Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

Inside Out (2015)



Η Riley είναι ένα χαρούμενο κοριτσάκι που μεγαλώνει στη Μινεσότα με τους γονείς της που την υπεραγαπούν. Όταν όμως ο μπαμπάς της παίρνει μετάθεση και μετακομίζουν στο Σαν Φρανσίσκο, όλη η ζωή τους αλλάζει...όπως και τα συναισθήματα της Riley καθώς μπαίνει σιγά σιγά στην εφηβεία. Βέβαια τα συναισθήματα της φαίνονται να είναι μικρά ανθρωπάκια που ζουν στο κέντρο ελέγχου του μυαλού της και προσπαθούν να κρατήσουν τις ισορροπίες μεγαλώνοντας και αυτά μαζί της..!
Χαρά, λύπη, θυμός, φόβος, αηδία. Αυτά τα συναισθήματα που υπάρχουν μέσα σε όλους μας και είναι όλα απαραίτητα για την επιβίωση μας, παρουσιάζονται εδώ σαν μικρές ανθρώπινες μορφές που δουλεύουν ολημερίς και ολονυχτίς προσφέροντας την βοήθεια τους για να μας προστατεύσουν στο δρόμο για το ταξίδι της ζωής.. Η τελευταία δημιουργία της συνεργασίας Disney-Pixar, σε σενάριο και σκηνοθεσία των Pete Docter και Ronaldo Del Carmen (Up, Monsters, Inc., Toy Story), είναι μια πολύχρωμη, ευφάνταστη και πρωτότυπη κωμωδία με στοιχεία δράματος που θα μπορούσε να έχει εκπαιδευτικό σκοπό, όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και τους μεγάλους, καθώς εστιάζει σε πραγματικά συμβάντα της ψυχολογίας που αναλύονται με απλό και κατανοητό τρόπο. Οι ψυχολογικές μεταπτώσεις που συνοδεύουν κάθε ηλικία είναι εμφανείς, όπως για παράδειγμα το γκρέμισμα του νησιού της διασκέδασης, το σβήσιμο του φανταστικού φίλου από την μνήμη, αλλά και κάποιων αναμνήσεων που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα και περνούν στη λήθη. Όλα τα στάδια είναι φυσιολογικά και αναμενόμενα όταν η διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός παιδιού στηρίζεται στην άνευ όρων αγάπη από την οικογένεια. Έτσι, η χαρά επικρατεί χωρίς όμως να παραγκωνίζει τα υπόλοιπα συναισθήματα, η παρουσία των οποίων είναι επίσης αναγκαία, αν και με διαφορετικό τρόπο, όπως μας αποκαλύπτεται στο τέλος της ταινίας..

''Μην ψάχνεις την ευτυχία, είναι πάντα μέσα σου''.
Πυθαγόρας, 580-490 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Loin des Hommes (2014)

''Είναι στη φύση του ανθρώπου να σκέφτεται λογικά και να ενεργεί παράλογα''..
Anatole France, 1844-1924, Γάλλος συγγραφέας, Νόμπελ 1921


1954. Ένας Γάλλος δάσκαλος ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλγερία, διδάσκει παιδάκια από τα γύρω χωριά στο απομακρυσμένο σχολείο του. Απομονωμένος από ανθρώπινες συναναστροφές παρ' ότι σεβαστός και αγαπητός, ζει ήσυχα προσφέροντας γνώση και παιδεία. Όταν οι Γάλλοι πολιτοφύλακες τον αναγκάζουν να συνοδεύσει έναν κατηγορούμενο στη διπλανή πόλη ώστε να δικαστεί, έρχεται αντιμέτωπος με τον πόλεμο μεταξύ των ανταρτών Αλγερινών και των Γάλλων, αλλά και με ηθικά διλήμματα..
Βασισμένη στο διήγημα του Albert Camus με τίτλο ''L'Hôte'' (Η Φιλοξενία), υπό την σκηνοθετική ματιά του David Oelhoffen, το Loin des Hommes ή Far From Men (Μακρυά από τους ανθρώπους), είναι μια εξαιρετική ταινία, που προκαλεί ανάμικτα συναισθήματα. Στην αρχή ευγνωμοσύνη και χαρά για το έργο του δασκάλου Daru, ο οποίος σε μια υπανάπτυκτη χώρα που χαρακτηρίζεται από φτώχεια, πολιτική αστάθεια και πολεμικές αναταραχές, προσφέρει κάτι ανεκτίμητο: την μόρφωση των παιδιών. Η αγάπη από και προς τους μαθητές του είναι ολοφάνερη στην μικρή τάξη του σχολείου του. Έπειτα, η δύσκολη θέση της υποχρέωσης να μεταφέρει έναν κρατούμενο των Γάλλων για να δικαστεί, ενώ γνωρίζει πως στην ουσία τον οδηγεί στον θάνατο του. Η φιλική σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους και οι ενδιάμεσες δυσκολίες που συναντούν στην διαδρομή, φανερώνουν τις ανθρώπινες αξίες -αυτές που δεν εξαρτώνται απόλυτα από την ανατροφή και την καλλιέργεια, αφού η καλοσύνη και η ωριμότητα είναι αρετές που όλοι μπορούν να αναπτύξουν ανεξάρτητα από το βιοποριστικό τους υπόβαθρο. Το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν δέχονται να αναγνωρίσουν το καλό από το κακό, με βάση την απλή λογική, παρόλο που διαθέτουν την ικανότητα (όλοι διαθέτουν αυτή την ικανότητα από την βρεφική τους ηλικία ακόμα) δικαιολογεί τον τίτλο της ταινίας. Υπέροχες εικόνες στη μακρινή Αλγερία, άγονες εκτάσεις, έρημοι και βουνά γεμάτα πέτρες. Ένα ταξίδι με διάφορους εχθρούς και κινδύνους. Πολύ καλές ερμηνείες στους κύριους ρόλους. Ο Viggo Mortensen είναι ένας καταξιωμένος ηθοποιός με μεγάλη εκφραστικότητα, όπως έχει αποδείξει στο παρελθόν, εδώ παρουσιάζει ακόμα ένα ταλέντο του σε μια Γαλλόφωνη ερμηνεία. Ιδιαίτερα ικανός και ο Reda Kateb στον ρόλο του Mohamed. Το σύνολο συμπληρώνει ένα εκπληκτικό soundtrack των Nick Cave και Warren Ellis, με ήχους ορχηστρικής μουσικής, εναλλαγές από διαστήματα ηρεμίας και έντασης, όπως ταιριάζει τέλεια με το αφιλόξενο τοπίο της Νότιας Αφρικής και τις συναισθηματικές αναταράξεις των πρωταγωνιστών..

