Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Belle (2013)

“Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων”.
Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος


Στην ρατσιστική κοινωνία της Αγγλίας του 18ου αιώνα, η Dido Elizabeth (Belle) είναι μια νεαρή κοπέλα, κόρη του ναυάρχου John Lindsay και μιας φτωχής γυναίκας Αφρικανικής καταγωγής. Μετά τον θάνατο της μητέρας της, αφήνεται από τον πατέρα της να μεγαλώσει στο πλούσιο σπίτι του θείου του, λόρδου Mansfield. Παρόλο που δέχεται αγάπη και εκτίμηση από το οικογενειακό περιβάλλον, καθώς μεγαλώνει βιώνει την κοινωνική απαξίωση και υποβάθμιση, ωστόσο προσπαθεί να κατανοήσει τις ρίζες όλης αυτής της αδικίας και αργότερα να αγωνιστεί εναντίον της με την βοήθεια ενός οραματιστή ανερχόμενου δικηγόρου..
Η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία και συγκεκριμένα είναι εμπνευσμένη από ένα πίνακα ζωγραφικής που κοσμεί το Kenwood στο Λονδίνο, την αρχική κατοικία των Mansfield, όπου απεικονίζονται η Dido Elizabeth Belle με την ξαδέρφη της Λαίδη Elizabeth Murrey. Μέσω μιας τέλειας αναπαράστασης της εποχής, πολύ καλή σκηνοθεσία (Amma Asante) και ένα σύνολο από εξαιρετικές ερμηνείες από όλο το καστ (Guru Mbatha-Raw, Tom Wilkinson, Emily Watson, Sam Reid), βλέπουμε την ακραία αντιμετώπιση που λάμβαναν οι έγχρωμοι περίπου το 1780 και την μεγάλη απόσταση στα δικαιώματα αντρών-γυναικών, μέσα από τον ψυχικό κόσμο μιας νέας γυναίκας που ζει μεν μέσα στην αριστοκρατία, αλλά δέχεται αρνητική αντιμετώπιση λόγω της καταγωγής της. Το ζήτημα της κοστολόγησης της ανθρώπινης ζωής δίνεται με κίνητρο ένα γεγονός: τον τραγικό θάνατο περισσότερων από εκατό σκλάβων στη θάλασσα, οι οποίοι δολοφονήθηκαν, ώστε να εισπραχθούν χρήματα από ασφαλιστική εταιρία με την πρόφαση ότι είχαν αρρωστήσει από την έλλειψη νερού (γνωστή και ως υπόθεση Zong). Αξίες όπως η δημοκρατία, η ισότητα, η οικογένεια, η αγάπη, τα ίδια πράγματα που είναι σημαντικά και σήμερα, ταλαντεύονται και ισορροπούν άψογα σε αυτή την “όμορφη” ταινία με δραματικά στοιχεία που είναι γεμάτη ρομαντισμό, πίστη, ελπίδα και κυρίως ανθρωπιά..

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

In-gan-jung-doc (2014)

Περί έρωτα..
Ένα κομμάτι της ανθρώπινης μοίρας που μοιάζει τόσο αναπόφευκτο, όσο η πρώτη μας ανάσα. Αυτή η ανησυχητική εμμονή που σε ωθεί στο να ακούς συνεχώς το ίδιο τραγούδι, να τρως το ίδιο φαγητό, να περπατάς στα ίδια μέρη, να φοράς τα ίδια ρούχα. Να ξαπλώνεις δίπλα σε μια φωτογραφία, να λατρεύεις ένα αντικείμενο. Όλα όσα εκείνα σου θυμίζουν ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Τώρα οι καταχρήσεις μοιάζουν καλή ιδέα. Γιατί θέλεις να χρησιμοποιήσεις οτιδήποτε σε ωθεί να ξεχάσεις. Να αντικαταστήσεις αυτή την απειλητική για το μυαλό κατάσταση με μια άλλη. Όμως να που δεν μπορείς να κοιμηθείς, δεν μπορείς να συγκεντρωθείς, και η δουλειά, όπως και οτιδήποτε άλλο, μοιάζει αδύνατη. Νιώθεις σαν να είσαι πια ένας άλλος. Μια ολέθρια εσωτερική μάχη που δε σου επιτρέπει να αναπνεύσεις. Μια πραγματικά υφιστάμενη αρρώστια που χτυπά επιστημονικά αποδεδειγμένα την καρδιά. Μια υπέρμετρη καταστροφή του είναι..


