτι άρρωστο, αποπνικτικό, η φαντασία μπερδεύεται με την πραγματικότητα και η λογική συγκρούεται δυνατά με την παράνοια μέσα από ένα απόλυτο καλλιτεχνικό δέσιμο μέχρι το ανατρεπτικό και εντελώς απρόβλεπτο τέλος... Κλείνοντας σταδιακά έναν κύκλο και επαναφέροντας τον θεατή στην αρχή της ταινίας, το φινάλε προκαλεί ταυτόχρονα τρόμο, δέος και έναν ανατριχιαστικό ενθουσιασμό.. 

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Rear Window (1954)

Ίσως αυτό το αίσθημα του πάθους σε κάθε δυνατή μορφή του είναι αυτό που ενώνει χαρακτήρες, συνειδήσεις, όνειρα, ανθρώπους των οποίων οι δρόμοι έμελλε να συναντηθούν, ώστε να καταλήξουν είτε παράλληλοι, είτε διασταυρούμενοι, είτε απλά μακρινοί...


''A murderer would never parade his crime in front of an open window''.

Ο Jeff Jefferies, ένας  φωτορεπόρτερ, αναγκάζεται να περάσει πολλές εβδομάδες μέσα στο σπίτι του καθώς μετά από ένα ατύχημα έχει υποστεί κάταγμα στο πόδι. Έτσι, περνά το καλοκαίρι στο διαμέρισμα του στη Νέα Υόρκη παρακολουθώντας τους γείτονες του, όταν υποπτεύεται πως ένας από αυτούς έχει σκοτώσει τη γυναίκα του. Με τη βοήθεια της μνηστής του Lisa, προσπαθεί να βρει αποδεικτικά στοιχεία, ώστε να πείσει τον ντετέκτιβ Thomas Doyle να ασχοληθεί με την υπόθεση..
Μια από τις διασημότερες και πιο εμπορικές ταινίες του Alfred Hitchcock που βασίστηκε στο διήγημα του Cornell Woolrich, το οποίο εκδόθηκε το 1942 με τον τίτλο ''It Had to Be Murder''. Υπέροχοι οι δυο πρωταγωνιστές, από τη μία ο James Stewart προσδίδει την ωριμότητα, γοητεία και σταθερότητα που χαρακτηρίζει τον Jeff και από την άλλη μεριά η Grace Kelly, ως Lisa, χαρίζει άπλετη ομορφιά, χάρη, κομψότητα και ερωτισμό. Πολύ καλή και η Thelma Ritter ως Stella, που υποδύεται την νοσοκόμα της ασφαλιστικής εταιρίας, στην ουσία την φωνή της λογικής, την ''συνείδηση'' του Jeff. Η υπόθεση καθηλώνει τον θεατή αφού αβίαστα τον κάνει να συμμετέχει στις παρακολουθήσεις, τις εικασίες και τα σχέδια των ηρώων (εφόσον και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής είναι θεατής!). Έτσι, το μυστήριο κυριαρχεί, η αγωνία κλιμακώνεται και επιτείνεται από τον φόβο της ακινησίας του Jeff, ιδιαίτερα προς το τέλος. Το θέμα της ηδονοβλεψίας ναι μεν παρουσιάζεται και έμμεσα κατακρίνεται, όμως αναπόφευκτα τελικά αθωώνεται. Ήταν υποψήφια για 4 Όσκαρ (ο Hitchcock έχασε τότε την 4η υποψηφιότητα του για σκηνοθεσία από τον Ηλία Καζάν για το On the Waterfront) και από το 1997 συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών κατέχοντας την 42η θέση, σύμφωνα με το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (AFI).

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

Jaws (1975)

Και όταν έρχεται το σούρουπο,
ένα αεράκι περνά μέσα από τη μισάνοιχτη κουρτίνα,
και τα πρώτα αστέρια κάνουν δειλά την εμφάνιση τους..
Καθισμένος αναπαυτικά στον μεγάλο καναπέ με τα πολλά μαξιλάρια και τα δροσερά σεντόνια,
ένα ποτήρι κρύο τσάι στο χαμηλό τραπεζάκι δίπλα..
Το φως είναι ότι πρέπει, η ώρα είναι όπως πρέπει...
Κάτι για το καλοκαίρι λοιπόν...


Martin Brody: ''You're gonna need a bigger boat''.

Στην μικρή πόλη Amity, ένα θερινό θέρετρο κάπου στη Μασαχουσέτη, εντοπίζονται ξαφνικές επιθέσεις που αποδίδονται σε καρχαρία. Ο νέος σερίφης Martin Brody αναγκάζεται να μην κλείσει τις παραλίες -παρά την επιθυμία του- από τον δήμαρχο της πόλης ο οποίος δεν θέλει να χάσει τα έσοδα των τουριστών ενόψει της εθνικής εορτής, της 4ης Ιουλίου. Οι επιθέσεις του καρχαρία επαναλαμβάνονται με αποτέλεσμα τον πανικό και μια επικήρυξη του για 10.000 δολάρια. Ο Brody, με τον ειδικό ωκεανολόγο Matt Hooper και τον επιδέξιο ψαρά Quint, βγαίνουν στα ανοιχτά με σκοπό να βρουν και να σκοτώσουν τον μεγάλο λευκό καρχαρία..
Το Jaws, υπό τη σκηνοθεσία του Steven Spielberg, θεωρείται μια κλασική ταινία θρίλερ/τρόμου που βραβεύτηκε με 3 όσκαρ (για μουσική, ήχο και μοντάζ) ενώ ήταν υποψήφια και για καλύτερη ταινία. Βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Peter Benchley, ήταν η πρώτη ταινία που ανέδειξε τον Spielberg και τον έκανε ευρύτερα γνωστό. Παρά τις δυσκολίες παραγωγής και το κατά πολύ υψηλότερο από το προβλεπόμενο budget, τελικά έκανε παγκόσμια επιτυχία με εισπράξεις πάνω από 470 εκατομμύρια δολάρια. Αποτέλεσε την αρχή αυτού του είδους ταινιών και ακολούθησαν τρεις άσκοπες συνέχειες με τελευταία αυτή του 1987. Σε βαθύτερη προσέγγιση βλέπουμε, εκτός από την άψογη απεικόνιση της φρίκης που μπορεί να προκαλέσει ένα θαλάσσιο κτήνος -ένας εχθρός του ανθρώπινου είδους με υψηλότερη θέση στην τροφική αλυσίδα- την ανιδεότητα και επιμονή των ανθρώπων να μην αναγνωρίζουν τον υφιστάμενο κίνδυνο, αλλά να εξακολουθούν να πιστεύουν μόνο αυτά που θέλουν, όπως ένας αντικατοπτρισμός του νερού που κάποιος νομίζει ότι βλέπει ένα απειλητικό για τη ζωή του θαλάσσιο πλάσμα, όμως πείθει τον εαυτό του ότι δεν είναι πραγματικό.. Πίσω από το προφανές κρύβεται μια διαφορετική αλήθεια. Ο αληθινός εχθρός δεν είναι ένα ''αθώο'' μέλος του ζωικού βασιλείου, αλλά η ίδια ''ένοχη'' κοινωνία της οποίας στόχος δεν είναι πια η επιβίωση. Είναι αυτό το παραπάνω -το κέρδος. Ένας μόνο δήμαρχος δεν θα μπορούσε να εμποδίσει το κλείσιμο των ακτών για το κοινό, όμως ένα σωρό ακόμα άνθρωποι συμφώνησαν μαζί του προστατεύοντας τα δικά τους συμφέροντα. Το αισιόδοξο είναι ότι παρ' όλα αυτά υπάρχουν ακόμα άνθρωποι ηθικοί, ο καθένας με τα δικά του κίνητρα και προσωπικά βιώματα, που πολεμούν να προστατέψουν κάποιες βαθύτερες ιδέες για το κοινό καλό, όπως κάνουν οι ήρωες εδώ, ο αρχηγός Brody και ο ωκεανολόγος Hooper.