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Xenia (2014)

Μια όμορφη ιστορία δεν χρειάζεται να υπόκεινται σε κανόνες της κοινωνίας, ούτε σε άψυχα στερεότυπα. Μια όμορφη διαδρομή παραβλέπει αγκάθια και δάκρυα..αντανακλά αυτά που φαίνονται μόνο μέσα από την αναγκαιότητα της καλοσύνης και της αξιοπρέπειας, χωρίς να γνωρίζει ανθρώπινα σύνορα....


Ο Ντάνυ, ένας δεκαεξάχρονος Αλβανικής καταγωγής, επισκέπτεται τον μεγαλύτερο αδερφό του στην Αθήνα αμέσως μετά τον θάνατο της μητέρας τους. Με πρόφαση τον κίνδυνο της απέλασης και της οικονομικής δυσχέρειας τον πείθει να ξεκινήσουν ένα ταξίδι μέχρι την Θεσσαλονίκη, με σκοπό να βρουν τον Έλληνα πατέρα τους ο οποίος τους εγκατέλειψε χρόνια πριν..
Μια από τις καλύτερες ταινίες του σύγχρονου Ελληνικού Κινηματογράφου αποτελεί αυτή η δημιουργία του σκηνοθέτη Πάνου Κούτρα (Στρέλλα, Αληθινή Ζωή, Η Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά) που εστιάζει σε πολλά θέματα και προβλήματα της σύγχρονης Ελλάδας, κυρίως αυτό του ρατσισμού που αγγίζει πια τα όρια του φασισμού και σήμερα ενισχύεται ιδιαίτερα μέσα από πολιτικές επιρροές. Η μετανάστευση είναι ένας τομέας που επιβάλλει επιτακτικές λύσεις για τους τόσους ανθρώπους που ενώ έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε μια χώρα, καταλήγουν να νιώθουν εντελώς ξένοι, όπως μαρτυρά και ο αλληγορικός τίτλος της ταινίας. Ο Κούτρας χρησιμοποιώντας την ίδια ευαισθησία και βάθος στους χαρακτήρες, όπως και στην πρώτη του επιτυχία, το Στρέλλα, με επιπλέον στοιχεία εξωπραγματικού και κωμικού, μας παρουσιάζει μια όμορφη ιστορία δυο εφήβων που ενηλικιώνονται μέσα από το μικρό ταξίδι τους. Οι οικογενειακές σχέσεις, η ομοφυλοφιλία, η γονεϊκή επίδραση και εγκατάλειψη προσεγγίζονται με τρόπο που θυμίζουν τις ταινίες του Αλμοδόβαρ, εδώ όμως επικεντρώνονται στο αντρικό φύλο, μόνο ''τυπικά'' όμως. Μέσα από τις αντιθέσεις της Ελλάδας, μεταξύ κέντρου και επαρχίας, από την αποπνικτική και αφιλόξενη Αθήνα, τη παρακμή των απομονωμένων μπουζουκτσίδικων της Λάρισας, ως ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο στην Κοζάνη, να γεμίζει ζωή με τα όνειρα νέων ανθρώπων, να ανθίζει με φιλοδοξία και ελπίδα. Το σύνολο ολοκληρώνουν οι πολύ καλές ερμηνείες του Κώστα Νικούλι και Νίκου Γκέλια, που συνοδεύονται από ένα υπέροχο soundtrack, κυρίως παλιών ιταλικών τραγουδιών της Patty Pravo και της Raffaella Carrà. Η ταινία άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στην πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ των Καννών και ακολούθησε μια αξιοσημείωτη πορεία και σε άλλα Ευρωπαϊκά Φεστιβάλ, ενώ κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Stand by Me (1986)