Στην Κορέα του 1969, κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, ο συνταγματάρχης Kim Jin-pyeong γυρίζει στην πόλη του, αφού έχει υπηρετήσει με γενναιότητα και θεωρείται ήρωας πολέμου. Όμως, υποφέρει από μετα-τραυματικό στρες και νιώθει αποκομμένος από όλους, ακόμα και από τη σύζυγο του. Όταν γνωρίζεται με την γυναίκα του λοχαγού Kyung Woo Jin, οι οποίοι μόλις μετακόμισαν στο διπλανό σπίτι, αναπτύσσεται μια μεγάλη έλξη μεταξύ τους που οδηγεί σε μια παράνομη και εύθραυστη σχέση..
Ένα ερωτικό δράμα από την Νότια Κορέα με τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Dae-woo Kim να μας υπενθυμίζει ότι η Κινέζικη και η Ιαπωνική κουλτούρα έχουν έναν ιδιαίτερο τρόπο να μας παρουσιάζουν τις ερωτικές ιστορίες, ακόμα και αυτές που αποτελούν κατά κάποιο τρόπο κλισέ -σεναριακά. Με ένταση, πάθος και πολύ καλή χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών βλέπουμε μια ιστορία αγάπης η οποία γεννιέται, εξελίσσεται και κορυφώνεται, κρατώντας το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος για το πως θα καταλήξει. Η αλήθεια είναι πως ολοκληρώνεται με μια απόδειξη. Ότι κάποιοι όντως εννοούν πολύ καλά αυτά που λένε, όπως και αυτά που αισθάνονται. Μέσα από το έργο βλέπουμε επίσης να ξεπηδούν αρνητικά στοιχεία των κοινωνιών, όπως τα ψυχοσωματικά τραύματα που αφήνει ένας πόλεμος, αλλά και η ρηχότητα -ιδιαίτερα των γυναικών- σε τέτοιες καταστάσεις που όχι μόνο δεν μπαίνουν στη διαδικασία να καταλάβουν, αλλά που προσπαθούν να κρύψουν τη δική τους κενότητα/ανασφάλεια μέσω του κουτσομπολιού και της κατάκρισης των άλλων ανθρώπων.

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

V for Vendetta (2005)


“Remember, remember the Fifth of November, the Gunpowder, Treason, and Plot. I know of no reason why the Gunpowder Treason should ever be forgot.”

Η Evey, μια νεαρή γυναίκα, μπλέκεται άθελα της στην προσωπική βεντέτα ενός επαναστάτη ενάντια σε μια άκρως τυραννική κυβέρνηση, στην Βρετανία του κοντινού μέλλοντος. Σταδιακά όμως εξελίσσεται σε έναν υπέρμαχο πρωτοστάτη μιας συλλογικής εξέγερσης με σκοπό την πάταξη του φασιστικού καθεστώτος..
Η 5η Νοεμβρίου, η οποία αναφέρεται ως μια ημερομηνία-σύμβολο στην ταινία V for Vendetta και σηματοδοτεί το πιο σημαντικό ιστορικό γεγονός μιας χώρας, έχει εντυπωθεί στις συνειδήσεις ως μια φράση που αντιπροσωπεύει ένα αίσθημα απελευθέρωσης πεποιθήσεων -κάτι το οποίο δεν ισχύει πια μόνο στον κινηματογραφικό κόσμο. Παρόλο που προβλήθηκε το 2005 δε χωρά καμία αμφιβολία ότι είναι πέρα για πέρα διαχρονική. Το κόμικ του συγγραφέα Alan Moore και του εικονογράφου David Lloyd στο οποίο έχει βασιστεί (εκδόθηκε το 1982 από την DC Comics), με σενάριο και παραγωγή των αδερφών Wachowski και τον James McTeigue στο τιμόνι της σκηνοθεσίας, αποτελεί πια σταθμό και η χαρακτηριστική μάσκα του V, σύμβολο κάθε επανάστασης. Πώς να μην είναι άλλωστε αφού η ταινία μας παρουσιάζει μια χώρα υποδουλωμένη σε μια φασιστική κυβέρνηση, η οποία έχει εκλεγεί από τους ίδιους τους πολίτες της. Φυσικά οι “δικτάτορες”  χρησιμοποίησαν μια προπαγάνδα, όπως η διάσωση των πολιτών από έναν φονικό ιό, τον οποίο οι ίδιοι διέσπειραν (όπως και το εμβόλιο βέβαια). Θα μπορούσε πολύ εύκολα να παρομοιαστεί με μια άλλη περίπτωση στην οποία η εν λόγω κυβέρνηση αναλαμβάνει το ρόλο της οικονομικής διάσωσης των πολιτών (αφού έχει ήδη προβεί σε κατάχρηση των χρημάτων τους). Όταν κυριαρχεί ο φόβος είναι πολύ εύκολο να χαθεί η λογική. Έτσι, με την απειλή της πτώχευσης, της πείνας, της υποτίμησης, της εξαθλίωσης και της υπέρμετρης υπερβολής όλων αυτών, μπορεί να πετύχει κάθε σχέδιο, όσο αδύνατο και αν φαίνεται. Αυτό όμως δεν είναι το ζητούμενο.


Η ταινία δεν μας παρουσιάζει μόνο γεγονότα, αλλά και πιθανές λύσεις. Εννοώντας, όχι την άνθιση της τρομοκρατίας βέβαια, αλλά την άνθιση του συλλογικού πνεύματος. Η δημοκρατία κερδίζει στο τέλος, όχι μόνο επειδή ανατινάσσονται κτίρια-σύμβολα ή δολοφονούνται οι υπαίτιοι, αλλά επειδή όλοι οι πολίτες συντάσσονται ίσοι και όμοιοι κάτω από την ίδια μάσκα και βγαίνουν στους δρόμους, νικώντας το φόβο και δίνοντας ένα μήνυμα. Η αφύπνιση τους δίνει το κίνητρο και με αυτό βρίσκουν το θάρρος να βάλουν ένα τέλος στην υποδούλωση. Τους δίνει την ελπίδα να κάνουν μια νέα αρχή..