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Maleficent (2014)



Η όμορφη νεράιδα Maleficent, προστάτιδα του δάσους Moor, προδίνεται από τον αγαπημένο της Stefan, ο οποίος προσφέρει τα φτερά της στον ετοιμοθάνατο βασιλιά για να κερδίσει την εύνοια του. Μερικά χρόνια αργότερα, ο βασιλιάς πια Stefan, γιορτάζει τη γέννηση της κόρης του Aurora. Η Maleficent κυριευμένη από οργή για εκδίκηση κατατάσσεται το κορίτσι να πέσει σε έναν βαθύ, αιώνιο ύπνο όταν κλείσει τα 16 της χρόνια, μια κατάρα που μόνο το φιλί της αληθινής αγάπης μπορεί να αναιρέσει..
Η νέα ταινία της Disney που βασίζεται στις ιστορίες του Charles Perrault (La Belle au bois dormant), των αδελφών Grimm (Little Briar Rose), αλλά και της πρώτης κινηματογραφικής μεταφοράς της από την Disney σε κινούμενα σχέδια το 1959 (σενάριο του Erdman Penner), είναι ένα κλασικό παραμύθι που ζωντανεύει από τον Robert Stromberg, στην πρώτη σκηνοθετική του δουλειά -αν και είναι γνωστός ως σχεδιαστής ειδικών εφέ για πολλές ταινίες (Life of Pi, The Hunger Games, Pirates of the Caribbean). Η ταινία είναι γυρισμένη σε 3D και έτσι εκμεταλλεύεται απόλυτα τα εφέ που μας ταξιδεύουν σε ένα δάσος μαγικό, με περίεργα χαρούμενα πλάσματα, νεράιδες και ξωτικά, μάχες και σκοτεινά παλάτια, τα οποία μαζί με την αψεγάδιαστη ερμηνεία της Angelina Jolie στον πρωταγωνιστικό ρόλο, την έντονη μουσική και χιουμοριστικές πινελιές, συνθέτουν ένα εντυπωσιακό θέαμα, με δράση και ενθουσιασμό.
Αξίζει να αναφερθεί το γεγονός ότι η Disney καταφέρνει να προσαρμόζεται με ωριμότητα και σεβασμό στις τάσεις της νέας εποχής δημιουργώντας σενάρια που ξαφνιάζουν όχι για την πλοκή -αυτή είναι φυσικά προβλέψιμη, αφού πρόκειται για ένα γνωστό παραμύθι- αλλά για την ουσία της πλοκής. Στο Maleficent η αληθινή αγάπη είναι αυτή που φυτρώνει από ένα μάταιο μίσος· είναι φιλική, μητρική, αγνή. Στο περσινό Frozen ήταν μεταξύ δυο αδελφών και στο Brave αυτή μεταξύ μητέρας-κόρης. Επομένως, βλέπουμε μια στροφή του κλασικού όπου μια πριγκίπισσα και ένας πρίγκιπας ερωτεύονται και όλη η ιστορία γυρνά γύρω από αυτό. Αυτή η αλλαγή βέβαια ίσως φανερώνει την ρωγμή στις σχέσεις αντρών-γυναικών που δυστυχώς είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό της σημερινής κοινωνίας. Παρόλα αυτά το μήνυμα είναι σοφό, έξυπνο, προσφέρει συγκίνηση· είναι ένα όμορφο μάθημα για τη ζωή, για το ότι η αγάπη είναι δυνατή και παραμένει παρούσα σε όλες τις σχέσεις.. 

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Citizen Kane (1941)

Η ζωή ενός ανθρώπου δεν είναι μόνο μια λέξη. Είναι ψυχή· σκέψεις, αισθήματα και απόψεις, αρετές, όνειρα, πάθη, τραύματα, ενοχές, ευτυχία και θλίψη. Δεν έχει παρελθόν, παρών ή μέλλον, αλλά την χαρακτηρίζει μια αφθαρτότητα. Κάθε εμπειρία ή περιπέτεια συμπληρώνει το σύνολο της ιστορίας όπως οι σεκάνς συμπληρώνουν ένα σενάριο. Γιατί αν το σκεφτούμε καλύτερα, η ζωή μας είναι μια κινηματογραφική ταινία· στην οποία το σενάριο είναι μεν άγνωστο, αλλά το γράφουμε μόνοι μας με την ώθηση που μας δίνουν οι κλωστές της μοίρας..


Charles Foster Kane: You know, Mr. Bernstein, if i hadn't been very rich, i might have been a really great man.
Walter Thatcher: Don't you think you are?
Charles Foster Kane: I think i did pretty well under the circumstances.
Walter Thatcher: What would you like to have been?
Charles Foster Kane: Everything you hate.