Ο θάνατος ενός παιδιού πάντα συγκλονίζει. Όμως η ιστορία που κρύβεται από πίσω μπορεί να είναι φρικτή. Όπως επίσης και οι μετέπειτα αλληλεπιδράσεις που αφορούν όλο τον κύκλο του θύματος. Μια βασανισμένη ψυχή που ελευθερώθηκε μπορεί να λυτρωθεί μόνο όταν μαθευτεί η αλήθεια και επέλθει η θεία δίκη στους θύτες του, ώστε να μην ξανασυμβεί αυτό σε κανέναν άλλο. Για την ισορροπία της φύσης και της κοινωνίας - για την καλοσύνη και την δικαιοσύνη..


Gordie: Do you think I'm weird?
Chris: Definitely.
Gordie: No man, seriously. Am I weird?
Chris: Yeah, but so what? Everybody's weird.

Τέσσερις δωδεκάχρονοι φίλοι περνούν δυο ημέρες του καλοκαιριού διασχίζοντας το δάσος έξω από το Καστλ Ροκ, της πολιτείας του Όρεγκον, αναζητώντας το πτώμα ενός παιδιού που αγνοείται για αρκετές ημέρες. Στην πορεία έχουν να αντιμετωπίσουν πολλούς κινδύνους, αλλά κυρίως να ανακαλύψουν το ποιοι είναι...


Μια από τις καλύτερες και πιο αγαπημένες ταινίας της δεκαετίας του 80', το Stand by Me σε σκηνοθεσία του Rob Reiner (When Harry Met Sally, Misery) αναφέρεται σε μια παρέα παιδιών στην Αμερικανική επαρχία του 1959. Χαρακτηριστικό της ταινίας αποτελεί και το ομώνυμο τραγούδι του Ben E. King που ακούγεται στους τίτλους τέλους. Σε μια εποχή που χαρακτηριζόταν από την πατριαρχική σκληρότητα στο οικογενειακό περιβάλλον και τον εκφοβισμό να είναι must όχι απλά μια συμπεριφορά, βλέπουμε τον αντίκτυπο όλων αυτών στις αθώες παιδικές ψυχές και την δύναμη να τις επηρεάζουν. Όμως κάποια γεγονότα στιγματίζουν και αυτό μπορεί να έχει ένα πολύ θετικό ή ένα πολύ αρνητικό αποτέλεσμα. Η στάση μας κατά του bullying και η σημασία αυτού, ίσως είναι το πρώτο που πρέπει να διδαχτούμε και να διδάξουμε είτε είμαστε γονιοί, είτε δάσκαλοι, είτε απλά μέλη αυτής της τόσο απογοητευτικής κοινωνίας που έχουμε δημιουργήσει. Με ευαισθησία, απλότητα, ουμανισμό, όπως και στη νουβέλα με τίτλο "The Body" του Stephen King στην οποία βασίζεται, οι μικροί ήρωες ξεδιπλώνονται όταν πια ξεπερνούν τον φόβο να δείξουν τις αδυναμίες τους και ενηλικιώνονται, επιτυγχάνοντας να αποφύγουν τα λάθη της συμπεριφοράς των άλλων απέναντι τους στο μέλλον. Αυτός είναι ένας στόχος που πρέπει να έχουμε όλοι, καθώς δυνατότερος δεν είναι αυτός που έχει σωματική δύναμη, εξυπνάδα, χρήματα ή υλικά αγαθά - δυνατότερος είναι αυτός που έχει θάρρος. Ότι κατακτούμε δεν είναι αυτό που αξίζουμε, αλλά αυτό που διεκδικούμε..

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Still Alice (2014)

Πόσο δύσκολο να νιώθει κανείς ότι όλος ο κόσμος του γκρεμίζεται.. Κάθε αρρώστια είναι διαφορετική. Εκτός από τα σωματικά ή τα ψυχολογικά συμπτώματα η αντιμετώπιση της εξαρτάται από τον βαθμό του αντίκτυπου που έχει στους άλλους και ιδιαίτερα στα πιο κοντινά πρόσωπα..


Dr. Alice Howland:There's no peace in being unsure of everything all the time. I miss doing everything easily. I miss being a part of what's happening. I miss feeling wanted. I miss my life and my family.

Η Alice είναι μια επιτυχημένη γλωσσολόγος, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Columbia, μια ευτυχισμένη σύζυγος και μητέρα. Όταν σιγά σιγά διαπιστώνει ότι δυσκολεύεται να θυμηθεί γεγονότα και σημαντικά πράγματα της καθημερινότητας, παρακινείται να εξεταστεί από νευρολόγο. Μετά την επιβεβαίωση της διάγνωσης, ότι δηλαδή βρίσκεται στα πρώιμα στάδια της νόσου Αλτσχάιμερ λόγω μιας σπάνιας κληρονομικής διαταραχής, μπαίνει σε μια χρονοβόρα δοκιμασία που επηρεάζει όλες τις σχέσεις και τους τομείς της ζωής της..
Βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Lisa Genova και με κεντρική πρωταγωνίστρια την οσκαρική πια Julianne Moore, βραβευμένη για την υπέροχη ερμηνεία της στο ρόλο μιας δυναμικής γυναίκας με καριέρα, που έμαθε να πετυχαίνει τα πάντα, να συνθλίβεται από μια αρρώστια του μυαλού η οποία δεν απειλεί την λογική, αλλά τις αναμνήσεις. Εκτός από τους γενετικούς παράγοντες, το Αλτσχάιμερ αποτελεί μια νόσο πολυπαραγοντική που μπορεί να απειλήσει τον καθένα ανά πάσα στιγμή, καθώς η πάροδος του χρόνου φθίνει κάθε οργανισμό. Ο ηθικός αντίκτυπος που έχει μια τέτοια ασθένεια αναδύεται μέσα από ένα ρεαλιστικό πλαίσιο υπό την σκηνοθεσία των Richard Glatzer και Wash Westmoreland, με την συνεχή αγωνιώδη προσπάθεια της Alice να διατηρήσει όσο μπορεί περισσότερο την μνήμη της και την ανησυχία ότι χάνει τον εαυτό της να γίνεται φανερή σε κάθε σκηνή, μέχρι που κορυφώνεται σταδιακά, ιδιαίτερα όταν μαθαίνει ότι και η κόρη της είναι θετική στο ένοχο γονίδιο. Εκτός από την Julianne Moore, πολύ καλές και οι ερμηνείες των Alec Baldwin στον ρόλο του συζύγου, αλλά και της Kristen Stewart ως η μικρότερη κόρη, αυτή που καταλαβαίνει και την στηρίζει περισσότερο από όλους. Ίσως η επιτυχία της ταινίας στο να αποτυπώσει αντικειμενικά τον ψυχικό πόνο που προκαλεί το Αλτσχάιμερ να οφείλεται στην εν μέρη σκηνοθεσία του Richard Glatzer, καθώς έπασχε ο ίδιος από μια πολύ δύσκολη εκφυλιστική νόσο, την αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ALS). Παρόλο που αρχικά φαίνεται μια αρκετά δραματική ταινία, κρατά μια σταθερή πορεία εστιάζοντας στο γεγονός ότι οι άνθρωποι συνήθως βρίσκουν την δύναμη να προσαρμόζονται και να αντεπεξέρχονται στις δυσκολίες, ιδιαίτερα όταν η θεραπεία τους συνοδεύεται από την στήριξη και την φροντίδα των μελών της οικογένειας -σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αναγκαία και επιβάλει πολύ υπομονή και αγάπη, όμως έτσι όλα είναι ικανά.. Έτσι και αλλιώς για όλους μπορεί να υπάρξουν καλές και κακές ημέρες.. 

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Wild (2014)

Η καθημερινότητα ως μια μάχη με την αθωότητα που κρύβουμε μέσα μας. Η απόδειξη ότι δεν μεγαλώνουμε ποτέ, μένουμε πάντα παιδιά. Δε χρειάζεται να βρούμε το ταξίδι. Είναι ήδη μπροστά μας. Τον εαυτό μας χρειάζεται να βρούμε.


Cheryl: What if I forgave myself? I thought. What if I forgave myself even though I'd done something I shouldn't have? What if I was a liar and a cheat and there was no excuse for what I'd done other than because it was what I wanted and needed to do? What if I was sorry, but if I could go back in time I wouldn't do anything differently than I had done?