Μόνος στον τεράστιο πύργο του, ο ηλικιωμένος μεγαλοεπιχειρηματίας Charles Foster Kane, ένας από τους πλουσιότερους άντρες στον κόσμο, εξιστομεί την λέξη rosebud (ροδανθός), λίγο πριν τον θάνατο του. Ο δημοσιογράφος Jerry Thompson ξεκινά μια έρευνα της ζωής του Kane με στόχο να ανακαλύψει τον ανθρώπινο χαρακτήρα του και κυρίως τη σημασία της λέξης που φανέρωσε πριν την τελευταία του ανάσα..
Ο Orson Welles αναλαμβάνοντας την σκηνοθεσία, το σενάριο και τον πρωταγωνιστικό ρόλο παρουσιάζει μια από τις σημαντικότερες ταινίες στην ιστορία του σινεμά. Οι κινηματογραφικές τεχνικές που χρησιμοποίησε, όπως φαίνεται σε κάποια πλάνα και η εξιστόρηση μέσω φλας μπακ, ήταν πρωτοπόρες για την εποχή και φυσικά αργότερα καθιερώθηκαν. Οι ιδιαίτερες εικόνες του, πχ. στην αρχή όπου βλέπουμε ένα σκοτεινό ποτάμι και κατεστραμμένα αντικείμενα προοδευτικά να προχωρούν προς το εγκαταλειμμένο κάστρο του Kane, ότι έχει απομείνει από μια ζωή γεμάτη ζωή, οδηγώντας μας προοδευτικά στον κρίκο που συνδέει το τέλος με την αρχή της ιστορίας και αντίστροφα ή η εικόνα που ξεκινά από την κορυφή ενός ψηλού κτιρίου και διαμέσου του γυάλινου φωταγωγού εισέρχεται στο μπαρ της Susan, η σεκάνς στη βιβλιοθήκη με την αυστηρότητα και το λιγοστό φως, η απόσταση μεταξύ των δυο συζύγων στο τεράστιο σπίτι του Kane και πολλές άλλες, είναι μοναδικά καλλιτεχνικές και αλληγορικές.
Η δύναμη της ταινίας όμως εστιάζεται και στο πρωτότυπο και πάντα επίκαιρο σενάριο καθώς αναφέρεται στην ιστορία ενός ανθρώπου ο οποίος απέκτησε τεράστια οικονομική δύναμη, δημιούργησε άλλη τόση βασιζόμενος εκτός από την ανατροφή και εξυπνάδα του - στα όνειρα και τις φιλοδοξίες του. Ήταν ένας οραματιστής, που ήθελε να χτίσει έναν καλύτερο κόσμο, εξάλλου γι' αυτό αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική, λίγο αργότερα. Με αυτό το πρόσχημα βλέπουμε και την πλευρά της κοινωνίας που πάντα κρίνει έναν άνθρωπο με βάση τα πιο λανθασμένα στοιχεία. Επίσης, παρατηρούμε και την προσωπική ''παρακμή'' που προκαλεί σε έναν χαρακτήρα η εξουσία, τα χρήματα, η υπέρμετρη φιλοδοξία, οδηγώντας έναν καλό άνθρωπο στη σκληρότητα, τον εγωισμό, την σταδιακή απομόνωση, την ρήξη στις προσωπικές του σχέσεις και τελικά την μοναξιά. Το σενάριο, αλλά και η σκηνοθεσία, είναι πέρα ως πέρα διαχρονικά και αυτό προκαλεί μια έκπληξη στον θεατή.
Το σύνολο ολοκληρώνεται από την υπέροχη μουσική του Bernard Herrmann και την παρουσία αξιόλογων ηθοποιών όπως οι Joseph Cotten, Dorothy Comingore, Everett Sloane, Ray Collins, Agnes Moorehead, William Alland και ο Γιώργος Κουλούρης στον ρόλο του Walter Thatcher. Δυστυχώς δεν τιμήθηκε όσο άξιζε, παρόλο που είχε 9 υποψηφιότητες για όσκαρ, τελικά κέρδισε μόνο αυτή του Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου (το συνέγραψε μαζί με τον Herman J.Mankiewicz). Σε αυτό έπαιξε ρόλο ο πόλεμος που δέχτηκε από τον τότε μεγιστάνα του τύπου William Hearst καθώς είχε ακουστεί πως ο χαρακτήρας του Kane εμπνεύστηκε από αυτόν. Η αναγνώριση ήρθε αργότερα και εδώ και πολλές δεκαετίες μέχρι σήμερα κατέχει την πρώτη θέση στις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, σύμφωνα με το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (AFI).

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Snowpiercer (2013)


Στο κοντινό μέλλον, η ανθρωπότητα έχει καταστραφεί μετά από τις άσκοπες προσπάθειες για την ισορρόπηση της αυξανόμενης θερμοκρασίας του πλανήτη. Καθώς όλη η γη έχει καλυφθεί από πάγο και χιόνι, οι μόνοι επιζήσαντες χρωστούν τη ζωή τους στο συνεχώς κινούμενο τρένο της εταιρίας Wilford. Όμως, η μικρή κοινωνία του τρένου αντιπροσωπεύει την πραγματική προηγούμενη κοινωνία που βασίζεται στην ανισότητα. Οι πλούσιοι και προνομιούχοι ζουν εις βάρος των άλλων ανθρώπων οι οποίοι επιβιώνουν σε άθλιες συνθήκες κάτω από την εκμετάλλευση, την σωματική και ψυχική βία, την εξαθλίωση, την πείνα. Μια τελευταία προσπάθεια εξέγερσης για την κατάληψη της μηχανής του τρένου, με αρχηγό τον Curtis ξεκινά..
Επιστημονική φαντασία και δράση μέσα από μια διαφορετική ματιά, ξεφεύγοντας από τα όρια του κλασικού, από τον Κορεάτη σκηνοθέτη και σεναριογράφο Joon-ho Bong (The Host). Η ταινία είναι γεμάτη ανατροπές και διαφορετικά σκηνικά, αφού κάθε βαγόνι αντιπροσωπεύει και εξηγεί κάτι νέο δίνοντας πάντα έμφαση στις κοινωνικές και ταξικές διαφορές. Αίσθηση κάνουν οι σκηνές βίας, οι οποίες χαρακτηρίζονται από μια καλλιτεχνικότητα και φαίνονται σαν χορογραφημένες, αλλά και οι διάλογοι. Γενικά σε πολλά σημεία το έργο θυμίζει βιντεοπαιχνίδι, κάτι το οποίο δικαιολογείται αφού είναι βασισμένη σε κόμικ, όμως αυτό της προσδίδει και την ιδιαίτερη αισθητική της μαζί με τα ειδικά εφέ. Πολύ καλή η επιλογή των ηθοποιών για τους αντίστοιχους ρόλους, όπως ο Chris Evans που ξεφεύγει από τους παλαιότερους ρόλους του, οι έμπειροι και καταξιωμένοι John Hurt και Ed Harris, αλλά και οι Tilda Swinton και Kang-ho Song. Εξίσου καλός και ο Jamie Bell ο οποίος επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά ότι έχει να προσφέρει πολλά. Γενικά, το Snowpiercer είναι μια διασκεδαστική περιπέτεια που προσφέρει ένταση και εντυπωσιασμό, έξυπνα δομημένη, κρατώντας το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. 

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Jagten (2012)

Πολλές φορές είναι απίστευτο το πόσο σκληρή μπορεί να είναι μια μικρή και κλειστή κοινωνία. Όχι ότι σε μια μεγάλη πόλη δε συμβαίνει το ίδιο· όμως εκεί πολλές πληροφορίες χάνονται, εξανεμίζονται, γιατί υπάρχουν ήδη πολλές. Οι συνάνθρωποι είναι αυστηροί κριτές, όμως οι αυστηρότεροι είναι τα πιο κοντινά μας πρόσωπα. Τα κίνητρα; Πολλά. Επαναλαμβανόμενα συνεχώς στη ροή της ιστορίας. Προσωπικά προβλήματα, καταπιεσμένα συναισθήματα, ζήλια, φθόνος ..σχεδόν όλα τα απαγορευμένα των δέκα εντολών που ανυπομονούν να βρουν διέξοδο. Το κουτσομπολιό είναι μόνο μια αρχή. Τα βαρύτερα κατηγορητήρια, δηλαδή οι ψευδείς φήμες που διαδίδονται εις βάρος ενός αθώου, πολλές φορές ξεκινούν από μια παρεξήγηση, ως αφορμή. Δεν υπάρχουν λάθη εδώ. Η κατάληξη αποτελεί μια ολική συνεργασία στην οποία κάθε μέλος της ομάδας κουβαλά το δικό του ''φορτίο''... Ας μην ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι καταδίκασαν σε θάνατο τον μεγαλύτερο αθώο -τον ίδιο τον Χριστό..