Η Cheryl, απογοητευμένη μετά τον πρόωρο θάνατο της μητέρας της, πήρε κάθε λάθος δρόμο στη ζωή, που την οδήγησε σε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και δυσλειτουργικές σχέσεις. Με αποκορύφωμα τον χωρισμό από τον σύζυγό της, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα και πολλά βάρη στους ώμους της, παίρνει μια απόφαση. Να διανύσει 1,100 χιλιόμετρα, μια διαδρομή στην κορυφογραμμή του Ειρηνικού, μέσα στην Αμερικανική έρημο..
Η αληθινή ιστορία της Cheryl Strayed όπως την εξιστόρησε η ίδια στο βιβλίο της ''Wild: From Lost to Found on the Pacific Crest Trail'' που είναι ένα μοναχικό οδοιπορικό ταξίδι προς αναζήτηση των βαθύτερων μυστικών της ψυχής. Η Reese Witherspoon αμακιγιάριστη, “τσαλακωμένη”, υποδύεται με επιτυχία μια γυναίκα μόνη, κατεστραμμένη από τα πολλά σφάλματα της, στιγματισμένη από τον χαμό της πολυαγαπημένης της μητέρας, η οποία διψά για μια νέα αρχή. Ο Καναδός σκηνοθέτης Jean-Marc Vallée -περισσότερο γνωστός για την περσινή του ταινία, το Dallas Buyers Club- μας παρουσιάζει ισορροπημένα μια ανθρώπινη ταινία, με μικρές δόσεις αγωνίας ως προς τους κινδύνους (ηθικούς και πρακτικούς) που μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιος στην άγρια φύση, μια διαφάνεια που φανερώνει την νοσταλγία για τα παιδικά χρόνια και τις ουλές που αφήνει οτιδήποτε μας έχει επηρεάσει πολύ στη ζωή μας, είτε είναι σχέση, είτε είναι μια δύσκολη κατάσταση. Μας εισάγει βαθύτερα στον ψυχικό κόσμο της Cheryl μέσω φλας-μπακ, στα οποία θυμάται η ίδια εικόνες από την ζωή της, κυρίως την σχέση με την μητέρα και τον σύζυγο της, οδηγώντας τον θεατή όχι μόνο στην διαδρομή, αλλά και στο να διαβάσει άμεσα τις σκέψεις της, μέσα από περιγραφές στο ημερολόγιο των περιπετειών της. Όλα αυτά με τελικό σκοπό να επιβεβαιώσει ότι μια από τις ισχυρότερες και περισσότερο καθοριστικές σχέσεις της ζωής μας είναι αυτή που έχουμε με την μητέρα μας. Η θέση της δεν αναπληρώνεται, ορίζει τα πάντα μας. καθώς επίσης και την επιτακτική ανάγκη κάποιες φορές να αφήνουμε πίσω το παρελθόν για έναν καινούργιο δρόμο..

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Whiplash (2014)

Τελικά το αποτέλεσμα μετράει ή η διαδρομή; Θα εκτιμήσει κανείς περισσότερο τα επιτεύγματα του αν τα αποκτήσει μέσα από πολύ κόπο, ή απλά θα είναι ένας ακόμη στόχος που κατακτήθηκε, αφήνοντας πίσω του ένα βαθύ κενό; Ποιο είναι το όριο των θυσιών που αξίζει να κάνουμε για να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα μας; Όλοι μας έχουμε συναντήσει το κακό αφεντικό, τον κακό καθηγητή, τον κακό λοχία, τον κακό γείτονα, έναν κακό γονιό, έναν κακό συμμαθητή ή φίλο. Όμως η θέληση δεν είναι εξαρτώμενη από βία ή πιέσεις. Τίποτε από αυτά δεν χρειάζεται κάποιος για να τα καταφέρει. Δεν είναι απαραίτητο να γίνει έτσι καλύτερος, ούτε πιο δημιουργικός. Ο κόσμος έχει ήδη αρκετά προβλήματα, που μπορεί να χρησιμοποιήσει ως μέσα δημιουργίας και πάντα θα έχει..


Terence Fletcher: If you want the fucking part, earn it!

Ο δεκαεννιάχρονος Andrew Neiman είναι ένας ταλαντούχος μουσικός, ο οποίος φοιτά στο Shaffer, ένα από τα καλύτερα ωδεία της χώρας. Η φιλοδοξία του να γίνει ένας καταξιωμένος ντραμίστας της τζαζ σκηνής, συναντά πολλά εμπόδια και μπαίνει σε δοκιμασίες κυρίως από τον αυστηρό καθηγητή της σχολής, τον Terence Fletcher, έναν καταπιεστικό μαέστρο με μεθόδους που φτάνουν τους μαθητές του στα όρια της σωματικής και ψυχολογικής εξασθένησης....
Ένα υπέροχο δράμα με φόντο την δύναμη της θέλησης, με κεντρικό ήρωα ένα άτομο στο ξεκίνημα της φοιτητικής και επαγγελματικής του ζωής, γεμάτο όνειρα που εγκλωβίζονται από την δικτατορική συμπεριφορά του ίδιου του μέσου υλοποίησης αυτού του ονείρου, του μέντορα του. Βλέπουμε πως η χρησιμοποίηση του φόβου και η στρατιωτική πειθαρχία ως μέσα ανάδειξης του ταλέντου από τον ''κακό'' καθηγητή Fletcher, επηρεάζουν με διαφορετικό τρόπο χαρακτήρες και προσωπικότητες -ο Andrew παρακινείται να πεισμώσει, να προσπαθήσει περισσότερο, να γίνει ο καλύτερος, ενώ ένας άλλος μαθητής πέφτει σε κατάθλιψη και αυτοκτονεί. Όλο αυτό αποδεικνύει την δυσχέρεια της μεθόδου του Fletcher και την μη λειτουργικότητα αυτής για δυο λόγους. Πρώτον γιατί κάτι τόσο όμορφο όπως είναι η μουσική, που είναι μια τέχνη, δεν θα έπρεπε να είναι τίποτα το διαφορετικό από μια έκφραση συναισθημάτων, μια διασκέδαση της ψυχής. Ως δεύτερος λόγος, το γεγονός ότι ο περιορισμός της ατομικής ελευθερίας αποτελεί την μεγαλύτερη καταπάτηση του σεβασμού. πόσο μάλλον σε έναν νέο άνθρωπο που πραγματικά μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Πολύ καλή η σκηνοθεσία και το σενάριο που είναι εμπνευσμένο από προσωπική εμπειρία του Damien Chazelle, ο οποίος μέσα από έναν αριστοτεχνικό τρόπο ''παίζει'' με τα συναισθήματα του θεατή και τον κλυδωνίζει σαν μια τραμπάλα από το ένα άκρο στο άλλο. Από χαρά, ευγνωμοσύνη, περηφάνια, στον θυμό, την απογοήτευση και έπειτα στο πείσμα, την μελέτη, την προσπάθεια, την ηρεμία, μετά την ντροπή, την ισοπέδωση και αργότερα πάλι όλα από την αρχή. Αξιοσημείωτες ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο, ιδιαίτερα αυτή του J.K. Simmons ως Fletcher, ο οποίος κατέχει μια υποψηφιότητα για Όσκαρ ΄Β Αντρικού Ρόλου (κέρδισε ήδη την Χρυσή Σφαίρα). Πολύ καλός και ο Miles Teller στον ρόλο του Andrew Neiman. Εκπληκτική τζαζ μουσική, ιδιαίτερα για τους λάτρεις του είδους, με μεγάλη διάρκεια σε γνωστά κομμάτια. Ο τίτλος της ταινίας Whiplash αναφέρεται στον τίτλο του κομματιού (του Hank Levy) με το οποίο ο Andrew μπήκε στην μπάντα του Fletcher, την καλύτερη σε όλη την πολιτεία. Η ταινία μετρά συνολικά πέντε υποψηφιότητες στα Βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας συμπεριλαμβανόμενου αυτού της Καλύτερης Ταινίας...

~Η μουσική είναι αισθήσεις, ένας χορός με κλειστά μάτια~

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

The Theory Of Everything (2014)

Αν πάρουμε τη ζωή μας από την αρχή ως το τέλος, αλλά και από το τέλος προς την αρχή, είναι σαν ένα παραμύθι. Ο καθένας με την μοναδικότητα που τον χαρακτηρίζει δημιουργεί μια τόσο ξεχωριστή ιστορία, τόσα πολλά ενδιάμεσα και αντιφατικά συναισθήματα που κανένας νόμος σε κανένα σύμπαν δεν θα μπορούσε να εξηγήσει...


Stephen Hawking: There should be no boundaries to human endeavor. We are all different. However bad life may seem, there is always something you can do, and succeed at. While there's life, there is hope.

Ο Steven είναι μεταπτυχιακός φοιτητής στο πανεπιστήμιο του Cambridge, ένας φυσικός με ανεπτυγμένη νοητική ικανότητα. Λίγο καιρό μετά την γνωριμία του με την Jane, διαγιγνώσκεται από την παραλυτική νόσο του κινητικού νευρώνα. Με την στήριξη και την αγάπη της ξεπερνά πολλά εμπόδια, πετυχαίνοντας να γίνει ένας διάσημος συγγραφέας και θεωρητικός αναλυτής του σύμπαντος, πατέρας τριών παιδιών, ένας θαυμαστός άνθρωπος..
Μια βιογραφική ταινία της ζωής του Stephen Hawking με έμφαση στην γνωριμία και συμβίωση με την σύζυγο του Jane Hawking, όλα τα στάδια της σχέσης τους από τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν λόγω της ασθένειας, την δημιουργία μιας όμορφης οικογένειας, μέχρι την ομαλή απομάκρυνση και τελικά τον χωρισμό τους. Εξάλλου, η ταινία του James Marsh (περισσότερο γνωστός για τον βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ του, Man on Wire το 2008), είναι βασισμένη στην αυτοβιογραφία της Jane Wilde Hawking με τίτλο ''Travelling to Infinity: My Life with Stephen'', γι' αυτό παρουσιάζει πολλές διαφορές με την τηλεταινία που προβλήθηκε το 2004 με τίτλο Hawking του Philip Martin. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο, ο Eddie Redmayne και η Felicity Jones δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους και προσφέρουν μοναδικές ερμηνείες, ιδιαίτερα ο Eddie Redmayne, με τις ιδιαίτερες εκφράσεις του προσώπου και του σώματος, όπως ακριβώς προστάζει ο ρόλος, ίσως και κάτι παραπάνω -το ζωντανό πνεύμα ενός ατόμου, με θέληση για ζωή που υπερνικά κάθε αμφιβολία ως προς το τι μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος. Εύστοχη, ισορροπημένη, συγκινητική, επάξια του βραβείου Χρυσής Σφαίρας, για την μαγευτική μουσική που επενδύει το έργο. Είναι υποψήφια για πέντε Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένης της κατηγορίας Καλύτερης Ταινίας.. 