Lucas: I want a word with Theo. Look into my eyes. Look me in the eyes. What do you see? Do you see anything? Nothing. There's nothing. There's nothing. You leave me alone now. You leave me alone now, Theo. Then i'll go. Thank you.

Ο Lucas, ένας μεσήλικας νηπιαγωγός που εργάζεται σε μια κωμόπολη στα βόρεια της Δανίας, βρίσκεται κατηγορούμενος για τη σεξουαλική παρενόχληση ενός μικρού παιδιού, ύστερα από μια παρανόηση. Η ζωή του αλλάζει ριζικά από τη μια στιγμή στην άλλη καθώς έρχεται αντιμέτωπος με την βάναυση τοπική κοινωνία. Τώρα προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητα του, να σώσει την σχέση του με τον γιο του και κυρίως να διατηρήσει την αξιοπρέπεια και ψυχική του αρτιότητα..
Ο πολύ καλός ανερχόμενος ηθοποιός Mads Mikkelsen (Hannibal series, Michael Kohlaas) πρωταγωνιστεί σε αυτή τη δραματική ταινία, υπό την σκηνοθεσία του Thomas Vinterberg, στον ρόλο ενός ανθρώπου τίμιου που βρίσκεται ξαφνικά μπλεγμένος με μια πολύ βαριά κατηγορία -αυτή της παιδεραστίας. Όμως το επίκεντρο του έργου δεν είναι τόσο τα γεγονότα, όσο η αντίδραση του κόσμου πάνω σε αυτά. Φυσικά χωρίς αποδείξεις και λοιπά στοιχεία ένας άνθρωπος δεν μπορεί να κατηγορηθεί από την πολιτεία· αυτό δεν ισχύει όμως και για την κοινωνία, η οποία από μόνη της έχει την δύναμη να κρίνει, να δικάζει και να τιμωρεί με τον χειρότερο τρόπο μια ανθρώπινη ψυχή για την οποία στην ουσία δεν γνωρίζει τίποτα (''το κυνήγι''). Η σκηνοθεσία χαρακτηρίζεται από μια καλλιτεχνική απλότητα και με ρεαλισμό παρακολουθούμε όλες τις φυσικές αντιδράσεις και την ψυχολογία του ήρωα μέχρι να φτάσουμε στο αινιγματικό τέλος, το οποίο κρύβει ένα μήνυμα. Η ταινία ήταν η επίσημη πρόταση της Δανίας για το όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, το 2013.

''Ο άνθρωπος είναι σαν ένα σκοινί τεντωμένο μεταξύ κτήνους και υπερανθρώπου - ένα σκοινί πάνω από την άβυσσο''.
Friedrich Wilhelm Nietzsche (1844-1900, Γερμανός φιλόσοφος)

Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

Camille Claudel 1915 (2013)

Για την κατάρα του καλλιτέχνη..
Η τέχνη είναι μια διέξοδος. Ένα δόσιμο ψυχής. Μια λύτρωση του προσώπου που βρίσκει τον τρόπο να αποτυπώσει όσα βλέπει, όσα νιώθει, ότι τον στοιχειώνει -καλό ή κακό. Για τον καλλιτέχνη, η εφαρμογή των ιδεών του είναι τόσο αναγκαία γι' αυτόν όσο ο αέρας που αναπνέει. Ίσως γι' αυτό κάποιες ψυχικές νόσοι να σχετίζονται με τον τομέα αυτό. Ο Freud είπε ότι η ''αντικατάσταση'' της πραγματικότητας με την φαντασία μέσω της τέχνης είναι μια μορφή αποφυγής και εκτόνωσης πολλών νευρώσεων. Ωστόσο, αποτελεί έναν τρόπο όχι για να ξεφύγει κάποιος από την πραγματικότητα, αλλά να παραμείνει ενεργός σε αυτή. Επίσης, αν θεωρήσουμε ότι όλοι οι άνθρωποι καταφεύγουν στη φαντασία για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα τους ή ότι πάντα βλέπουν αυτή τη πλευρά των πραγμάτων που τους βολεύει, οι καλλιτέχνες ιδιαίτερα ανακαλύπτουν το μέσο για να πλάσουν κάτι όμορφο με όλα αυτά. Εφόσον είναι άνθρωποι προικισμένοι, τους αξίζει η καλοπροαίρετη κριτική με σεβασμό στην ιδιοσυγκρασία του καθενός. Είναι σημαντικό· γιατί τα έργα τους προσφέρουν ανακούφιση και παρηγοριά στα άλλα άτομα που δεν είναι καλλιτέχνες και δεν μπορούν να διοχετεύσουν τα συναισθήματά τους..


Ένα κομμάτι της ζωής της γλύπτριας Camille Claudel η οποία κατηγορούμενη για ψυχικές διαταραχές παρέμεινε έγκλειστη σε ένα άσυλο στη νότια Γαλλία το 1915. Με την οικογένεια της να της έχει εναντιωθεί, την υποψία της κλοπής των έργων της από τον πρώην εραστή της και γλύπτη Auguste Rodin, η Camille περιμένει υπομονετικά την επίσκεψη του αδερφού της ελπίζοντας ότι με την σύμφωνη γνώμη του γιατρού θα μπορέσει να επιστρέψει στο σπίτι και στην τέχνη της..

Η Julliette Binoche υπό την σκηνοθετική στέγη του Bruno Dumont δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας της σε μια βιογραφική ταινία υποδυόμενη την Camille Claudel, μια γυναίκα χαρισματική, γεμάτη ζωή και πάθος για τα έργα της, εγκλωβισμένη πια σε μια κατάσταση εντελώς αταίριαστη γι' αυτή. Τώρα, ο κόσμος της είναι μοναχικός, γεμάτος φοβίες και σκέψεις για το παρελθόν, περιτριγυρισμένος από πραγματικά τρελούς ανθρώπους, με μόνη της ελπίδα την οικογένεια της, η οποία έχει την δύναμη να την βγάλει από αυτή τη φυλακή. Ο αδερφός της Paul Claudel (μετέπειτα ποιητής και διπλωμάτης) αντιπροσωπεύει την νοοτροπία της εποχής -με τον έντονο συντηρητισμό, την υπερβολική προσήλωση στην θρησκεία και την μειονεκτική αντιμετώπιση των γυναικών, να τον οδηγούν στην πεποίθηση ότι ο εγκλεισμός είναι ο μόνος τρόπος να σωθεί το πνεύμα της αδερφής του από την ''αμαρτία'', παρά την διαβεβαίωση του γιατρού ότι η Camille είναι πια υγιής. Ο τόνος του έργου είναι περισσότερο περιγραφικός και το σενάριο βασίζεται σε μονολόγους (η επικοινωνία επιτυγχάνεται μέσω της αλληλογραφίας) γι' αυτό μπορεί να θεωρηθεί λίγο αργή σε ρυθμό και κουραστική σε κάποια σημεία, όμως η ομορφιά των χειμωνιάτικων σκηνικών σε ένα απομακρυσμένο άσυλο στα 1915 και ο ψυχικός κόσμος μιας ταλαντούχας γυναίκας που παλεύει να απελευθερωθεί, κρατούν το ενδιαφέρον. Πολύ σπαρακτική η σκηνή όπου πιάνει το χώμα και προσπαθεί να πλάσει μια μορφή στα χέρια της αλλά αμέσως το αφήνει, αντικατοπτρίζει όλο το νόημα της ταινίας. Εντέλει, η Camille Claudel παρέμεινε έγκλειστη για τα επόμενα 29 χρόνια μέχρι το τέλος της ζωής της, μακριά από τον πολιτισμό, μακριά από την τέχνη της, τον σκοπό της ζωής της..

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Helium (2014)

-Να... Αυτό είναι όλο...
Δίστασε λίγο ακόμη και κατόπιν, ανασηκώθηκε. Έκανε ένα βήμα. Εγώ ούτε που μπορούσα να κινηθώ.
Πλάι στον αστράγαλο του, φάνηκε μια κίτρινη αστραπή. Απόμεινε ακίνητος για μια στιγμή. Δεν έκλαψε. Δεν φώναξε. Έπεσε απαλά, καθώς πέφτει ένα δέντρο. Και εξαιτίας της αμμουδιάς, δεν έκανε κανένα θόρυβο.

από το βιβλίο ''Ο Μικρός Πρίγκιπας'', του  Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ


Ένα άρρωστο μικρό αγόρι που νοσηλεύεται, βρίσκει ελπίδα και χαρά μέσα από τις ιστορίες ενός επιστάτη του νοσοκομείου για ένα μαγικό μέρος στον ουρανό που λέγεται Ήλιο. Ο φανταστικός αυτός κόσμος γίνεται ένα καταφύγιο, δίνοντας του την ευκαιρία να ταξιδεύει μακριά από τη θλιβερή πραγματικότητα..
Αποτελεί την φετινή νικήτρια ταινία μικρού μήκους στα βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου στην κατηγορία Live Action και έρχεται από τη Δανία. Η σκηνοθεσία ανήκει στον Anders Walter, ο οποίος εκτός από το γεγονός ότι μας παρουσιάζει μια απίστευτα συγκινητική -όχι όμως μελοδραματική- ιστορία με έναν τρυφερό και σεβαστό τρόπο, χρησιμοποιεί ειδικά επεξεργασμένες εικόνες/εφέ, ένα εγχείρημα αρκετά δύσκολο για μια ταινία χαμηλού προϋπολογισμού. Μέσα σε 23' μόλις λεπτά μας παραδίδει σε έναν κόσμο γεμάτο χρώματα και ευτυχία έτσι που μόνο μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού θα μπορούσαμε να δούμε..

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

300: Rise of an Empire (2014)

"Η δόξα και ο πλούτος, χωρίς σύνεση, δεν είναι πράγματα ασφαλή".
Δημόκριτος, 470-370 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος


Themistocles: Better we show them, we chose to die on our feet, rather than live on our knees!

Μετά την επιτυχία του στη μάχη του Μαραθώνα, ο Αθηναίος στρατηγός Θεμιστοκλής προσπαθεί να πείσει τους Έλληνες να συμμαχήσουν και να πολεμήσουν εναντίον των ναυτικών δυνάμεων του Ξέρξη, που έχουν ως επικεφαλή την εκδικητική ναύαρχο Αρτεμισία. Οι ναυμαχίες στο Αρτεμίσιο και στη Σαλαμίνα αποδεικνύονται καθοριστικές..
Βασισμένο στο graphic novel ''Xerxes'' του Frank Miller (δημιουργός και του Sin City), όπως και το πρώτο μέρος της σειράς ταινιών 300, με τον Noam Murro να αναλαμβάνει την σκηνοθεσία έναντι του Zac Snyder, είναι μια επική περιπέτεια γεμάτη δράση και ένταση, εμπνευσμένη από ιστορικά γεγονότα -όχι όμως αληθή και ακριβή. Αυτό δεν έχει καμία σημασία, εξάλλου δεν είναι και ο στόχος της ταινίας. Είναι μια μεταφορά κόμικ στο σινεμά και μας παρουσιάζει μια σκοτεινή αρχαία Ελλάδα βαμμένη σε μαύρο και κόκκινο φόντο, πλαισιωμένη από άψογα εφέ (το 3D είναι άκρως εντυπωσιακό) και με την ιδιαιτερότητα αυτή τη φορά να βλέπουμε συναρπαστικές ναυτικές συμπλοκές, εκτός από τις μάχες ξηράς. Το έργο συμπληρώνει ένα δυνατό, επίσης επικό, με πινελιές ροκ soundtrack και καλοί ηθοποιοί όπως ο Sullivan Stapleton ως Θεμιστοκλής, η δυναμική Eva Green ως Αρτεμισία, ο Rodrigo Santoro ως Ξέρξης και η Lena Headey ως βασίλισσα Γοργώ . Αισθητή η απουσία του Gerard Butler (ο οποίος υποδυόταν τον Σπαρτιάτη στρατηγό Λεωνίδα στο πρώτο μέρος) θα ήταν αδύνατη βέβαια αφού έπεσε στο πεδίο της μάχης με τους 300 πολεμιστές του, απουσιάζει όμως και η ουσιαστικότερη σεναριακή δομή της πρώτης ταινίας, του 2006. Το δεύτερο αυτό μέρος βασίζεται περισσότερο στα εφέ και τον εντυπωσιακό σχεδιασμό των μαχών, γεμάτων βία, όμως δεν παραλείπει να θυμίσει και τις αξίες των αρχαίων όπως η δικαιοσύνη, η γενναιότητα, η δημοκρατία και η προάσπιση της ελευθερίας..

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

Only Lovers Left Alive (2013)

Μια στάση στην άκρη του δρόμου. Όποιου δρόμου θέλεις. Εσύ διαλέγεις. Κάθισε όπως μπορείς ώστε να είσαι άνετα, σήκωσε το κεφάλι σου και αργά κοίτα προς τα πάνω.. Είναι αδύνατο να μην αναρωτηθείς.. Τι σου δίνει κίνητρο να ελπίζεις; Το δυσκολότερο είναι να το κάνει κανείς απερίσκεπτα· όμως τι ισχύει για την υπόλοιπη μερίδα ανθρώπων; Είναι τελικά τόσο μέγιστη η απόσταση μεταξύ της ζωής και του θανάτου; Είναι μια αιωνιότητα ή σε εμάς φαίνεται ότι περνά γρήγορα όπως μια σειρά αυτοκίνητα που σταματούν στο κόκκινο φανάρι και μετά εξαφανίζονται σιγά σιγά από τα μάτια μας..;