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Birdman (2014)

Η ελπίδα του χαμένου μεγαλείου και τα απωθημένα μας, η ενοχή ότι κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε, αντικατοπτρίζονται στη φαντασία μας. Τουλάχιστον για κάποιους τυχερούς που έχουν βρει τον τρόπο να την αναπτύξουν. Εκεί όλα είναι πιθανά, δεν υπάρχουν όρια. Μας προσφέρει μια ελευθερία που κανείς δεν μπορεί να μας χαρίσει, μονάχα το μυαλό μας. Όταν η ουσία της ζωής γίνεται πια φανερή και θέλουμε να φωνάξουμε επιτέλους φτάνει, τότε διαπιστώνουμε ότι ο κόσμος είναι αναγκασμένος να δεχτεί την εικόνα που του δίνουμε. Τα φαντάσματα του εαυτού μας, δεν τα βλέπει..


Ο Riggan Thomson είναι ένας ξεπερασμένος πια ηθοποιός, ο οποίος χρωστά την διασημότητα του στον ρόλο ενός υπερήρωα που υποδύθηκε σε τρεις ταινίες, τον Birdman. Αρκετά χρόνια αργότερα από την τελευταία του επιτυχία αποφασίζει να ανεβάσει ένα θεατρικό έργο στο Broadway. Μετά τον ξαφνικό τραυματισμό ενός από τους πρωταγωνιστές, βρίσκεται ο αντικαταστάτης του, ένας ατίθασος δημοφιλής ηθοποιός που δεν παίρνει τίποτε στα σοβαρά. Έτσι, έχοντας να αντιμετωπίσει ένα σωρό προβλήματα σχετικά με την παράσταση, τις σχέσεις με τους συνεργάτες του και την αγαπημένη του κόρη, ο Riggan εισάγει τον εαυτό του σε ένα προσωπικό υπαρξιακό ταξίδι, αναζητώντας το νόημα της ζωής του..
Το Birdman ή Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας (The Unexpected Virtue of Ignorance) είναι μια μαύρη κωμωδία του Alejandro González Iñárritu, δημιουργού του Amores perros, 21 Grams, Babel,
Biutiful, σε σενάριο του ίδιου μαζί με τους Nicolás Giacobone, Alexander Dinelaris και Armando Bo. Την ιστορία ενός ηθοποιού, στη ζωή του οποίου μπήκε τόσο πολύ ένας ρόλος που έφτασε να τον εξουσιάζει ψυχικά και σωματικά, υποδύεται εκπληκτικά ο Michael Keaton. Ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει μοιάζει πολύ με την δική του προσωπική ζωή, όπως δήλωσε, αφού ήταν ο πρώτος που υποδύθηκε τον Batman, το 1989 και το 1992 και έκτοτε δεν ανέλαβε κάποιο ισχυρό ρόλο.
Η ταινία πραγματεύεται την απροσωποποίηση της σημερινής κοινωνίας, όπου το ενδιαφέρον του κόσμου για την τέχνη αντικαθίσταται από την εφήμερη διασημότητα και την ιδιωτική ζωή των ηθοποιών, όπως επίσης και ένα κομμάτι της δουλειάς του καλλιτέχνη -αυτό του βάρους της επιτυχίας, η οποία αποτελεί πνοή για την πλήρωση μιας κρυμμένης ανασφάλειας. Έτσι, ο Riggan μέσα από μεταπτώσεις, αμφιβολίες, αμφισβητήσεις και ανησυχίες, αρχίζει να αποικοδομεί τα στερεότυπα της ζωής του και να δημιουργεί καινούργια με την βοήθεια του άλλου του εαυτού, του Birdman, που του χαρίζει την ελευθερία που τόσο επιθυμεί, αυτή που τον κάνει να πλάθει τον δικό του φανταστικό κόσμο. Βέβαια, σε αυτό συμβάλλει και ο νέος αντικαταστάτης της παράστασης, ο Mike Shiner, ο εξίσου πολύ καλός Edward Norton, ο οποίος προκαλεί την αφύπνιση του. Ο Riggan τον αντιπαθεί για την φιλελεύθερη νοοτροπία του, μέχρι να καταλάβει ότι αυτό συμβαίνει γιατί βλέπει σε αυτόν, σαν σε καθρέπτη, την δική του επιθυμία, αλλά και την αδυναμία του να την υλοποιήσει. 
Ιδιαίτερη η σκηνοθεσία του Iñárritu, και αυτό φαίνεται από κάποιες ξεχωριστές λεπτομέρειες/εικόνες που μοιάζουν σφηνωμένες μέσα στο έργο και από την συνεχή λήψη των σκηνών, σαν να παρακολουθούμε ένα αδιάκοπο πλάνο. Ο σουρεαλισμός επιτείνεται από την περιστασιακή προσθήκη της κάπως νευρωτικής μουσικής των τυμπάνων. Δύσκολο το εγχείρημα του να συνδυάσει κωμωδία με δράμα, να περάσει κοινωνικά μηνύματα, να καταφέρει ακόμα και να συγκινήσει, όμως το αποτέλεσμα τον αξιώνει. Η επιτυχία των ερμηνειών του καστ συμπληρώνεται από αυτές της Emma Stone ως η κόρη του Riggan, της Naomi Watts ως Lesley και του Zach Galifianakis, ως Jake. Είναι υποψήφια για 9 βραβεία Όσκαρ της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ενώ κέρδισε ήδη 2 Χρυσές Σφαίρες, αυτή του Ά αντρικού ρόλου για Κωμωδία/Μιούζικαλ (Michael Keaton) και Σεναρίου.