Ο Adam και η Eve, ένα ζευγάρι βρικολάκων, συναντιούνται μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα καθώς είχαν επιλέξει να ζουν χωριστά.  Τώρα τους δίνεται η ευκαιρία να ανανεώσουν την αιώνια αγάπη, τρυφερότητα και συντροφικότητα τους. Ο κυρίαρχος σκοπός τους ήταν πάντα η επιβίωση, αυτή όμως απειλείται πια από την παρακμάζουσα ανθρωπότητα. Η ηρεμία τους διαταράσσεται και από νέα προβλήματα όπως αυτά που τους δημιουργεί η ατίθαση μικρή αδερφή της Eve..
Σε αυτή τη νέα δημιουργία του ο Jim Jarmusch (Broken Flowers, Coffee and Cigarettes, Dead Man) μας ''βυθίζει'' σε ένα σχεδόν σουρεαλιστικό κόσμο όπου κυριαρχεί η μεγάλη διαφορά μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών-εραστών. Από τη μια μεριά ο πεσιμιστής, καταθλιπτικός και απογοητευμένος από τους ανθρώπους (ζόμπι -όπως τους αποκαλεί) Adam (Tom Hiddleston) και από την άλλη η γεμάτη ζωή και αισιόδοξη Eve (Tilda Swinton), τους οποίους όμως ενώνει η αγάπη για την μουσική και την γνώση που έχει πια μετατραπεί σε μια βαθιά και ειλικρινή συμβίωση που κρατά αιώνες. Η ψυχολογία και αντίθεση τους γίνεται εμφανής και στον τόπο διαμονής τους (συμβολισμός) με τον Adam να έχει βρει το καταφύγιο του στις απομακρυσμένες συνοικίες του έρημου πια Ντιτρόιτ (επίσης συμβολισμός της φθοράς μιας ακμάζουσας κοινωνίας) και την Eve στην Ταγγέρη, μια από τις σπουδαιότερες πόλεις του Μαρόκου, η οποία σφύζει από ζωή ακόμα και τη νύχτα. Δεν είναι ακριβώς μια ιστορία αγάπης, αλλά περισσότερο ένα ταξίδι αναζήτησης των αξιών της ζωής μέσω ιστορικών γεγονότων - προσώπων και φιλοσοφικών οδών. Ο Jarmusch χρησιμοποιεί την βαμπιρική θεματολογία έμμεσα με την αιωνιότητα της φύσης της, ώστε να ασκήσει μια κριτική της τέχνης και την αντιμετώπιση της από το ανθρώπινο είδος. Αυτό γίνεται κυρίως ορατό με τον ρόλο που υποδύεται με μαεστρία ο John Hurt ως Christopher Marlowe (ο οποίος φημολογείται ότι έγραψε τα έργα του William Shakespeare) αλλά εφαρμόζει και πολλούς άλλους συμβολισμούς σε όλη τη διάρκεια του έργου (πχ. τα ίδια τα ονόματα των πρωταγωνιστών Αδάμ και Εύα). Νοσταλγικοί ήχοι με ηλεκτρική κιθάρα, μελαγχολικοί ή δυνατοί ακόμη και ανατολίτικα κομμάτια συνθέτουν την ιδιαίτερη και προσεγμένη μουσική του Jarmusch, η οποία ''ντύνει'' άψογα την ταινία και αποτελεί το δυνατότερο κομμάτι της, χωρίς να υποτιμάται το σενάριο ούτε και οι ερμηνείες των Hiddleston-Swinton..

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014

Nebraska (2013)


David Grant: Dad, why didn't you tell us that wasn't Ed's house?
Woody Grant: I didn't know what the hell you were doing.
Ross Grant: Have you ever seen us steal machinery before?
Woody Grant: I never know what you boys are up to.
Ross Grant: Why didn't you say it wasn't your's?
Woody Grant: I thought you wanted it.
Ross Grant: What would we want an old compressor for?
Woody Grant: That's what i couldn't figure out.

Ο ηλικιωμένος Woody Grant νομίζει ότι έχει κερδίσει ένα εκατομμύριο δολάρια σε ένα λαχείο διαφημιστικής εταιρίας. Καθώς κανείς δεν μπορεί να τον πείσει ότι πρόκειται για απάτη, ο μικρότερος γιος του αποφασίζει να τον πάει από την Μοντάνα στο Λίνκολν της Νεμπράσκα για να παραλάβει τα χρήματα. Στη διαδρομή θα συναντήσουν συγγενείς, παλιούς φίλους και μη, θα ανακαλύψουν κρυφές πτυχές της ζωής του και μια νέα προσέγγιση για το μέλλον..
Η τελευταία ταινία του Ελληνοαμερικανού σκηνοθέτη Alexander Payne (The Descendants, Sideways, About Schmidt), αποτελεί μια σπουδή όχι μόνο σκηνοθεσίας, εικόνας και σεναρίου αλλά και πάνω στις οικογενειακές σχέσεις, ιδιαίτερα των παιδιών με τους γονείς καθώς αυτοί διαβαίνουν την τρίτη ηλικία. Το ασπρόμαυρο φιλμ, ατμοσφαιρικό και καλλιτεχνικό, συνδυασμένο με τους ήχους της country μουσικής, τονίζει την ομορφιά της Βόρειας Αμερικής σε συνάρτηση με την νοοτροπία των κατοίκων της Αμερικανικής επαρχίας και κυρίως των οικογενειών, με τις όποιες ιδιαιτερότητες των συγγενικών σχέσεων. Ο Bruce Dern δίνει μια εκπληκτική ερμηνεία ως Woody Grant, έναν χαρακτήρα ταλαιπωρημένο από το αλκοόλ, στα πρώιμα στάδια της άνοιας ο οποίος ήταν πάντα κλεισμένος στον εαυτό του, στον κόσμο του, μην αφήνοντας ούτε στα παιδιά του να γνωρίσουν το ποιος είναι, την ιστορία του παρελθόντος του. Τώρα πια απλά υπάρχει και ζει εκεί όπου τον έχουν οδηγήσει οι επιλογές και τα λάθη του. Ο μικρότερος γιος, τον οποίο υποδύεται επίσης πολύ εύστοχα ο Will Forte, με την ευαισθησία και ευσυνειδησία που τον διακατέχει, προσπαθεί να γνωρίσει τον πατέρα του και να τον συγχωρήσει προσφέροντας του αυτό το ταξίδι, δίνοντάς του και την ευκαιρία να αποκτήσει το χαμένο κύρος του και την ελπίδα για ζωή. Η ιδιότροπη μητέρα -η επίσης ξεχωριστή για την ερμηνεία της June Squibb- λειτουργεί ως συμπληρωματικός κρίκος στο όλο αποτέλεσμα των σχέσεων μεταξύ των οικογενειακών μελών δικαιολογώντας πολλές από τις ρωγμές στην ευαίσθητη ισορροπία τους. Πολλές οι συμβολικές αναφορές και πάνω σε παραπαίοντα σημάδια της σημερινής κοινωνίας όπως η προσήλωση στην τηλεόραση, η απληστία των ανθρώπων, η αποξένωση. Συνολικά είναι υποψήφια για 6 όσκαρ σε όλες τις κύριες κατηγορίες μεταξύ των οποίων και αυτό της Καλύτερης Φωτογραφίας (κινηματογραφία) για τον Φαίδων Παπαμιχαήλ (jr.). 

Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

Philomena (2013), London River (2009)

Μια καρδούλα· τόσο μικρή που τι να χωρέσει. Όμως η αγάπη παντού χωρά. Ακόμα και αν έρχεται από χιλιόμετρα μακριά, ακόμα και αν δεν έχει βρεθεί ποτέ, ακόμα και αν είναι κοντά -ή τόσο μακριά. Ακόμα και αν δεν ειπώθηκε ποτέ ή επαναλαμβάνεται καθημερινά. Παντού βρίσκεται..

Philomena (2013)



Philomena: But i don't wanna hate people. I don't wanna be like you. Look at you.
Martin Sixsmith: I'm angry.
Philomena: Must be exhausting.

Ο Martin Sixsmith, ένας πρώην πολιτικός και δημοσιογράφος, αναλαμβάνει να γράψει για την ιστορία της Philomena, μιας Ιρλανδής ηλικιωμένης γυναίκας που ψάχνει για τον γιο της, αφού πολλά χρόνια πριν δόθηκε για υιοθεσία παρά την θέληση της. Τα ίχνη οδηγούν στην Φιλαδέλφεια και έτσι ταξιδεύουν μαζί για την Αμερική . Εκτός από την αναζήτηση του χαμένου γιου, το ταξίδι αποδεικνύεται μια βαθύτερη ανακάλυψη του εσωτερικού κόσμου της καλοκάγαθης Philomena και του απογοητευμένου Martin..
Ο Stephen Fears (The Queen, Cheri, Dirty Pretty Things) μας δείχνει το σκηνοθετικό του ταλέντο μέσω μιας αληθινής ιστορίας -παρουσιαζόμενης ως δημοσιογραφικής έρευνας- πλεγμένης με ισορροπία μεταξύ δράματος και κωμικού στοιχείου. Στο κέντρο του σεναρίου κυριαρχεί η αντίθεση των χαρακτήρων των δυο κύριων πρωταγωνιστών, με την γεμάτη καλοσύνη και θρήσκα Philomena που ξέρει να συγχωρεί και να βλέπει το καλό σε όλους τους ανθρώπους και τον κυνικό, ρεαλιστή και σκεπτόμενο με βάση τη λογική Martin να την αμφισβητεί, με κίνητρο όμως να την προστατέψει. Η Philomena προκαλεί τον τρόπο σκέψης του Martin -και των θεατών βέβαια, οδηγώντας σε αμφιβολίες και ερωτηματικά όσον αφορά την θρησκεία, τις προθέσεις των άλλων ανθρώπων απέναντι μας, αλλά και την αντιμετώπιση που έχουμε εμείς απέναντι σε αυτούς. Η Judi Dench μια ηθοποιός με βαρύτητα και επιβλητική υποκριτική, είναι για άλλη μια φορά υπέροχη στο ρόλο της γλυκιάς και ευγενικής ηλικιωμένης και υποψήφια για το όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Πολύ καλός και ο Steve Coogan ως Martin Sixsmith, παρόλο που είναι περισσότερο γνωστός για κωμικούς ρόλους. Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο ''The Lost Child of Philomena Lee'' του Martin Sixsmith και οι σεναριογράφοι Steve Coogan και Jeff Pope κέρδισαν το βραβείο Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.

London River (2009)



Η Elisabeth, μια Αγγλίδα μητέρα ταξιδεύει στο Λονδίνο ώστε να επισκεφτεί την φοιτήτρια κόρη της, η οποία αγνοείται, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στο μετρό στις 7 Ιουλίου του 2005. Κατά την διάρκεια της αναζήτησης της συναντά έναν Αφρικανό δασοκόμο, ο οποίος αναζητά επίσης τον γιο του, που έχει να τον δει δεκαπέντε χρόνια. Τώρα πρέπει εκτός από την απογοήτευση και την θλίψη να αντιμετωπίσει την ξενοφοβία της, καθώς όπως αποδεικνύεται τα παιδιά τους ήταν φίλοι και σύντροφοι..
Μια γλυκιά δραματική ταινία βασισμένη σε ένα αληθινό περιστατικό που κόστισε την ζωή πενήντα δύο ανθρώπων. Χωρίς υπερβολές και περιττούς μελοδραματισμούς, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Rachid Bouchareb, μας δείχνει την αγάπη δυο γονέων να ''δένει'' τις διαφορές μεταξύ ανθρώπων όπως φυλής, φύλου, θρησκείας, γλώσσας, πολιτισμών. Οι αντιθέσεις τονίζονται μέσω της προβολής της μεγαλούπολης του Λονδίνου ως ένα κέντρο πολλών εθνικοτήτων και του έντονου παρουσιαστικού του Αφρικανού πατέρα Ousmane (Sotigui Kouyate). Η σεναριακή δομή προωθεί την συγκίνηση -εξάλλου είναι μια πραγματικά δραματική ιστορία- όμως με ρεαλισμό. Μαγευτική η Brenda Blethyn, η οποία υποδύεται τον ρόλο μιας μητέρας που έχει μόνο την κόρη της και ζει μόνη σε ένα προάστιο της Αγγλίας με αντικειμενικό τρόπο σε κάθε της κίνηση και αντίδραση, γεμάτη ανθρωπιά και σεβασμό, ιδίως όταν ξεπερνά τους φόβους της απέναντι στους ανθρώπους..

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Dallas Buyers Club (2013)

Υπάρχει ένας ήχος· διαφορετικός στο μυαλό του κάθε ανθρώπου, ο οποίος σηματοδοτεί κάποιον φόβο. Φόβο για απώλεια, φόβο για προδοσία, φόβο ανικανότητας, φόβο θανάτου, φόβο απέναντι σε μια ανίατη ασθένεια. Αυτόν τον ''ήχο'', αυτό το ''σήμα'' μπορεί να το ακούσει κανείς μόνο όταν αυτός ο φόβος έχει πραγματωθεί. Στη συνέχεια διασπείρεται και εξαπλώνεται προς πολλές κατευθύνσεις, γιατί έτσι διαδίδονται τα ηχητικά κύματα μέσα στα πεδία. Πως μοιάζει; Μπορεί να ακούγεται σαν συριγμός, σαν ένα σφύριγμα, σαν κάτι αχανές που αναδύεται από πολύ βαθιά...


Ron Woodroof: Let me give y'all a little news flash. There ain't nothin' out there can kill fuckin' Ron Woodroof in 30 days.