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

The Imitation Game (2014)

Η ζωή χαρακτηρίζεται από δυο γεγονότα. Την μάχη ενάντια στο χρόνο και την μάχη ενάντια στον εαυτό μας. Τουλάχιστον μέχρι να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε και έπειτα να το αποδεχθούμε. Ωστόσο, είναι καθοριστικός ο ρόλος της κοινωνίας. Δύσκολα αλλάζουν τα στερεότυπα. Πάντα θα γίνονται αδικίες και ο καθένας μας καλείται να τις αντιμετωπίσει. Ίσως τα καταφέρουμε αν χρησιμοποιούμε περισσότερο το ένστικτο και την εσωτερική μας δύναμη..


Ο Alan Turing, ένας ευφυέστατος μαθηματικός, προσλαμβάνεται από την Βρετανική Υπηρεσία Αντικατασκοπίας ώστε να ανακαλύψει έναν τρόπο αποκρυπτογράφησης των ναζιστικών μηνυμάτων κατά την διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Μετά την συγκρότηση μιας ομάδας από κορυφαίους κρυπτογράφους, εστιάζει στην κατασκευή μιας πολύπλοκης μηχανής με σκοπό την αποκωδικοποίηση της γερμανικής συσκευής Enigma. Το μεγάλο του εγχείρημα βρίσκει πολλά εμπόδια και κυρίως όσα οφείλονται στην ιδιαιτερότητα της προσωπικότητας του..

Η ταινία βασίζεται στην αληθινή ιστορία του σπουδαίου μαθηματικού/αναλυτή Alan Turing, ο οποίος συνέβαλε σημαντικά στην ήττα της ναζιστικής Γερμανίας κάτι το οποίο δεν του αναγνωρίστηκε για πολλά χρόνια, αφού η αποστολή του θεωρούνταν άκρως απόρρητη. Εκτός από αυτό, έθεσε τα θεμέλια για την σημερινή τεχνολογία και συγκεκριμένα την γέννηση των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Μέσα σε όλα αυτά περιπλέκεται και ο ιδιόρρυθμος χαρακτήρας του, τον οποίο υποδύεται εξαιρετικά ο Βρετανός ηθοποιός Benedict Cumberbatch. Με την πολύ καλή προσαρμογή στο σενάριο του βιβλίου ''Alan Turing: The Enigma'' του συγγραφέα Andrew Hodges, παρακολουθούμε μέσω φλας μπακ, να ξετυλίγεται η υπεροψία, η εσωστρέφεια και η ομοφυλοφιλία του Turing από μικρή ηλικία, αλλά και το γεγονός που στιγμάτισε όλη την υπόλοιπη ζωή και καριέρα του -αυτό του χαμού του καλύτερου φίλου του, Christopher. Η σκηνοθεσία ανήκει στον Νορβηγό Morten Tyldum (Hodejegerne, 2011, Varg Veum-Falne engler, 2008, Buddy, 2003) στην πρώτη αγγλόφωνη ταινία του, ο οποίος καταφέρνει να διατηρήσει όλες τις ισορροπίες, παρόλο που δεν ακολουθεί σταθερή χρονική σειρά, οδηγώντας σε ένα άριστο αποτέλεσμα από εικόνες, υπέροχη ορχηστρική μουσική και πολύ καλές ερμηνείες από όλο το καστ. Συνταρακτική η τελευταία σεκάνς, όπου ο Turing καταρρέει συναισθηματικά ένα χρόνο μετά τον άδικο καταδικασμό του σε ορμονική θεραπεία (αυτό προέβλεπε η νομοθεσία για την αντιμετώπιση της ομοφυλοφιλίας), ίσως είναι και το σημείο όπου αποκρυπτογραφεί το δικό του προσωπικό αίνιγμα με την βοήθεια της φίλης του Joan Clarke (Keira Knightley) -δηλαδή ότι χάρη στην διαφορετικότητα του έσωσε εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές. Δυστυχώς το τέλος της δικής του ζωής ήρθε με την αυτοκτονία του ένα χρόνο αργότερα, το 1954. Η τίμηση της συμβολής του στη νίκη του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου και η απονομή χάρης πραγματοποιήθηκε από την Βασίλισσα Ελισάβετ το 2013..

''Ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι το πεπρωμένο του''
Ηράκλειτος, 544-484 π.Χ., Ίων φιλόσοφος