Ο Ron Woodroof ένας ομοφοβικός καουμπόι που δουλεύει ως ηλεκτρολόγος στο Τέξας του 1985, μαθαίνει ότι έχει προσβληθεί από τον ιό του AIDS και του απομένουν μόλις 30 ημέρες ζωής. Μετά το αρχικό σοκ, αποκομμένος από το φιλικό του περιβάλλον, προσπαθεί να συνηθίσει την νέα αυτή πραγματικότητα και να παλέψει για τη ζωή του. Το AZT είναι το φάρμακο που χρησιμοποιείται στις ΗΠΑ, όμως λόγω του ότι βρίσκεται σε ερευνητικό στάδιο δεν έχουν όλοι το δικαίωμα χρήσης του και επίσης έχει πολλές αρνητικές παρενέργειες. Έτσι, με την βοήθεια ενός γιατρού από το Μεξικό, αποφασίζει να ''εισάγει'' άλλα, καταλληλότερα φάρμακα και τα πουλά σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη, ιδρύοντας την λέσχη Dallas Buyers. Με την πράξη του αυτή όμως έρχεται σε αντιπαράθεση με την πολιτεία και την ιατρική κοινότητα, η οποία αρνείται να αξιολογήσει την δική του έρευνα που φαινομενικά σώζει ζωές..
Ένα συγκλονιστικό δράμα από τον σκηνοθέτη Jean-Marc Vallee, το οποίο βασίζεται σε αληθινή ιστορία και πραγματεύεται όλο τον αντίκτυπο της ιστορίας του ιού του AIDS, την εκμετάλλευση και την υποκριτική τακτική των φαρμακοβιομηχανιών, τον ομοφοβισμό και την προκατάληψη έναντι των φορέων σε μια εποχή έξαρσης του ιού (δεκαετία 80). Ο Matthew McConaughey δίνει μια πολύ αξιόλογη ερμηνεία και μάλιστα υπέβαλε τον εαυτό του σε μια άκρως εξαντλητική απώλεια βάρους για τις ανάγκες του πρωταγωνιστικού ρόλου. Στον δεύτερο ρόλο ο Jared Leto, ως ο τραβεστί συνεργάτης του Ron, ασκεί τόσο μαγνητισμό στην οθόνη που ο θεατής δεν μπορεί να πάρει τα μάτια του από πάνω του. Ένα μικρό διαμάντι του ανεξάρτητου Αμερικανικού κινηματογράφου, μια σπουδή για τις ανθρώπινες σχέσεις οι οποίες από ότι φαίνεται εκλείπουν μπροστά σε μια ''θανάσιμη'' απειλή. Βέβαια σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει με την εξέλιξη της ιατρικής και παρότι δεν υπάρχει θεραπεία ίασης ή προληπτικό εμβόλιο, πολύ σπάνια η ασθένεια προκαλεί θνησιμότητα και το προσδόκιμο ζωής είναι κοντά στο φυσιολογικό (ακολουθείται αντιρετροϊκή θεραπεία). Αυτό που ίσως δεν έχει αλλάξει όμως, είναι η προκατάληψη απέναντι στους οροθετικούς ανθρώπους και η κοινωνική απομόνωση στην οποία υποβάλλονται..

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

The Wolf of Wall Street (2013)

*φθορά, η, ουσ.: καταστροφή, βλάβη/διάβρωση/ηθική μείωση
*ματαιοδοξία, η, ουσ.: κενοδοξία/ως ιδιότητα το να νοιάζεται κανείς και να επιδιώκει πράγματα μάταια, ασήμαντα, καθώς και να τα επιδεικνύει.

Για την φθορά των πραγμάτων.. Ότι είναι ακραίο έχει ημερομηνία λήξης. Αυτό ισχύει για τα πάντα, ακόμα και για τις ανθρώπινες σχέσεις. Μόνο η ισορροπία κρατά σταθερές τις αξίες. Όσον αφορά την ματαιοδοξία, είναι ένας αυτοκαταστροφικός δρόμος, γιατί αυτή η απελπιστική επιδίωξη για αναγνώριση προκαλεί μεγάλη ένταση στην ψυχή με αποτέλεσμα να μην της απομένει ενέργεια για τίποτε άλλο. ''Η ματαιοδοξία είναι σε θέση, περισσότερο από κάθε άλλο ελάττωμα, να εμποδίσει κάθε ελεύθερη εξέλιξη του ανθρώπου''.


O Jordan Belfort, ένας ανερχόμενος νεαρός χρηματιστής από το Long Island, μετακομίζει στη Νέα Υόρκη, με απώτερο σκοπό να δουλέψει στην Wall Street και να βγάλει πολλά χρήματα. Έχοντας φυσικό ταλέντο στις πωλήσεις αποφασίζει να ιδρύσει την δική του εταιρία, μαζί με τον φίλο του Donny Azoff, την οποία ονομάζει Stratford-Oakmont. Μέσω νόμιμων και μη μέσων, λίγο πριν κλείσει τα 26 του χρόνια, έχει καταφέρει να είναι κάτοχος μιας τεράστιας περιουσίας πολλών εκατομμυρίων, μια σύζυγο και παιδιά, χωρίς όμως να λείπουν τα πάρτι, οι γυναίκες, η χλιδή και φυσικά οι καταχρήσεις ναρκωτικών. Τα τελευταία μαζί με άλλα ατυχή συμβάντα τον αφήνουν εκτεθειμένο απέναντι στη δικαιοσύνη, καθώς το FBI παρακολουθεί κάθε του βήμα, οδεύοντας προς την σταδιακή κατάρρευση της αυτοκρατορίας του..
Η μεταφορά στη μεγάλη οθόνη της πραγματικής ιστορίας του Jordan Belfort, ο οποίος καταδικάστηκε σε 22 μήνες φυλάκιση και 110 εκατομμύρια δολάρια αποζημίωση στα μέσα της δεκαετίας του '90, για πολλές απάτες, ξέπλυμα χρήματος και πώληση ψεύτικων μετοχών. Ο Martin Scorsese χρησιμοποιεί κλασική σκηνοθεσία, με γρήγορες λήψεις, αλλά και αφήγηση, κινούμενος σε κωμική κυρίως βάση. Ξεχωρίζουν μικρές σκηνές ενδιάμεσα που δίνουν το χαρακτηριστικό του στυλ (όπως πχ. η σκηνή με τον πράκτορα του FBI στο μετρό). Ο Leonardo DiCaprio, ο οποίος συνεργάζεται για 5η φορά με τον Scorsese δίνει μια εκπληκτική ερμηνεία και μας μεταφέρει πειστικά στον κόσμο του Jordan όπου κυριαρχεί η ατιμία, η διαφθορά, η εκμετάλλευση, η αισχροκέρδεια και όλα αυτά όχι μόνο να παρακινούνται από τον ίδιο, αλλά και να διδάσκονται με σκοπό το κέρδος. Εκτός από την οικονομική καταστροφή αφελών ανθρώπων -θύματα παραπλάνησης- η ταινία πραγματεύεται και την ατομική καταστροφή που φέρνει ο υπέρμετρος πλούτος, ιδιαίτερα μέσω της κατάχρησης ουσιών. Όλα αυτά ήταν επίσης κομμάτι της τότε εποχής, με μια τάση καταπάτησης των ηθικών φραγμών σε όλα τα επίπεδα που ξεκίνησε από την δεκαετία του '70, κορυφώθηκε στα '80s και σταθερά άρχισε να μειώνεται από τα μέσα του '90. Πολύ καλή και η ερμηνεία του Jonah Hill, ως Donny Azoff, ο οποίος ξεχωρίζει και αποδεικνύει το υποκριτικό του ταλέντο. Στην ταινία προσφέρουν με την παρουσία τους και άλλοι πολλοί καλοί ηθοποιοί σε μικρούς ρόλους, όπως ο Matthew McConaughey ως Mark Hanna, το πρώτο αφεντικό και μέντορας του Jordan στις πωλήσεις μετοχών και ο Γάλλος Jean Dujardin (The Artist) ως ο Ελβετός τραπεζίτης ο οποίος αναλαμβάνει την δημιουργία του τραπεζικού λογαριασμού του Jordan στην Ευρώπη.

''Ό,τι είναι έπαρση στους αδύναμους, στους δυνατούς είναι μεγαλείο''.  
Vauvenargues, 1715-1747, Γάλλος γνωμικογράφος